Ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Σουηδό ομόλογό του, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Σίγουρα δεν ήταν τυχαία η σημερινή παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός απαντούσε με άνεση στα θέματα, εξέπεμπε έναν ευρωπαϊκό αέρα ο οποίος συμπαρέσυρε ένα συνολικό σχέδιο δράσης στα βαλκάνια και συμπεριλάμβανε φυσικά την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η Ελλάδα δια μέσου του ηγέτη της, παρουσιάστηκε ως πρωταγωνιστής των γεγονότων και λήπτης πρωτοβουλιών. Σημαντική ακόμα και η κατάθεση ερωτήσεων στον ΓΑΠ που αφορούσαν διεθνή θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, γεγονός που αναδεικνύει μια ευρύτερη εμβέλεια που έχει ως προσωπικότητα στα εξωτερικά θέματα.
Όπως επίσης καθόλου τυχαία δεν ήταν η στήριξη στην ελληνική Οικονομία του νομπελίστα οικονομολόγου (και μέλους του διαρκούς «Συμποσίου της Σύμης» που διοργανώνεται από ΙΑΠ) Γιόζεφ Στίγκλιτς, μέσα από άρθρο του στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Guardian. Προσωπικότητες σαν τον κ. Στίγκλιτς, επηρεάζουν, αν όχι διαμορφώνουν, με τις παρεμβάσεις τους τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, επένδυσε χρόνο και κόπο, για αρκετά χρόνια, διαμορφώνοντας τις διεθνείς του σχέσεις, σε πολιτική βάση, φτάνοντας ως το αξίωμα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τώρα πια, έχοντας αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια συγκυρία που τα πράγματα στο διεθνές στερέωμα μόνο ευχάριστα δεν είναι για τη χώρα μας, ήρθε η ώρα να κεφαλαιοποιήσει όλο το επενδυμένο κεφάλαιο. Κι όπως συμβαίνει με όλες τις επενδύσεις, οι οποίες πάντα εμπεριέχουν το ανάλογο ρίσκο, το ζήτημα είναι σε ποιο εσωτερικό περιβάλλον θα πραγματοποιήσει αυτή την κεφαλαιοποίηση. Εάν επιδείξει την ανάλογη επιδεξιότητα στην διαχείριση των εσωτερικών ζητημάτων, μόνο κέρδη θα του αποφέρει. Οι 100 πρώτες ημέρες πάντως, δείχνουν ότι πρέπει να καταβάλει ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια και να αποφύγει τις κακοτοπιές και αποκλείσεις που παρουσιάστηκαν νωρίς νωρίς…
Στο σημείο που έχει φτάσει αυτή τη στιγμή, η αντιπαράθεση κυβέρνησης – αγροτικών μπλόκων, ζητείται λύση «άνυδρη» και «ανέξοδη», αφού από την αρχή φαινόταν ότι θα είναι «αναίμακτη».
Μια επαγγελματική και κοινωνική ομάδα από την περιφέρεια, παραδοσιακά διαμαρτυρόμενη αλλά και παραδοσιακά αποδεχόμενη υποσχέσεις και μεγάλα λόγια –κυρίως προεκλογικά- θέλει να αποχωρήσει από τις κινητοποιήσεις, είτε κερδίζοντας ένα χαρτζιλίκι «για την τιμή των όπλων» ή έστω βρίσκοντας μια καλή αφορμή, για να μη φανεί ότι «κιότεψε»… Αφού εισέπραξε βεβαία τις ανάλογες διαβεβαιώσεις ότι το ταμείο είναι περισσότερο κι από …μείον και αφού βλέπει πλέον τα οργισμένα μάτια των συμπολιτών της, να θέτουν όρια στην ετήσια φιέστα των μπλόκων και να τους γνέφουν (φιλικά προς το παρόν)… «ωραία περάσαμε και φέτος, άντε σιγά σιγά να ανοίξουν και οι δρόμοι…»
Μια «φρέσκια» κυβέρνηση από την άλλη, με το προφίλ της «αδικημένης και άμοιρης κόρης» που παρέλαβε ένα «διαλυμένο σπιτικό» [βλ. κράτος], δεν θέλει –και δεν μπορεί σαφώς- να δώσει, αλλά αισθανόμενη ακόμα τύψεις για τις ανέξοδες προεκλογικές υποσχέσεις της, δέχεται και ανέχεται τα πάντα(ακόμη και το χωριάτη στο κρεβάτι), βαφτίζοντάς τα και «διαβούλευση», προκειμένου μα εξαγνίσει το «λεφτά υπάρχουν» αλλά και τα «ψίχουλα» των περασμένων ετών…
Βεβαίως, ανάμεσά τους υπάρχουν αλήθειες, οι οποίες παρά τα φαινόμενα, έχουν γίνει κοινά αποδεκτές. Η κυβέρνηση αποδέχεται την συνεχή συρρίκνωση του αγροτικού εισοδήματος καθώς και την ασφυξία που προκαλούν οι πιστωτές σε ένα ιδιόμορφο επάγγελμα, το οποίο εξαρτάται όσο κανένα άλλο από αστάθμητους παράγοντες, όπως οι καιρικές συνθήκες… Από την πλευρά τους όμως και οι κινητοποιημένοι αγρότες, αντιλαμβάνονται πως πέρα από τις δύο-τρεις προεκλογικές κορώνες που αμόλησε προεκλογικά ως αντιπολίτευση η τωρινή κυβέρνηση, τους αντιπαραθέτει ένα σχέδιο συνολικής αναπροσαρμογής του επαγγέλματός τους και δείχνει διαθέσιμη (τουλάχιστον στα λόγια) να προχωρήσει σε όσες θεσμικές αλλαγές χρειαστούν για να επιτευχθεί… όπως επίσης δικαιούται κι ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να εφαρμόσει όσα ευαγγελίζεται.
