Εξεταστική: η Αριάδνη κόβει τον μίτο;

του Γιώργου Παπούλια 

Αν μπορεί κανείς να ανιχνεύσει ένα θετικό ή έστω «ευκαιριακό» στοιχείο μέσα σε όλη αυτή τη σκληρή δοκιμασία που περνά η χώρα μας τα τελευταία χρόνια είναι η δυνατότητα που της δίνεται, μέσα στα ασφυκτικά αλλά και… διαπιστωτικά πλαίσια της μεγάλης κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης, να ερευνήσει εμπεριστατωμένα και να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όλες εκείνες τις αιτίες, νοοτροπίες και πρακτικές που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.

Αιτίες οι οποίες έχουν βαθύτατες χρονικές και πολιτικές ρίζες, όχι μόνο στον τρόπο διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών από την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ και εντεύθεν, αλλά και σε ένα συνολικότερο επίπεδο άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής μέσα από τη μεταχείριση της μακροχρόνιας και εύκολης πρόσβασης της χώρας στο δανεικό χρήμα των διεθνών αγορών. Χρήματα τα οποία δεν επενδύθηκαν -όσο θα έπρεπε- σε δημόσιες και ιδιωτικές υποδομές που θα βελτίωναν τις δυνατότητες της χώρας, θα αύξαναν επαρκώς την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ισχυροποιούσαν ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος που θα αποτελούσε σοβαρό μηχανισμό αναδιανομής πλούτου, κοινωνικής κινητικότητας και δίχτυ κοινωνικής δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας, ακόμη και μπροστά στις προκλήσεις μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης.

Το πελατειακό κράτος, η ωμή και χυδαία σε πολλές περιπτώσεις διασύνδεση οικονομικών συμφερόντων και πολιτικής, μιας ευέλικτης ολιγαρχίας που κινούνταν με άνεση ανάμεσα σε τραπεζικό σύστημα, κρατικές προμήθειες και έλεγχο των ΜΜΕ, ο συνεχής και διαχρονικός υπολογισμός του πολιτικού κόστους προκειμένου να μη θιχτούν τα κακώς κείμενα (Ασφαλιστικό, ΔΕΚΟ κ.λπ.), σε συνδυασμό με τις τεράστιες ανεπάρκειες ενός κομματικά βαλλόμενου και κατευθυνόμενου κρατικού μηχανισμού, έγιναν μια τεράστια «μαύρη τρύπα» που απορρόφησε το μεγαλύτερο μέρος του φτηνού και εύκολου χρήματος που έφερε η ένταξη της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Αν συμφωνήσουμε πως όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερο η διαχρονική αδυναμία αντιμετώπισής τους είναι τα βασικότερα συστατικά πρόκλησης της διανυόμενης οικονομικής κρίσης αλλά και του ανεπανόρθωτου πλήγματος που επέφεραν τόσο στην αξιοπιστία του πολιτεύματος όσο και στην αποτελεσματικότητα του παραγωγικού μοντέλου, τότε εύκολα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως σίγουρα δεν γεννήθηκαν ούτε ξεκίνησαν να υπάρχουν από τη στιγμή υπογραφής των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των προγραμμάτων διάσωσης.

Δεδομένης λοιπόν της πρόσφατης λαϊκής ετυμηγορίας του Ιανουαρίου αλλά και της υψηλής δημοφιλίας που συνεχίζει να απολαμβάνει το κυβερνών κόμμα, ακόμη κι αν οι αποφάσεις του δεν συνδέονται τόσο άμεσα με τα προεκλογικά συνθήματα και τις υποσχέσεις του, γίνεται φανερό πως η εντολή των πολιτών έχει να κάνει με μια βαθύτερη αντίληψη συνολικά για το πολιτικό και κομματικό σύστημα που προκάλεσε την οικονομική κρίση και όχι μόνο για το χρονικό διάστημα που διαχειρίστηκε τα πρώτα χρόνια αντιμετώπισής της.

