Η ταινία πραγματεύεται ένα ιδιαίτερο θέμα το οποίο θα μπορούσε να έχει «απογειωθεί» (αν και αρκετοί το έχουν προσπαθήσει μέχρι τώρα) στα χέρια κάποιας …ευρωπαϊκής παραγωγής και έξω από τα στεγανά του Χόλυγουντ. Δυνατές ερμηνείες με κυρίαρχη αυτή του Ματ Ντέιμον στον κεντρικό ρόλο, κάτι όμως (το σενάριο ίσως) κρατάει προσγειωμένο και πεζό το όλο πνεύμα του έργου και δεν του δίνει τις διαστάσεις και τον «όγκο» που θα μπορούσε. Πιθανότατα ίστρος σεμνότητας και απλότητας από τον Ίστγουντ.

Παρ’ όλα αυτά ικανοποιητική είναι η εξέλιξη της πλοκής, χωρίς να αποφεύγονται οι «αμερικανιές» και σαφέστατες οι κοινωνικές αναφορές και τα μηνύματα της ταινίας. Στα θετικά, κατά τη γνώμη μου, η αποφυγή θρησκευτικής αντιμετώπισης του ζητήματος παρ’ ότι διάβασα ήδη κάποιες κριτικές περί του αντιθέτου…

Σύγχρονη, πολύπλοκη και ποιοτική χολιγουντιανή ματιά από τον σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νολάν. Μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως “ψυχολογική περιπέτεια”, με έντονα στοιχεία δράσης και πολυεπίπεδης πλοκής (ίσως το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό της ταινίας η παρουσίαση του χρόνου-χώρου).

Κάνει όμως και δυνατή βουτιά σε ψυχολογικές προεκτάσεις και αναζητήσεις. Φαντασία που αγγίζει να όρια αλλά με σοβαρότητα. Όχι ακρότητες. Σενάριο που δικαιολογεί σε κάθε περίπτωση τη διάρκεια της ταινίας. Μπορεί να “ακονίζει” λίγο το μυαλό αλλά δεν κουράζει.

Τυπικός (δηλ. σοβαρός και επαγγελματίας) Ντι Κάπριο (Leonardo Di Caprio), πολύ καλή η “φρέσκια” Έλεν Πέιτζ (Helen Page) και η “μοιραία” γυναίκα Μάριον Κοτιγιάρ (Marion Kotigiar). Αξιόλογο καστ.

Η επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας

Σκέψεις για τη νέα ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας:

Υπάρχει και αυτό το δημόσιο. Μια ομάδα εργαζομένων στο υπουργείο Παιδείας, αποδέχθηκε την πρόκληση από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, πριν από λίγους μήνες και προχώρησε στην κατασκευή καινούργιας ιστοσελίδας, με ότι μέσα, τεχνογνωσία, δυνατότητες διέθετε και σε βάση ανοιχτού λογισμικού, ώστε να προκύψει ένα λειτουργικό και εύχρηστο αποτέλεσμα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Η συγκεκριμένη ομάδα, θεώρησε ευκαιρία δημιουργίας την πρόταση της υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου και στο πλαίσιο των υπηρεσιακών καθηκόντων τους, άνθρωποι της πληροφορικής, εργάστηκαν με την τεχνογνωσία, τα μέσα και την εμπειρία που τους διέθετε η υπηρεσίας τους αλλά και το προσωπικό τους μεράκι και έφεραν σε πέρας αυτό το αποτέλεσμα με αυτό το κόστος: 150 ευρώ.

Σίγουρα δεν εργάστηκαν για κάποια πολυεθνική ή για κάποιο εμπορικό site ώστε να «αγχωθούν» για εξειδικευμένα τεχνολογικά ζητήματα και ειδικά σχεδιαστικά εφέ. Έφτιαξαν μια απλή και λειτουργική (όπως φαίνεται) ιστοσελίδα παροχής δημόσιας πληροφορίας και γενικά οποιουδήποτε είδους ενημέρωσης χρειάζεται να παρέχει ένα υπουργείο προς τους πολίτες.

Δεν τους ζητήθηκε και ούτε τους ενδιέφερε προφανώς το design ή κάποιο «φανταχτερό» αποτέλεσμα, παρά η λειτουργικότητα και η εναρμόνιση της ιστοσελίδας του υπουργείου, στην λογική και τη φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού και του σύγχρονου τρόπου παρουσίας στο διαδίκτυο, με το ελάχιστο δυνατό κόστος.