Όλα τα παραπάνω συντείνουν στην πιθανότητα εκτόνωσης της όλης αντιπαράθεσης, έστω και προσωρινά. Βρισκόμενοι λοιπόν και οι δύο κάτω από την ίδια ομπρέλα, ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να επιστρέψουν στα υπόστεγά τους, χωρίς να βραχούν και κυρίως χωρίς να …λασπωθούν
Ανακάλυψα στο twitter αυτό το υπέροχο blog και το ενέταξα αμέσως στο blogroll.
Στην πορεία για την αντιμετώπιση της «κρίσης», ας πούμε ότι μειώνονται τα εισοδήματα. Χαμηλώνουν οι μισθοί, μικραίνουν οι συντάξεις, φτωχαίνουν από ρευστότητα περαιτέρω, τα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. Μια αγορά λοιπόν «στεγνή», μια κοινωνία «κουρελιασμένη» και στέκεσαι σαν κράτος μπροστά από τους δανειστές σου και τους λες: «Πήρα τα «σκληρά μέτρα» που μου ζητήσατε, σκότωσα την αγορά και δεν κινείται «σάλιο», δανείστε με τώρα να πάμε παρακάτω…»
Δεν θέλει κάποιες ιδιαίτερες οικονομικές και κοινωνιολογικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς, πως δεν γίνεται οικονομική πολιτική με λογικές πιέσεων των χρηματαγορών ή απαιτήσεων των διεθνών οίκων αξιολόγησης ή με τη γενική αλήθεια των «σκληρών μέτρων», την οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ…
Και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της πολιτικής. Να σταθεί με οραματική ψυχραιμία και συγκυριακό ρεαλισμό, απέναντι στην κρίση, συνυπολογίζοντας το σύνολο της αποτελεσματικότητας αλλά και των συνεπειών των όποιων αποφάσεων. Να προσπαθήσει να εξυγιάνει και να θωρακίσει, τόσο κατ΄ εικόνα όσο και κατ’ ουσία την ελληνική οικονομία, χωρίς να επιβάλλει άκαιρες συνέπειες στην πλατιά κοινωνική βάση, οι οποίες θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο, παρά θα περιορίσουν το πρόβλημα.
Γιατί δεν μπορεί να είναι λύση οι μειώσεις των μισθών και η συρρίκνωση των εισοδημάτων, σε μια αγορά που διψά για ρευστότητα. Χωρίς πρώτα να έχουν γίνει προσπάθειες για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας (το βασικότερο μειονέκτημα της ελληνικής οικονομίας) με κινήσεις όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, βελτίωση των συνθηκών επιχειρηματικότητας και δημιουργία κανόνων ανταγωνισμού και παραγωγικότητας στο «ακριβό» και «σπάταλο» ελληνικό δημόσιο.
Δεν μπορούν να ζητούνται τα «σκληρά μέτρα», όταν δεν έχουν εξασφαλιστεί ακόμα, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, οι μόνοι σίγουροι και δεδομένοι –σχεδόν άκοποι- πόροι του ΕΣΠΑ, οι οποίοι θα ενισχύσουν και θα τονώσουν σε βάθος τόσο τους δείκτες ρευστότητας όσο και ανάπτυξης, γιατί καθυστερεί η τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα διαχείρισής τους, στο αρμόδιο υπουργείο. Μεγάλη τομή το opengov και οι ανοικτές διαδικασίες, αλλά σε περίοδο κρίσης, τα αποτελέσματα έρχονται από τις αποφασιστικές πολιτικές, ενώ οι δημιουργικές καινοτομίες, εφαρμόζονται καλύτερα, μάλλον σε περιόδους «νηνεμίας».