Εάν σε αυτό το συμπέρασμα προστεθεί και το καθολικό αίτημα -πλην προφανώς όσων ευνοήθηκαν και ευνοούνται ακόμα από τις πρότερες παθογένειες- για πάταξη και ανατροπή όλων εκείνων των αιτιών που οδήγησαν σε αυτόν τον στρεβλό, άνισο και διεφθαρμένο τρόπο λειτουργίας κράτους και οικονομίας, τότε «ο μίτος της Αριάδνης» που οδηγεί εκτός του σημερινού σκοτεινού λαβύρινθου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση -ακόμη και στο πλαίσιο του ηθικού και συμβολικού του σκέλους- να κοπεί χρονολογικά στο έτος διαπίστωσης του προβλήματος, αλλά πρέπει να εξεταστεί εξονυχιστικά όλο εκείνο το διάστημα που το πρόβλημα καλλιεργήθηκε και γιγαντώθηκε.

Μια εμπεριστατωμένη και σε βάθος συζήτηση, με τις δυνατότητες έρευνας και ελέγχου που δίνει μια εξεταστική επιτροπή, για όλο το χρονικό διάστημα κατά το οποίο πορεύεται η χώρα μέσα στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση, θα απέδιδε περισσότερο σαφή και χρήσιμα συμπεράσματα τόσο για παραδειγματισμό και αποφυγή αντίστοιχων καταστάσεων όσο και για τη «θεσμική θωράκιση» που θα επουλώσει τις πληγές.

Σε διαφορετική κατεύθυνση, αφενός θα έχει χαθεί μια μεγάλη ευκαιρία, αφετέρου η αθέτηση της λαϊκής εντολής, σε όφελος βραχυπρόθεσμου πολιτικού οφέλους και στιγμιαίων κομματικών ελιγμών, μπορεί να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμα οδυνηρά αποτελέσματα.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών

Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/exetastiki-i-ariadni-kovei-ton-mito

Advertisements

Η Ζωή Μετά

Hereafter ***

Η ταινία πραγματεύεται ένα ιδιαίτερο θέμα το οποίο θα μπορούσε να έχει «απογειωθεί» (αν και αρκετοί το έχουν προσπαθήσει μέχρι τώρα) στα χέρια κάποιας …ευρωπαϊκής παραγωγής και έξω από τα στεγανά του Χόλυγουντ. Δυνατές ερμηνείες με κυρίαρχη αυτή του Ματ Ντέιμον στον κεντρικό ρόλο, κάτι όμως (το σενάριο ίσως) κρατάει προσγειωμένο και πεζό το όλο πνεύμα του έργου και δεν του δίνει τις διαστάσεις και τον «όγκο» που θα μπορούσε. Πιθανότατα ίστρος σεμνότητας και απλότητας από τον Ίστγουντ.

Παρ’ όλα αυτά ικανοποιητική είναι η εξέλιξη της πλοκής, χωρίς να αποφεύγονται οι «αμερικανιές» και σαφέστατες οι κοινωνικές αναφορές και τα μηνύματα της ταινίας. Στα θετικά, κατά τη γνώμη μου, η αποφυγή θρησκευτικής αντιμετώπισης του ζητήματος παρ’ ότι διάβασα ήδη κάποιες κριτικές περί του αντιθέτου…

το …παλιό gpapoul ξανά στην επιφάνεια!


«Φαίνεται απίστευτο μα είναι αληθινό»… από το γνωστό τραγουδάκι των Ζιγκ Ζαγκ και δεν αναφέρομαι μόνο στην επικείμενη απόλυση μου από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις σε 7 μέρες, αλλά στην δυνατότητα επαναφοράς του παλιού και αδικοχαμένου μπλογκ gpapoul που ήταν ανεβασμένο σε πλατφόρμα blogspot. Όσοι θυμούνται το παλιό μπλογκ, χάθηκε ξαφνικά μέσα σε μια βδομάδα, από μια απότομη και ανεξήγητη ενέργεια της google και γι’αυτό ξεκίνησα -μετά το αρχικό σοκ- το παρόν μπλογκ σε πλατφόρμα wordpress και τώρα πια βέβαια λέω «δόξα τω θεώ» και «ουδέν κακόν αμιγές καλού»…
Μια τυχαία βόλτα στο google reader ενός φίλου, οποίος είχε κρατήσει στο feed του το παλιο gpapoul, μου έδωσε τη δυνατότητα να αντιληφθώ ότι έχουν κρατηθεί εκεί όλα τα κείμενα του gpapoul και μάλιστα στην μορφή που δημοσιεύθηκαν στο μπλογκ (με φώτο – κείμενα κλπ), οπότε και σκέφθηκα ότι μπορώ άνετα να τα μεταφέρω, σιγά σιγά και λίγα λίγα, στο υπάρχον, βάζοντας απλώς την αρχική ημερομηνία δημοσίευσης τους, για να αρχειοθετηθούν αυτόματα. Παράλληλα χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί εκτός του ότι θα «επανέλθουν στην διαδικτυακή επιφάνεια» τα κείμενα του παλιού gpapoul, θα έχω την ευκαιρία να ξαναέρθω κι εγώ σε επαφή με τα τότε γραφόμενα, κατά τα πρώτα μπλογικά μας βήματα… Σκέφτηκα ακόμα, μέσα από τα e-mails που λάμβανα να επαναφέρω και τα comments των συγκεκριμένων κειμένων… έ ρε γλέντια… άντε και καλή επαν-αφορά!