Η επιτυχία του εγχειρήματος με το συγκεκριμένο κόστος για το δημόσιο ταμείο, ούτε ακυρώνει, ούτε ανατρέπει την αγορά «κατασκευής ιστοσελίδων» όπως έσπευσαν κάποιοι τρομαγμένοι «εκπρόσωποι» αυτής της αγοράς να λοιδωρήσουν.

Σίγουρα δίνει ένα παράδειγμα παραγωγής ικανοποιητικού αποτελέσματος από δημόσιο φορέα που δούλεψε συντεταγμένα με σκοπό να ωφεληθεί η πολιτεία. Δεν σημαίνει όμως πως αυτόματα, το Α ή Β ποσό που εκταμιεύθηκε «καθιερώνει νέους κανόνες στην αγορά».

Για να φτάσει το Υπουργείο Παιδείας σε αυτό το αποτέλεσμα, έχει ξοδέψει ήδη και συνεχίζει να ξοδεύει, αρκετά χρήματα για τον εξοπλισμό βεβαίως αλλά κυρίως για την εκπαίδευση, την εργασιακή εμπειρία και την σταθερή και αξιόπιστη μισθοδοσία, όλων αυτών των επιστημόνων της πληροφορικής που εργάστηκαν για την συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Και βέβαια όλα αυτά θα συνέχιζαν να χρηματοδοτούνται, ανεξάρτητα αν η ηγεσία προχωρούσε ή όχι στην κατασκευή νέας ιστοσελίδας.

Είναι λογικό λοιπόν, το υπουργείο από την πλευρά του να επαίρεται, ότι χρησιμοποιώντας τα μέσα και τις «εσωτερικές» του δυνατότητες, παρήγαγε αυτό το προϊόν σε αυτή την τιμή και από την άλλη η «αγορά» και ο ιδιωτικός τομέας, που διαθέτει ή δεν διαθέτει αντίστοιχες υποδομές και προσωπικό, να διαμορφώνει τις τιμές με βάση τους δικού του κανόνες.

Τώρα αν το παραπάνω εγχείρημα, είναι γροθιά στο μαχαίρι, για όσους ανέμεναν να συνεχίσουν να πουλάνε «αέρα» και «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», σε οργανισμούς του δημοσίου που έχουν τη δυνατότητα να τις απορρίπτουν, παίρνουν την απάντηση τους, από την δύσκολη εποχή που διανύουμε και τις νέες ανάγκες και συνήθειες που καθιερώνει.

Έγραψαν ακόμα:

Ο Γιώργος Κρόγιας

Η “Μαριλού”

Ο Παναγιώτης Παπαχατζής

Το “Επίκαιρο”

Ο  Στέφανος Παλατζάς

Ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Σουηδό ομόλογό του, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Σίγουρα δεν ήταν τυχαία η σημερινή παρουσία του  Γιώργου Παπανδρέου στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός απαντούσε με άνεση στα θέματα, εξέπεμπε έναν ευρωπαϊκό αέρα ο οποίος συμπαρέσυρε ένα συνολικό σχέδιο δράσης στα βαλκάνια και συμπεριλάμβανε φυσικά την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η Ελλάδα δια μέσου του ηγέτη της, παρουσιάστηκε ως πρωταγωνιστής των γεγονότων και λήπτης πρωτοβουλιών. Σημαντική ακόμα και η κατάθεση ερωτήσεων στον ΓΑΠ που αφορούσαν διεθνή θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, γεγονός που αναδεικνύει μια ευρύτερη εμβέλεια που έχει ως προσωπικότητα στα εξωτερικά θέματα.