Η μέχρι τώρα σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης στις σειρήνες της διεθνούς κερδοσκοπίας και των πιέσεων καθώς και η πρόσφατη παρουσίαση και στήριξη, του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης από τον υπουργό Οικονομικών, το οποίο δείχνει να χαίρει της αποδοχής ή έστω ανοχής –ως ένα βαθμό- τόσο από πλευράς κοινωνικών όσο και αναπτυξιακών φορέων, δείχνει το δρόμο της ανόρθωσης με ορθολογικά κριτήρια και αποφυγή κοινωνικών αιφνιδιασμών και ανισοκατανομής των βαρών. Αρκεί να προχωρήσει η εφαρμογή του, αταλάντευτα, συνοδευμένη από τις απαραίτητες και ζωογόνες για την οικονομία μεταρρυθμίσεις και όχι από επιβαλλόμενες –αμφιβόλου προθέσεως και αποτελεσματικότητας- λύσεις. Όσοι δε, επιδιώκουν τις δεύτερες -μετά μανίας-, μιλώντας για την «κρίση», ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στον καθρέφτη τους…
Τις τελευταίες ημέρες και όσο εξελίσσεται το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, αναπτύσσεται παράλληλα ένας προβληματισμός, γύρω από το νόμισμα και το κατά πόσο η παρουσία μας ή μη στην ΟΝΕ, επιτείνει ή αμβλύνει την εσωτερική μας κρίση. Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με γνώστες δημοσιονομικών ζητημάτων, αυτές τις μέρες, με ανθρώπους που βλέπουν τα πράγματα τόσο από την οικονομό-τεχνική, όσο και από την οικονομό-πολιτική άποψη. Υπήρχε μια τάση σύγκλισης λοιπόν των απόψεων, στο ότι η Ελλάδα, ήταν πολύ πιθανό να ξεπερνούσε πιο εύκολα την παρούσα κρίση, έχοντας στην αγορά της ένα εγχώριο νόμισμα και όχι το συγκεκριμένο, ισχυρότατο στο οποίο συμμετέχει. Εφ’ όσον όμως τα πράγματα έχουν έτσι και η χώρα παραμένει στη ζώνη του ευρώ, η λύση πρέπει να δοθεί «εκ των ευρωπαϊκών έσω». Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση λοιπόν, ότι η άποψη που αποκόμισα από αυτές τις συζητήσεις, δημοσιεύθηκε στα «Νέα» του Σαββάτου, από τον κορυφαίο Γερμανό οικονομολόγο του ΟΗΕ, Χάινερ Φλάσμπεκ.
Δεν θεωρεί το πρόβλημα της Ελλάδας αποκλειστικά ελληνικό, πιστεύει ότι αν η χώρα είχε νομισματική αυτονομία θα το είχε αντιμετωπίσει πιο εύκολα, μιλά για ευθύνες της Γερμανίας για την συγκεκριμένη κατάληξη και προτείνει την έκδοση ευρώ-ομολόγου, σε επίπεδα επιτοκίων ανάλογα των Γερμανικών, ώστε να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία και να εξέλθει από την κρίση.
Διαβάστε αναλυτικά την παρουσίαση της άποψης του κ. Φλάσμπεκ
[Αξιοθαύμαστο δεν είναι μόνο το γεγονός, ότι κάποτε υπήρξαν, έζησαν και δημιούργησαν σε αυτή τη χώρα, μεγέθη, σαν τον Οδυσσέα Ελύτη, αλλά κυρίως το ότι υπήρξε κοινό, ικανό να τους αντιληφθεί, να τους θαυμάσει και να τους αποθεώσει…Ακόμη κι αν εμφανιστεί λοιπόν σήμερα κάποια καλλιτεχνική αξία, πείτε μου ποια ζώα θα την αντιληφθούν; Ποια κοπάδια υποκόσμου θα αισθανθούν κάτι στην εποχή της υπό-μετριότητας και της παρακμής;]
Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Αφροδίτη Μάνου
Το δρόμο πλάι στη θάλασσα
περπάτησα που ‘κανε κάθε
μέρα η ποδηλάτισσα.
Βρήκα τα φρούτα που ‘χε
στο πανέρι της, το δαχτυλίδι
που ‘πεσε απ’ το χέρι της.
Βρήκα το κουδουνάκι και το
σάλι της, τις ρόδες,
το τιμόνι, το πεντάλι της.
Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε
μιαν άκρη, μια πέτρα διάφανη
που ‘μοιαζε με δάκρυ.