Inception

Inception ***+1/2

Σύγχρονη, πολύπλοκη και ποιοτική χολιγουντιανή ματιά από τον σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νολάν. Μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως «ψυχολογική περιπέτεια», με έντονα στοιχεία δράσης και πολυεπίπεδης πλοκής (ίσως το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό της ταινίας η παρουσίαση του χρόνου-χώρου).

Κάνει όμως και δυνατή βουτιά σε ψυχολογικές προεκτάσεις και αναζητήσεις. Φαντασία που αγγίζει να όρια αλλά με σοβαρότητα. Όχι ακρότητες. Σενάριο που δικαιολογεί σε κάθε περίπτωση τη διάρκεια της ταινίας. Μπορεί να «ακονίζει» λίγο το μυαλό αλλά δεν κουράζει.

Τυπικός (δηλ. σοβαρός και επαγγελματίας) Ντι Κάπριο (Leonardo Di Caprio), πολύ καλή η «φρέσκια» Έλεν Πέιτζ (Helen Page) και η «μοιραία» γυναίκα Μάριον Κοτιγιάρ (Marion Kotigiar). Αξιόλογο καστ.

Η επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας

Η πραγματική κόντρα

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επικοινωνιακού μαγειρέματος και διαστρεύλωσης της πραγματικότητας: Οι σημαντικότατες αποκαλύψεις του κ. Ζορμπά για τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή στο τεράστιο σκάνδαλο των ομολόγων και ο σκοτεινός ρόλος του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά, οι οποίες απλώς επιβεβαιώνουν όσα το σύνολο της κοινής γνώμης παρακολούθησε όλα αυτά τα χρόνια -την πολιτική συγκάλυψη δηλαδή με την πλήρη ευλογία της δικαιοσύνης- είναι για ορισμένους ενημερωτικούς κύκλους «βεντέτα μεταξύ δύο δικαστικών»!
Το καθολικό αίτημα λοιπόν για άρση της ατιμωρισίας και επιτέλους, αποκάλυψης των πραγματικών δεδομένων ενός μεγάλου σκανδάλου που δείχνει να ικανοποιεί μέχρι στιγμής η εξέλιξη της εξεταστικής επιτροπής, συρρικνώνεται και ευτελίζεται στην ανακάλυψη -φανταστικής- κόντρας μεταξύ δύο δικαστικών!
Έτσι είναι όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο, όταν έρχεται η ώρα του πραγματικού λογαριασμού, κάποιοι θυμούνται τον παλιό καλό τρόπο συσκότισης και συγκάλυψης: Τον «μπουχό» που σηκώνει η ισοπέδωση και η γενικολογία.
Εάν ο κ. Σανιδάς δεν εμπόδισε την πορεία της έρευνας, όπως ευθέως τον κατηγορεί ο κ. Ζορμπάς, τότε γιατί δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε στην υπόθεση των ομολόγων; και αν όχι αυτός, τότε ποιός; γιατί σήμερα η βουλή είναι ανοικτή κατακαλόκαιρο και γίνονται αποκαλύψεις, ενώ πέρσι τέτοια εποχή μετρούσε ήδη μήνες αργίας;
Η πραγματική κόντρα όπως φαίνεται, δεν είναι μεταξύ των δύο δικαστικών, αλλά μεταξύ του φωτός και του σκότους. Γιατί τελικά τα χρήματα ήταν πολλά και οι αποδέκτες κατά τα φαινόμενα επίσης…