Όπως επίσης καθόλου τυχαία δεν ήταν η στήριξη στην ελληνική Οικονομία του νομπελίστα οικονομολόγου (και μέλους του διαρκούς «Συμποσίου της Σύμης» που διοργανώνεται από ΙΑΠ) Γιόζεφ Στίγκλιτς, μέσα από άρθρο του στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Guardian. Προσωπικότητες σαν τον κ. Στίγκλιτς, επηρεάζουν, αν όχι διαμορφώνουν, με τις παρεμβάσεις τους τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, επένδυσε χρόνο και κόπο, για αρκετά χρόνια, διαμορφώνοντας τις διεθνείς του σχέσεις, σε πολιτική βάση, φτάνοντας ως το αξίωμα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τώρα πια, έχοντας αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια συγκυρία που τα πράγματα στο διεθνές στερέωμα μόνο ευχάριστα δεν είναι για τη χώρα μας, ήρθε η ώρα να κεφαλαιοποιήσει όλο το επενδυμένο κεφάλαιο. Κι όπως συμβαίνει με όλες τις επενδύσεις, οι οποίες πάντα εμπεριέχουν το ανάλογο ρίσκο, το ζήτημα είναι σε ποιο εσωτερικό περιβάλλον θα πραγματοποιήσει αυτή την κεφαλαιοποίηση. Εάν επιδείξει την ανάλογη επιδεξιότητα στην διαχείριση των εσωτερικών ζητημάτων, μόνο κέρδη θα του αποφέρει. Οι 100 πρώτες ημέρες πάντως, δείχνουν ότι πρέπει να καταβάλει ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια και να αποφύγει τις κακοτοπιές και αποκλείσεις που παρουσιάστηκαν νωρίς νωρίς…

Στο σημείο που έχει φτάσει αυτή τη στιγμή, η αντιπαράθεση κυβέρνησης – αγροτικών μπλόκων, ζητείται λύση «άνυδρη» και «ανέξοδη», αφού από την αρχή φαινόταν ότι θα είναι «αναίμακτη».

Μια επαγγελματική και κοινωνική ομάδα από την περιφέρεια, παραδοσιακά διαμαρτυρόμενη αλλά και παραδοσιακά αποδεχόμενη υποσχέσεις και μεγάλα λόγια –κυρίως προεκλογικά- θέλει να αποχωρήσει από τις κινητοποιήσεις, είτε κερδίζοντας ένα χαρτζιλίκι «για την τιμή των όπλων» ή έστω βρίσκοντας μια καλή αφορμή, για να μη φανεί ότι «κιότεψε»… Αφού εισέπραξε βεβαία τις ανάλογες διαβεβαιώσεις ότι το ταμείο είναι περισσότερο κι από …μείον και αφού βλέπει πλέον τα οργισμένα μάτια των συμπολιτών της, να θέτουν όρια στην ετήσια φιέστα των μπλόκων και να τους γνέφουν (φιλικά προς το παρόν)… «ωραία περάσαμε και φέτος, άντε σιγά σιγά να ανοίξουν και οι δρόμοι…»

Μια «φρέσκια» κυβέρνηση από την άλλη, με το προφίλ της «αδικημένης και άμοιρης κόρης» που παρέλαβε ένα «διαλυμένο σπιτικό» [βλ. κράτος], δεν θέλει –και δεν μπορεί σαφώς- να δώσει, αλλά αισθανόμενη ακόμα τύψεις για τις ανέξοδες προεκλογικές υποσχέσεις της, δέχεται και ανέχεται τα πάντα(ακόμη και το χωριάτη στο κρεβάτι), βαφτίζοντάς τα και «διαβούλευση», προκειμένου μα εξαγνίσει το «λεφτά υπάρχουν» αλλά και τα «ψίχουλα» των περασμένων ετών…

Βεβαίως, ανάμεσά τους υπάρχουν αλήθειες, οι οποίες παρά τα φαινόμενα, έχουν γίνει κοινά αποδεκτές. Η κυβέρνηση αποδέχεται την συνεχή συρρίκνωση του αγροτικού εισοδήματος καθώς και την ασφυξία που προκαλούν οι πιστωτές σε ένα ιδιόμορφο επάγγελμα, το οποίο εξαρτάται όσο κανένα άλλο από αστάθμητους παράγοντες, όπως οι καιρικές συνθήκες… Από την πλευρά τους όμως και οι κινητοποιημένοι αγρότες, αντιλαμβάνονται πως πέρα από τις δύο-τρεις προεκλογικές κορώνες που αμόλησε προεκλογικά ως αντιπολίτευση η τωρινή κυβέρνηση, τους αντιπαραθέτει ένα σχέδιο συνολικής αναπροσαρμογής του επαγγέλματός τους και δείχνει διαθέσιμη (τουλάχιστον στα λόγια) να προχωρήσει σε όσες θεσμικές αλλαγές χρειαστούν για να επιτευχθεί… όπως επίσης δικαιούται κι ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να εφαρμόσει όσα ευαγγελίζεται.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στην πιθανότητα εκτόνωσης της όλης αντιπαράθεσης, έστω και προσωρινά. Βρισκόμενοι λοιπόν και οι δύο κάτω από την ίδια ομπρέλα, ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να επιστρέψουν στα υπόστεγά τους, χωρίς να βραχούν και κυρίως χωρίς να …λασπωθούν