Τα μάζεψα ένα ένα και τα
κράτησα κι έλεγα πού ‘ναι
πού ‘ναι η ποδηλάτισσα.
Την είδα να περνά πάνω
απ’ τα κύματα, την άλλη μέρα
πάνω από τα μνήματα.
Την τρίτη νύχτωσ’ έχασα
τ’ αχνάρια της, στους ουρανούς
άναψαν τα φανάρια της.
Σημ: Στο παλιό blog έβαζα που και που τραγούδια. Αποφάσισα να βάζω και σε αυτό.
Ο θεσμικός αιφνιδιασμός για το φόρο μεταβιβάσεων, ρίχνει τη σκιά του στην προγραμματική συνέπεια.
Τελικά δεν κατάφερε μόνο να αιφνιδιάσει, όσους ετοιμάζονταν να προχωρήσουν σε μεταβίβαση ακινήτων η κυβέρνηση, κυρίως κατόρθωσε, με τον τρόπο που κατατέθηκε η τροπολογία την Παρασκευή το βράδυ στη Βουλή, να επισκιάσει την πραγματοποίηση μιας βασικής προεκλογικής της δέσμευσης.
Είχε ανακοινωθεί προεκλογικά αλλά και μέσα στον Δεκέμβρη, με σαφέστατο τρόπο, τόσο η αύξηση του φορολογικού συντελεστή όσο και η αντίστοιχη του αφορολόγητου στις μεταβιβάσεις, μέτρα τα οποία επιφέρουν την ανάλογη κοινωνική ισορροπία αλλά και σχετική δικαιοσύνη, ανάλογα με την αξία του ακινήτου και το μέγεθος των περιουσιών. Ήταν άλλωστε σφοδρότατη η κριτική που είχε ασκηθεί στην προηγούμενη κυβέρνηση, για το περίφημο φόρο του 1% είτε μεταβιβαζόταν ανάκτορο στο Ψυχικό, είτε …διαμέρισμα στα Πατήσια.
Αν συνυπολογίσουμε την δύσκολη οικονομική συγκυρία, η οποία απαιτεί γρήγορες και στοχευμένες ενέργειες αύξησης των εσόδων, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για ένα αναγκαίο εισπρακτικό μέτρο, το οποίο εμπεριέχει στοιχεία δικαιότερης κατανομής των βαρών.
Ο τρόπος όμως με τον οποίο το επέβαλε ξαφνικά το υπουργείο Οικονομικών, αν μη τι άλλο, έδωσε έντονο στίγμα μη ετοιμότητας και έλλειψης σχεδιασμού -όσο κι αν δικαιολογούνται από τις οικονομικές απαιτήσεις της εποχής- διαρρηγνύοντας μερίδιο της σχέσης εμπιστοσύνης που προσπαθεί να κτίσει η κυβέρνηση με τους πολίτες. Με αυτό τον τρόπο χιλιάδες αιτήσεις μεταβίβασης μένουν «στο αέρα», περιμένοντας τις όποιες αποφάσεις στο …μέλλον. Δεν ήταν λίγες οι φορές άλλωστε, που ο πρωθυπουργός και συνολικά το ΠΑΣΟΚ σαν αντιπολίτευση, είχαν ορθά αντιδράσει με έντονο τρόπο σε τροπολογίες και ασταθή οικονομικά μέτρα της τελευταίας στιγμής, που επιχειρούσε να πάρει η απελθούσα κυβέρνηση.
Αντίστοιχο πλήγμα επιφέρει η συγκεκριμένη ενέργεια και στην ούτως η άλλως διαβλημένη σχέση της αγοράς και των εν δυνάμει επενδυτών, με το φορολογικό καθεστώς και τις συνολικές οικονομικές προθέσεις της κυβέρνησης.