Βγήκε απ’τα «σπλάχνα» του

Σκέψεις για τη νέα ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας:

Υπάρχει και αυτό το δημόσιο. Μια ομάδα εργαζομένων στο υπουργείο Παιδείας, αποδέχθηκε την πρόκληση από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, πριν από λίγους μήνες και προχώρησε στην κατασκευή καινούργιας ιστοσελίδας, με ότι μέσα, τεχνογνωσία, δυνατότητες διέθετε και σε βάση ανοιχτού λογισμικού, ώστε να προκύψει ένα λειτουργικό και εύχρηστο αποτέλεσμα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Η συγκεκριμένη ομάδα, θεώρησε ευκαιρία δημιουργίας την πρόταση της υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου και στο πλαίσιο των υπηρεσιακών καθηκόντων τους, άνθρωποι της πληροφορικής, εργάστηκαν με την τεχνογνωσία, τα μέσα και την εμπειρία που τους διέθετε η υπηρεσίας τους αλλά και το προσωπικό τους μεράκι και έφεραν σε πέρας αυτό το αποτέλεσμα με αυτό το κόστος: 150 ευρώ.

Σίγουρα δεν εργάστηκαν για κάποια πολυεθνική ή για κάποιο εμπορικό site ώστε να «αγχωθούν» για εξειδικευμένα τεχνολογικά ζητήματα και ειδικά σχεδιαστικά εφέ. Έφτιαξαν μια απλή και λειτουργική (όπως φαίνεται) ιστοσελίδα παροχής δημόσιας πληροφορίας και γενικά οποιουδήποτε είδους ενημέρωσης χρειάζεται να παρέχει ένα υπουργείο προς τους πολίτες.

Δεν τους ζητήθηκε και ούτε τους ενδιέφερε προφανώς το design ή κάποιο «φανταχτερό» αποτέλεσμα, παρά η λειτουργικότητα και η εναρμόνιση της ιστοσελίδας του υπουργείου, στην λογική και τη φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού και του σύγχρονου τρόπου παρουσίας στο διαδίκτυο, με το ελάχιστο δυνατό κόστος.

Η επιτυχία του εγχειρήματος με το συγκεκριμένο κόστος για το δημόσιο ταμείο, ούτε ακυρώνει, ούτε ανατρέπει την αγορά «κατασκευής ιστοσελίδων» όπως έσπευσαν κάποιοι τρομαγμένοι «εκπρόσωποι» αυτής της αγοράς να λοιδωρήσουν.

Σίγουρα δίνει ένα παράδειγμα παραγωγής ικανοποιητικού αποτελέσματος από δημόσιο φορέα που δούλεψε συντεταγμένα με σκοπό να ωφεληθεί η πολιτεία. Δεν σημαίνει όμως πως αυτόματα, το Α ή Β ποσό που εκταμιεύθηκε «καθιερώνει νέους κανόνες στην αγορά».

Για να φτάσει το Υπουργείο Παιδείας σε αυτό το αποτέλεσμα, έχει ξοδέψει ήδη και συνεχίζει να ξοδεύει, αρκετά χρήματα για τον εξοπλισμό βεβαίως αλλά κυρίως για την εκπαίδευση, την εργασιακή εμπειρία και την σταθερή και αξιόπιστη μισθοδοσία, όλων αυτών των επιστημόνων της πληροφορικής που εργάστηκαν για την συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Και βέβαια όλα αυτά θα συνέχιζαν να χρηματοδοτούνται, ανεξάρτητα αν η ηγεσία προχωρούσε ή όχι στην κατασκευή νέας ιστοσελίδας.

Είναι λογικό λοιπόν, το υπουργείο από την πλευρά του να επαίρεται, ότι χρησιμοποιώντας τα μέσα και τις «εσωτερικές» του δυνατότητες, παρήγαγε αυτό το προϊόν σε αυτή την τιμή και από την άλλη η «αγορά» και ο ιδιωτικός τομέας, που διαθέτει ή δεν διαθέτει αντίστοιχες υποδομές και προσωπικό, να διαμορφώνει τις τιμές με βάση τους δικού του κανόνες.