Στην πορεία για την αντιμετώπιση της «κρίσης», ας πούμε ότι μειώνονται τα εισοδήματα. Χαμηλώνουν οι μισθοί, μικραίνουν οι συντάξεις, φτωχαίνουν από ρευστότητα περαιτέρω, τα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. Μια αγορά λοιπόν «στεγνή», μια κοινωνία «κουρελιασμένη» και στέκεσαι σαν κράτος μπροστά από τους δανειστές σου και τους λες: «Πήρα τα «σκληρά μέτρα» που μου ζητήσατε, σκότωσα την αγορά και δεν κινείται «σάλιο», δανείστε με τώρα να πάμε παρακάτω…»

Δεν θέλει κάποιες ιδιαίτερες οικονομικές και κοινωνιολογικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς, πως δεν γίνεται οικονομική πολιτική με λογικές πιέσεων των χρηματαγορών ή απαιτήσεων των διεθνών οίκων αξιολόγησης ή με τη γενική αλήθεια των «σκληρών μέτρων», την οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ…

Και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της πολιτικής. Να σταθεί με οραματική ψυχραιμία και συγκυριακό ρεαλισμό, απέναντι στην κρίση, συνυπολογίζοντας το σύνολο της αποτελεσματικότητας αλλά και των συνεπειών των όποιων αποφάσεων. Να προσπαθήσει να εξυγιάνει και να θωρακίσει, τόσο κατ΄ εικόνα όσο και κατ’ ουσία την ελληνική οικονομία, χωρίς να επιβάλλει άκαιρες συνέπειες στην πλατιά κοινωνική βάση, οι οποίες θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο, παρά θα περιορίσουν το πρόβλημα.

Γιατί δεν μπορεί να είναι λύση οι μειώσεις των μισθών και η συρρίκνωση των εισοδημάτων, σε μια αγορά που διψά για ρευστότητα. Χωρίς πρώτα να έχουν γίνει προσπάθειες για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας (το βασικότερο μειονέκτημα της ελληνικής οικονομίας) με κινήσεις όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, βελτίωση των συνθηκών επιχειρηματικότητας και δημιουργία κανόνων ανταγωνισμού και παραγωγικότητας στο «ακριβό» και «σπάταλο» ελληνικό δημόσιο.

Δεν μπορούν να ζητούνται τα «σκληρά μέτρα», όταν δεν έχουν εξασφαλιστεί ακόμα, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, οι μόνοι σίγουροι και δεδομένοι –σχεδόν άκοποι- πόροι του ΕΣΠΑ, οι οποίοι θα ενισχύσουν και θα τονώσουν σε βάθος τόσο τους δείκτες ρευστότητας όσο και ανάπτυξης, γιατί καθυστερεί η τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα διαχείρισής τους, στο αρμόδιο υπουργείο. Μεγάλη τομή το opengov και οι ανοικτές διαδικασίες, αλλά σε περίοδο κρίσης, τα αποτελέσματα έρχονται από τις αποφασιστικές πολιτικές, ενώ οι δημιουργικές καινοτομίες, εφαρμόζονται καλύτερα, μάλλον σε περιόδους «νηνεμίας».

Η μέχρι τώρα σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης στις σειρήνες της διεθνούς κερδοσκοπίας και των πιέσεων καθώς και η πρόσφατη παρουσίαση και στήριξη, του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης από τον υπουργό Οικονομικών, το οποίο δείχνει να χαίρει της αποδοχής ή έστω ανοχής –ως ένα βαθμό- τόσο από πλευράς κοινωνικών όσο και αναπτυξιακών φορέων, δείχνει το δρόμο της ανόρθωσης με ορθολογικά κριτήρια και αποφυγή κοινωνικών αιφνιδιασμών και ανισοκατανομής των βαρών. Αρκεί να προχωρήσει η εφαρμογή του, αταλάντευτα, συνοδευμένη από τις απαραίτητες και ζωογόνες για την οικονομία μεταρρυθμίσεις και όχι από επιβαλλόμενες –αμφιβόλου προθέσεως και αποτελεσματικότητας- λύσεις. Όσοι δε, επιδιώκουν τις δεύτερες -μετά μανίας-, μιλώντας για την «κρίση», ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στον καθρέφτη τους…