Και είναι πραγματικά κρίμα, να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σε μια περίοδο που το σύνολο του πολιτικού βάρους έχει πέσει ακριβώς στην προσπάθεια αποκατάστασης αυτών των σχέσεων εμπιστοσύνης, έχουν θεσπιστεί όροι συνεννόησης και διαβούλευσης και με το σύνολο σχεδόν, φορέων και πολιτών, να κρατούν συγκαταβατική στάση αναμονής στα όποια μέτρα αποφασίζονται. Αρκεί να ανακοινώνονται υπό το φως της ημέρας…
Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν σίγουρα Δημοσιογράφος, δέν ήταν όμως -επίσης με σχετική βεβαιότητα- μόνο δημοσιογράφος. Ήταν, πολύ περισσότερο, η πρόσβαση των απλών λαϊκών ανθρώπων στην πίεση και κατανομή της εξουσίας. Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, ο ΝΚ, με την αιχμηρή και αδέσμευτη πληροφόρηση που προσέφερε με μεγάλη συνέπεια (κι εξίσου μεγάλο κόστος), όλα αυτά τα χρόνια στους πιστούς ακολουθητές του αλλά και συνολικά στη δημόσια σφαίρα ενημέρωσης, έφερε πιό κοντά, τον απλό πολίτη, τον λαό, την κοινωνία, στις έννοιες της δημόσιας γνώσης και πληροφόρησης, άρα και του ελέγχου και της δημοκρατικής επιλογής. Ο αείμνηστος Νίκος Κακαουνάκης, μπορεί να βρήκε αρκετούς μημιτές στον λαϊκό του τόνο και την δημοκρατική του ανησυχία, σίγουρα όμως θα λείψει σε αυτούς που πραγματικά τον είχαν και συνεχίζουν να τον έχουν περισσότερο ανάγκη, για την τεράστια κοινωνική του ευαισθησία αλλα και την ατίθαση δημοσιογραφική και εκφραστική λεβεντιά του…
Γειά σου Νικόλα, σκόρπισε λίγη περιφάνεια σε αυτούς που άφησες και δίδαξε τις εμπειρίες σου εκεί που πας…
Εκτός όλων των άλλων δραστηριοτήτων και παρεμβάσεων, ήταν ένας άνθρωπος, υψηλότατου αισθητικού και πολιτιστικού επιπέδου. Σκεφτόταν πιο μπροστά από την εποχή του και ζούσε -πνευματικά- σε ανώτερο επίπεδο από την υπόλοιπη κοινωνική πραγματικότητα. Αγαπούσε πραγματικά την τέχνη, την οποία και αναγνώριζε, στην πραγματική της διάσταση, όσο λίγοι… Χαρακτηριστικό στοιχείο ψυχικής απλότητας και πνευματικής ανωτερότητας. Στην εποχή της μετριότητας, της φθήνιας και της αντιπαραγωγικής πνευματικότητας, μία δημόσια προσωπικότητα, του ύψους και του επιπέδου του Χρήστου Λαμπράκη, σίγουρα θα λείψει. Είμαστε τυχεροί, που προλάβαμε ένα μέρος του βίου ενός τέτοιου ανθρώπου εν ζωή…
“κάθε …θαύμα (και επανάσταση) κρατάει τρεις μήνες…”
Μάθαμε τελικά το κόστος της “επαναστατικότητας” και της “αγωνιστικότητας” των “αρχόντων” του λιμένος του Πειραιά: 69 εκ. ευρώ. Αυτό είναι το ποσό, το οποίο θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο (ΟΛΠ και ασφαλιστικά ταμεία) προκειμένου να καμφθούν όλες οι “αγνές” και αγωνιστικές αντιδράσεις των εκεί εργαζομένων και να κινηθεί ομαλά η ενεργοποίηση της “θεόσταλτης” συμφωνίας με την Cosco…
Στη γραμμή που κινήθηκαν και οι άλλες “μεταρρυθμίσεις” της χειρότερης διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης (ΟΤΕ, Εθνική, Ολυμπιακή κλπ) το έγκλημα ολοκληρώνεται τώρα και στο λιμάνι.
Πλήρωσε τώρα Έλληνα εργαζόμενε, επιχειρηματία, επιστήμονα, φορολογούμενε, τις αναπτυξιακές εμπνεύσεις των αρχόντων σου και δόξασε για μια ακόμα φορά με τον οβολό σου τις βολεμένες συντεχνίες και μειοψηφίες, που είχαν βέβαια το θάρρος και την τόλμη να αντισταθούν και να διεκδικήσουν…για την πάρτη τους.
Και μην ξεχάσεις, στο επόμενο συλλαλητήριο να είσαι παρών… δυνατά και αγωνιστικά…
Το πρόβλημα και η κρίση της οικονομίας σε μία διαπίστωση του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη: 1982, διανομή ΑΕΠ στη χώρα, 58% στον κόσμο της εργασίας και 42% στο κεφάλαιο. 2008, (με το ΑΕΠ να αυξάνεται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια) ακριβώς το αντίθετο, 42% στον κόσμο της εργασίας, 58% στο κεφάλαιο.
Άρα, όλα αυτά τα χρόνια παράξαμε και συνεχίζουμε να παράγουμε όλο και περισσότερο πλούτο. Δανειζόμασταν επίσης όλο και περισσότερα χρήματα, άρα εισέρρεε ακόμη περισσότερο κεφάλαιο στην αγορά.