Τώρα αν το παραπάνω εγχείρημα, είναι γροθιά στο μαχαίρι, για όσους ανέμεναν να συνεχίσουν να πουλάνε «αέρα» και «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», σε οργανισμούς του δημοσίου που έχουν τη δυνατότητα να τις απορρίπτουν, παίρνουν την απάντηση τους, από την δύσκολη εποχή που διανύουμε και τις νέες ανάγκες και συνήθειες που καθιερώνει.

Έγραψαν ακόμα:

Ο Γιώργος Κρόγιας

Η «Μαριλού»

Ο Παναγιώτης Παπαχατζής

Το «Επίκαιρο»

Ο  Στέφανος Παλατζάς

Τα εφήμερα spreads και το βάθος του προβλήματος

Η χώρα μας χτύπησε και επισήμως πλέον την πόρτα της σύνθετης οικονομικής στήριξης, την οποία συμφώνησαν ηγέτες και υπηρεσιακοί παράγοντες της Ε.Ε. Οι αγορές δεν επέδειξαν την προσδοκόμενη «ανοχή» στο άκουσμα της συγκεκριμένης συμφωνίας στήριξης, συνεχίζοντας να αντιμετωπίζουν την ελληνική οικονομία με καχυποψία, με αποτέλεσμα να «σπρωχθεί» η κυβέρνηση στην συμφωνημένη λύση, η οποία είναι αρκετά πιθανό να προκαλέσει αναμόρφωση του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης και να οδηγήσει σε νέα οικονομικά μέτρα, κυρίως περιορισμού των δημοσίων δαπανών, με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος.
Εκ των πραγμάτων όμως, όσα χρήματα και να δώσει η ΕΚΤ και το ΔΝΤ και όσο κι αν περιοριστούν οι «ορέξεις» των κερδοσκόπων, το βασικό πρόβλημα θα παραμένει: ένα πολυέξοδο, αντιπαραγωγικό και αργόσυρτο πελατειακό κράτος, το οποίο αιμοραγεί χωρίς να μπορεί καν να αναπνεύσει, αφού πολλές φορές «πνίγει» το ίδιο, το οξυγόνο των παραγωγικών δυνάμεων του, αλλά και της κοινωνίας συνολικά.
Το παρόν «ελληνικό οικονομικό μοντέλο» κυρίως στον άξονα του δημοσίου, έχει αποτύχει στο σύνολό του, εφ’όσον δανείζεται συνεχώς, πολύ περισσότερα απ’όσα μπορεί να παράξει ή να διαχειριστεί ως φορέας συγκέντρωσης και διανομής πλούτου.
Το στοίχημα λοιπόν, επί της ουσίας, ξεπερνά την παρούσα δύσκολη συγκυρία των διαπραγματεύσεων με τις αγορές και το κόστος των ομολόγων και επεκτείνεται στο μέγεθος, το βάθος και το πλάτος της παρέμβασης που θα επιχειρήσει το παρόν κυβερνητικό σχήμα, σε αναδιαμόρφωση δομών και αναδημιουργία υποδομών, οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους και του τρόπου διακυβέρνησης. Παρέμβαση η οποία επιβάλεται να εμπνεύσει και να οδηγήσει, σε ένα νέο και επαρκές, απέναντι στην πραγματικότητα των σύγχρονων αγορών, αναπτυξιακό μοντέλο. Συνδιασμένο με τις απαραίτητες παρεμβάσεις αναβάθμισης των κοινωνικών υπηρεσιών, των πολιτειακών θεσμών και συνολικά του βιοτικού επιπέδου ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας.
Τότε και μόνο τότε, το «έργο» θα έχει ουσία και οι πράξεις περιεχόμενο. Και το αποτέλεσμα δεν θα ανατρέπεται από κανέναν οίκο αξιολόγησης, ούτε από σκόπιμα ή μη, δημοσιεύματα του ξένου τύπου.

Κεφαλαιοποίηση επενδύσεων

Ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Σουηδό ομόλογό του, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Σίγουρα δεν ήταν τυχαία η σημερινή παρουσία του  Γιώργου Παπανδρέου στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός απαντούσε με άνεση στα θέματα, εξέπεμπε έναν ευρωπαϊκό αέρα ο οποίος συμπαρέσυρε ένα συνολικό σχέδιο δράσης στα βαλκάνια και συμπεριλάμβανε φυσικά την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η Ελλάδα δια μέσου του ηγέτη της, παρουσιάστηκε ως πρωταγωνιστής των γεγονότων και λήπτης πρωτοβουλιών. Σημαντική ακόμα και η κατάθεση ερωτήσεων στον ΓΑΠ που αφορούσαν διεθνή θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, γεγονός που αναδεικνύει μια ευρύτερη εμβέλεια που έχει ως προσωπικότητα στα εξωτερικά θέματα.

Όπως επίσης καθόλου τυχαία δεν ήταν η στήριξη στην ελληνική Οικονομία του νομπελίστα οικονομολόγου (και μέλους του διαρκούς «Συμποσίου της Σύμης» που διοργανώνεται από ΙΑΠ) Γιόζεφ Στίγκλιτς, μέσα από άρθρο του στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Guardian. Προσωπικότητες σαν τον κ. Στίγκλιτς, επηρεάζουν, αν όχι διαμορφώνουν, με τις παρεμβάσεις τους τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, επένδυσε χρόνο και κόπο, για αρκετά χρόνια, διαμορφώνοντας τις διεθνείς του σχέσεις, σε πολιτική βάση, φτάνοντας ως το αξίωμα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τώρα πια, έχοντας αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια συγκυρία που τα πράγματα στο διεθνές στερέωμα μόνο ευχάριστα δεν είναι για τη χώρα μας, ήρθε η ώρα να κεφαλαιοποιήσει όλο το επενδυμένο κεφάλαιο. Κι όπως συμβαίνει με όλες τις επενδύσεις, οι οποίες πάντα εμπεριέχουν το ανάλογο ρίσκο, το ζήτημα είναι σε ποιο εσωτερικό περιβάλλον θα πραγματοποιήσει αυτή την κεφαλαιοποίηση. Εάν επιδείξει την ανάλογη επιδεξιότητα στην διαχείριση των εσωτερικών ζητημάτων, μόνο κέρδη θα του αποφέρει. Οι 100 πρώτες ημέρες πάντως, δείχνουν ότι πρέπει να καταβάλει ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια και να αποφύγει τις κακοτοπιές και αποκλείσεις που παρουσιάστηκαν νωρίς νωρίς…

Θέμα γοήτρου

Το σημερινό μου άρθρο στην SmartPost για τις αγροτικές κινητοποιήσεις και την αντιπαράθεση αγροτών-κυβέρνησης

Στο σημείο που έχει φτάσει αυτή τη στιγμή, η αντιπαράθεση κυβέρνησης – αγροτικών μπλόκων, ζητείται λύση «άνυδρη» και «ανέξοδη», αφού από την αρχή φαινόταν ότι θα είναι «αναίμακτη».

Μια επαγγελματική και κοινωνική ομάδα από την περιφέρεια, παραδοσιακά διαμαρτυρόμενη αλλά και παραδοσιακά αποδεχόμενη υποσχέσεις και μεγάλα λόγια –κυρίως προεκλογικά- θέλει να αποχωρήσει από τις κινητοποιήσεις, είτε κερδίζοντας ένα χαρτζιλίκι «για την τιμή των όπλων» ή έστω βρίσκοντας μια καλή αφορμή, για να μη φανεί ότι «κιότεψε»… Αφού εισέπραξε βεβαία τις ανάλογες διαβεβαιώσεις ότι το ταμείο είναι περισσότερο κι από …μείον και αφού βλέπει πλέον τα οργισμένα μάτια των συμπολιτών της, να θέτουν όρια στην ετήσια φιέστα των μπλόκων και να τους γνέφουν (φιλικά προς το παρόν)… «ωραία περάσαμε και φέτος, άντε σιγά σιγά να ανοίξουν και οι δρόμοι…»

Μια «φρέσκια» κυβέρνηση από την άλλη, με το προφίλ της «αδικημένης και άμοιρης κόρης» που παρέλαβε ένα «διαλυμένο σπιτικό» [βλ. κράτος], δεν θέλει –και δεν μπορεί σαφώς- να δώσει, αλλά αισθανόμενη ακόμα τύψεις για τις ανέξοδες προεκλογικές υποσχέσεις της, δέχεται και ανέχεται τα πάντα(ακόμη και το χωριάτη στο κρεβάτι), βαφτίζοντάς τα και «διαβούλευση», προκειμένου μα εξαγνίσει το «λεφτά υπάρχουν» αλλά και τα «ψίχουλα» των περασμένων ετών…