Είναι λογικό η συμμετοχή της εργασία στη διανομή του πλούτου να μειωθεί, όσο η αγορά άνοιγε και οι επιχειρηματικές δράσεις, υποκαθιστούσαν τις εργασιακές σχέσεις του παρελθόντος και το κράτος – παραγωγό που μειωνόταν συνεχώς μέσα από τις αποκρατικοποιήσεις.
Τα σημερινά όμως ποσοστά, συμμετοχής της εργασίας στην διανομή του πλούτου, δεν επιτρέπουν άλλες ερμηνείες, από αυτήν που ευτυχώς – μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στο Ζάππειο- και η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακολουθήσει: Όχι άλλα βάρη σε μισθωτούς, μεσαία και μικρά εισοδήματα. Όσο κι αν παράξαμε, όσο κι αν δανειστήκαμε, συνεχώς ευνοημένο έβγαινε το κεφάλαιο. Όσο κι αν μειωθούν οι μισθοί και περιοριστούν τα εισοδήματα, πάλι το ίδιο θα συμβεί.
Άρα για να μιλάμε για πραγματική, ουσιαστική και δίκαιη έξοδο από την κρίση, πρέπει να επικεντρωθούμε σε μέτρα που θα απευθυνθούν κατευθείαν σε αυτούς που διαθέτουν τα κεφάλαια και τα προνόμια και μπορούν να συνεισφέρουν.
Κλείνοντας τ’ αυτιά σε εγχώριες και διεθνείς σειρήνες, που προτείνουν ήδη δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις, οι οποίες θα επιμηκύνουν κι άλλο το πρόβλημα της ανισοκατανομής και της συσσώρευσης κεφαλαίων στα χέρια λίγων, ας υποστηρίξουμε όλοι, λύσεις πρακτικές και ισότιμες που θα επιδράσουν ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου, στην συνολική κοινωνική ευημερία και ισόρροπή ανάπτυξη.
Διαφορετικά, ας καθίσουμε αναπαυτικά να παρακολουθούμε την κατάρρευση της οικονομίας και τον υπερπλουτισμό των λίγων…
Θύμα λογοκρισίας (;) το «Βαρόμετρο» της Public Issue Δεκεμβρίου από την «Καθημερινή της Κυριακής»
Μεγάλη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και υψηλή δημοφιλία για Γιώργο Παπανδρέου τα κυριότερα χαρακτηριστικά του «βαρόμετρου»
Με θρησκευτική (σχεδόν) ευλάβεια, παρακολουθούμε μέσα από την ιστορική και διαχρονικά αξιόπιστη «Καθημερινή της Κυριακής», την δημοσίευση κάθε μήνα, ενός σοβαρού εργαλείου πολιτικής έρευνας και ανάλυσης, του «βαρόμετρου» της Public issue. Συνήθως, παράλληλα με την «Καθημερινή» το «βαρόμετρο» παρουσιάζεται και από το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό «ΣΚΑΪ» καθώς και από την ιστοσελίδα της P.Ι.όπου μπορεί κανείς να το βρει αναρτημένο αναλυτικά μία ημέρα μετά την παρουσίαση του στα παραπάνω ΜΜΕ. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην ευστοχία και τις συνεχείς επιτυχείς προβλέψεις της συγκεκριμένης έρευνας εδώ και αρκετά χρόνια, ούτε στα χρήσιμα πολιτικά και κοινωνικά συμπεράσματα, που μπορεί κανείς να αντλεί και κυρίως να συγκρίνει, με τα αμέσως προηγούμενα ή τα παρελθόντα αποτελέσματα (αφού η έρευνα πραγματοποιείται σταθερά και σε βάθος χρόνου). Μας έκανε όμως πολύ μεγάλη εντύπωση, όταν αγοράζοντας την «Καθημερινή» αυτής της Κυριακής, δεν βρήκαμε μέσα το πρόσφατο βαρόμετρο. Τουλάχιστον όχι τα επίμαχα πολιτικά ευρήματά του. Αντίθετα παρακολουθήσαμε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ την παρουσίαση της έρευνας, όπως και σε πρωινή εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού. Εύκολα δημιουργείται το ερώτημα, ποια είναι η αιτία της απουσίας της έρευνας από την εφημερίδα και αν αυτή η αιτία συνδέεται με τα ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία που παρουσίαζε… Για την ιστορία και ποιότητα της συγκεκριμένης εφημερίδας, ελπίζουμε να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο…
Πλησιάζει η πρώτη (αν υπάρξει τελικά και δεύτερη) διαδικασία εκλογής προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα μια σημαίνουσα ημέρα, για τους ασχολούμενους με τα κοινά, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και προτιμήσεων.
Παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα, τις διαδικασίες και τους διαλόγους, γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την απουσία ιδεολογικής πυξίδας, σε αντίθεση με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα α-πολιτικ “χτυπήματα” μεταξύ των υποψηφίων, τα οποία περισσεύουν…
Μπαίνοντας -αναγκαστικά και μη- στην διαδικασία αξιολόγησης η -κατά κάποιο τρόπο- επιλογής, αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμη περισσότερο, πόσο δύσκολο είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ του ενός η του άλλου υποψηφίου, μιλώντας σε πολιτική βάση. Γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται μόνο η ιδεολογική διαφοροποίηση από τους δυο υποψηφίους…
Για την Ντόρα Μπακογιάννη, μπορεί κανείς να πει, ότι διακρίνονται κάποια στοιχεία φιλελευθερισμού στο λόγο της (χωρίς βέβαια να έχει εισχωρήσει σε ιδεολογικές αναλύσεις μέχρι τώρα) ενώ το κυρίαρχο προταγμα που προβάλει για την εκλογή της είναι η ιστορική διαδρομή της μέσα στο κόμμα. Θετικό δείγμα και οι πρώτες αντιπολιτευτικές δηλώσεις της, δεδομένου του κλίματος σοβαρότητας (έχει αντίληψη ότι πριν 1 μήνα είχαμε εκλογές) αλλά και του κλίματος συναίνεσης με την κυβέρνηση στα μεγάλα ζητήματα που θέλησε να περάσει.
Ο λόγος της μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονος, συνοδευόμενος και από την έντονη χρήση των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου, εδώ και αρκετό καιρό, στις πολιτικές της δραστηριότητες.
Μεγάλο και σοβαρό μειονέκτημα της όμως, θεωρώ ότι είναι και η ίδια η αιτία της πολιτικής της ανέλιξης: η καταγωγή της.
Όσο και αν προσπαθεί η κυρία Μπακογιάννη, να πείσει για τις θετικές της προθέσεις και φιλοδοξίες, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ανθρώπους σε διάφορες δημόσιες και μη θέσεις, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί η ευνοήσει η εν πάσει περιπτώσει, έχουν κάποια σχέση με την οικογένεια Μητσοτάκη, είναι παρόν και ενεργό σαν “σύστημα” για να θυμίζει σε όλους ότι θα κάνει τα πάντα αν χρειαστεί, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο του στην εξουσία… Για να μην αναφερθούμε σε έργα και ημέρες του συγκεκριμένου “συστήματος” είτε στο άμεσο, είτε στο απώτερο παρελθόν…
Από την άλλη, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, προσφάτως αναδυόμενος από την πολιτική ναφθαλίνη, προτάσσει ως δική του πολιτική πλατφόρμα, τα “ιερά και τα όσια” της παράταξης, προαναγγέλλοντας πολιτικό και ιδεολογικό περιχαράκωμα σε συντηρητική βάση, με σκοπό το “συμμάζεμα” και την ανασυγκρότηση της πληγωμένης παράταξης. Ο κ. Σαμαράς δεν κόπτεται να εκφράσει κάποιου είδους σύγχρονο πολιτικό λόγο -χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί- καθώς στοχεύει όπως φαίνεται σε συγκεκριμένο κομματικό κοινό, το οποίο θα είναι αυτό που θα κρίνει την αναμέτρηση. Οι δε αντιπολιτευτικές του δηλώσεις μέχρι σήμερα, αν και ελάχιστες, κινούνται και αυτές στην ίδια γραμμή “εσωτερικής κατανάλωσης”. Δικαίως καταγγέλλει μηχανισμούς και συστήματα, δεν διακρίνεται όμως στον ορίζοντα για την δική του περίπτωση, κάποιου άλλου είδους κοινωνική δυναμική αλλά και πάλι ομάδες στελεχών που τον στηρίζουν. Θεωρώ πάντως ότι σχετίζεται αμεσότερα με τη βάση της παράταξής του, σε σχέση με την συνυποψήφια του.
Μέσα από τις παραπάνω διαπιστώσεις, τουλάχιστον προσωπικά, χωρίς να ενθουσιάζομαι η να ελπίζω -ούτως η άλλως πρόκειται για μια παράταξη που δεν με εκφράζει, ούτε τη στηρίζω- θεωρώ ότι περισσότερο συμφέρουσα για τη χώρα μας και τις πολιτικές εξελίξεις, θα ήταν η εκλογή της κυρίας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Πιστεύω ότι και ο πολιτικός λόγος θα κινηθεί συνολικά προοδευτικά (δεδομένης της κυβέρνησης) αλλά και σε μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα υπάρξουν συναινέσεις η ήπιες αντιδράσεις (εκκλησιαστικά, μεταναστευτικά κλπ.) όπου χρειαστεί. Αρκεί όπως προαναφέρθηκε, να μην ενεργοποιηθεί το σύνδρομο του “συστήματος”.