Βεβαίως, ανάμεσά τους υπάρχουν αλήθειες, οι οποίες παρά τα φαινόμενα, έχουν γίνει κοινά αποδεκτές. Η κυβέρνηση αποδέχεται την συνεχή συρρίκνωση του αγροτικού εισοδήματος καθώς και την ασφυξία που προκαλούν οι πιστωτές σε ένα ιδιόμορφο επάγγελμα, το οποίο εξαρτάται όσο κανένα άλλο από αστάθμητους παράγοντες, όπως οι καιρικές συνθήκες… Από την πλευρά τους όμως και οι κινητοποιημένοι αγρότες, αντιλαμβάνονται πως πέρα από τις δύο-τρεις προεκλογικές κορώνες που αμόλησε προεκλογικά ως αντιπολίτευση η τωρινή κυβέρνηση, τους αντιπαραθέτει ένα σχέδιο συνολικής αναπροσαρμογής του επαγγέλματός τους και δείχνει διαθέσιμη (τουλάχιστον στα λόγια) να προχωρήσει σε όσες θεσμικές αλλαγές χρειαστούν για να επιτευχθεί… όπως επίσης δικαιούται κι ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να εφαρμόσει όσα ευαγγελίζεται.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στην πιθανότητα εκτόνωσης της όλης αντιπαράθεσης, έστω και προσωρινά. Βρισκόμενοι λοιπόν και οι δύο κάτω από την ίδια ομπρέλα, ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να επιστρέψουν στα υπόστεγά τους, χωρίς να βραχούν και κυρίως χωρίς να …λασπωθούν

«Meteoric Country»

Ανακάλυψα στο twitter αυτό το υπέροχο blog και το ενέταξα αμέσως στο blogroll.

Η κρίση …στον καθρέφτη

Το σημερινό μου (πρώτο) άρθρο στην νέα ενημερωτική προσπάθεια του διαδικτύου «SmartPost», με τίτλο «Η κρίση …στον καθρέφτη»

Στην πορεία για την αντιμετώπιση της «κρίσης», ας πούμε ότι μειώνονται τα εισοδήματα. Χαμηλώνουν οι μισθοί, μικραίνουν οι συντάξεις, φτωχαίνουν από ρευστότητα περαιτέρω, τα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. Μια αγορά λοιπόν «στεγνή», μια κοινωνία «κουρελιασμένη» και στέκεσαι σαν κράτος μπροστά από τους δανειστές σου και τους λες: «Πήρα τα «σκληρά μέτρα» που μου ζητήσατε, σκότωσα την αγορά και δεν κινείται «σάλιο», δανείστε με τώρα να πάμε παρακάτω…»

Δεν θέλει κάποιες ιδιαίτερες οικονομικές και κοινωνιολογικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς, πως δεν γίνεται οικονομική πολιτική με λογικές πιέσεων των χρηματαγορών ή απαιτήσεων των διεθνών οίκων αξιολόγησης ή με τη γενική αλήθεια των «σκληρών μέτρων», την οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ…

Και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της πολιτικής. Να σταθεί με οραματική ψυχραιμία και συγκυριακό ρεαλισμό, απέναντι στην κρίση, συνυπολογίζοντας το σύνολο της αποτελεσματικότητας αλλά και των συνεπειών των όποιων αποφάσεων. Να προσπαθήσει να εξυγιάνει και να θωρακίσει, τόσο κατ΄ εικόνα όσο και κατ’ ουσία την ελληνική οικονομία, χωρίς να επιβάλλει άκαιρες συνέπειες στην πλατιά κοινωνική βάση, οι οποίες θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο, παρά θα περιορίσουν το πρόβλημα.

Γιατί δεν μπορεί να είναι λύση οι μειώσεις των μισθών και η συρρίκνωση των εισοδημάτων, σε μια αγορά που διψά για ρευστότητα. Χωρίς πρώτα να έχουν γίνει προσπάθειες για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας (το βασικότερο μειονέκτημα της ελληνικής οικονομίας) με κινήσεις όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, βελτίωση των συνθηκών επιχειρηματικότητας και δημιουργία κανόνων ανταγωνισμού και παραγωγικότητας στο «ακριβό» και «σπάταλο» ελληνικό δημόσιο.