Αντίθετα νομίζω ότι συμφέρουσα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η επικράτηση του κ. Σαμαρά, η οποία μπορεί μεν να δυσκολέψει η και να εμποδίσει ακόμα τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, θα περιορίσει όμως ταυτόχρονα -όπως φαίνεται- το μέγεθος επιρροής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας “ακάλυπτο” ένα μεγάλο κομμάτι κεντρώων και φιλελεύθερων ψηφοφόρων, από τους οποίους θα μπορέσει να αλιεύσει άνετα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου – δεδομένου ότι δεν θα συσταθεί νέος πολιτικός σχηματισμός. Ειναι επιβεβαιωμένη άλλωστε και ιστορικά η εύνοια της δημοκρατικής παράταξης, κάθε φορά που βρέθηκε συντηρητικός ηγέτης στην ηγεσία της δεξιάς (Αβέρωφ, Έβερτ κλπ)
Ακόμη και σε αυτό το “φτωχό” πολιτικά και διαδικαστικά σκηνικό (γιατί θα μπορούσε να εξελίξει ακόμη περισσότερο την προηγούμενη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και όχι απλώς να την αντιγράψει) ας ευχηθούμε να βγει κάτι καλό για το πολίτευμα και τους πολίτες…
Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.
Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση “φόρτωσε” χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.
Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα “τακτοποιούσε” περισσότερους πολιτικούς “πελάτες”.
Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις “υψηλές” θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η “λογική” και το “δίκαιο” σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.
Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι “δυνάμεις” και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…
Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό η σημερινή κυβέρνηση, ως προς την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές -στο διαγραμμένο blog-, στις ακατανόητες ενέργειες του πρώην υπουργού οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και στην, με μαθηματική ακρίβεια, πορεία της οικονομίας προς την κατάρρευση.
Το κακό ξεκίνησε με εκείνη την αλήστου μνήμης ενέργεια θεωρητικής και ουσιαστικής μειοδοσίας, της περίφημης απογραφής, η οποία μπορεί να καταγράφηκε από το CNN ως μία από τις 100 μεγαλύτερες γκάφες εκείνης της χρόνιας, είναι σίγουρο όμως πως σε αντίστοιχη κριτική του ιστορικού του μέλλοντος θα λάβει ακόμη πιο διακεκριμένη θέση.
Ακολούθησαν οι συνεχείς φορο-ελαφρύνσεις στα υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες εταιρίες, η χαλάρωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να εισπράξει ούτε τα καθιερωμένα έσοδα και παράλληλα διόγκωση του κράτους με την ίδρυση νέων επιτροπών και οργανισμών και βέβαια η συνεχής αύξηση των εξόδων του δημοσίου από μια σπάταλη διακυβέρνηση. Η οποία βέβαια ευθύνεται και για την πιο βάναυση αναδιανομή πλούτου που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, υπέρ των υψηλότερων εισοδημάτων και κοινωνικών στρωμάτων.
Ήταν δεδομένο πως θα οδηγούμασταν σε αυτή την κατάσταση, παρά την όποια προσπάθεια “μαγειρέματος” των αριθμών και παραπλάνησης των κοινοτικών οργάνων. Εδώ βέβαια χωρά μεγάλη συζήτηση ο ρόλος και ο τρόπος διαχείρισης των αριθμών από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης και κατά πόσο είναι δυνατόν να δηλώνουν κάθε φορά πως ξεγελάστηκαν, όταν είχαν ασκήσει υποτίθεται και τα ίδια “επιτήρηση” στην οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης.
Το ζήτημα είναι η από εδώ και πέρα πορεία, που θα οδηγήσει στην βελτίωση των αριθμών και λειτουργία της οικονομίας αλλά και στην δυνατότητα άσκησης μιας εποικοδομητικής αναπτυξιακής πολιτικής που θα προκαλέσει την αναγκαία κοινωνική ευημερία μέσα από την παραγωγή και ορθή διανομή νέου πλούτου αλλά και την αναδιανομή του υπάρχοντος.
Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση στον μέχρι τώρα σχεδιασμό της νέας κυβέρνησης (τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δεσμεύσεις) με έμφαση στην αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας, της προστασίας των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και της πίστης σε μια επιθετική πολιτική δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες θα κινήσουν την οικονομία και -αντίθετα με τα λεγόμενα των διάφορων Κασσάνδρων- θα αποδώσουν σε εύλογο χρόνο στους στόχους μείωσης του ελλείμματος και αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης.