Δεν μπορούν να ζητούνται τα «σκληρά μέτρα», όταν δεν έχουν εξασφαλιστεί ακόμα, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, οι μόνοι σίγουροι και δεδομένοι –σχεδόν άκοποι- πόροι του ΕΣΠΑ, οι οποίοι θα ενισχύσουν και θα τονώσουν σε βάθος τόσο τους δείκτες ρευστότητας όσο και ανάπτυξης, γιατί καθυστερεί η τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα διαχείρισής τους, στο αρμόδιο υπουργείο. Μεγάλη τομή το opengov και οι ανοικτές διαδικασίες, αλλά σε περίοδο κρίσης, τα αποτελέσματα έρχονται από τις αποφασιστικές πολιτικές, ενώ οι δημιουργικές καινοτομίες, εφαρμόζονται καλύτερα, μάλλον σε περιόδους «νηνεμίας».

Η μέχρι τώρα σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης στις σειρήνες της διεθνούς κερδοσκοπίας και των πιέσεων καθώς και η πρόσφατη παρουσίαση και στήριξη, του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης από τον υπουργό Οικονομικών, το οποίο δείχνει να χαίρει της αποδοχής ή έστω ανοχής –ως ένα βαθμό- τόσο από πλευράς κοινωνικών όσο και αναπτυξιακών φορέων, δείχνει το δρόμο της ανόρθωσης με ορθολογικά κριτήρια και αποφυγή κοινωνικών αιφνιδιασμών και ανισοκατανομής των βαρών. Αρκεί να προχωρήσει η εφαρμογή του, αταλάντευτα, συνοδευμένη από τις απαραίτητες και ζωογόνες για την οικονομία μεταρρυθμίσεις και όχι από επιβαλλόμενες –αμφιβόλου προθέσεως και αποτελεσματικότητας- λύσεις. Όσοι δε, επιδιώκουν τις δεύτερες -μετά μανίας-, μιλώντας για την «κρίση», ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στον καθρέφτη τους…

X. Φλάσμπεκ: «Φταίμε κι εμείς για το χρέος σας»

Τις τελευταίες ημέρες και όσο εξελίσσεται το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας, αναπτύσσεται παράλληλα ένας προβληματισμός, γύρω από το νόμισμα και το κατά πόσο η παρουσία μας ή μη στην ΟΝΕ, επιτείνει ή αμβλύνει την εσωτερική μας κρίση. Είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με γνώστες δημοσιονομικών ζητημάτων, αυτές τις μέρες, με ανθρώπους που βλέπουν τα πράγματα τόσο από την οικονομό-τεχνική, όσο και από την οικονομό-πολιτική άποψη. Υπήρχε μια τάση σύγκλισης λοιπόν των απόψεων, στο ότι η Ελλάδα, ήταν πολύ πιθανό να ξεπερνούσε πιο εύκολα την παρούσα κρίση, έχοντας στην αγορά της ένα εγχώριο νόμισμα και όχι το συγκεκριμένο, ισχυρότατο στο οποίο συμμετέχει. Εφ’ όσον όμως τα πράγματα έχουν έτσι και η χώρα παραμένει στη ζώνη του ευρώ, η λύση πρέπει να δοθεί «εκ των ευρωπαϊκών έσω». Μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση λοιπόν, ότι η άποψη που αποκόμισα από αυτές τις συζητήσεις, δημοσιεύθηκε στα «Νέα» του Σαββάτου, από τον κορυφαίο Γερμανό οικονομολόγο του ΟΗΕ, Χάινερ Φλάσμπεκ.

Δεν θεωρεί το πρόβλημα της Ελλάδας αποκλειστικά ελληνικό, πιστεύει ότι αν η χώρα είχε νομισματική αυτονομία θα το είχε αντιμετωπίσει πιο εύκολα, μιλά για ευθύνες της Γερμανίας για την συγκεκριμένη κατάληξη και προτείνει την έκδοση ευρώ-ομολόγου, σε επίπεδα επιτοκίων ανάλογα των Γερμανικών, ώστε να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία και να εξέλθει από την κρίση.

Διαβάστε αναλυτικά την παρουσίαση της άποψης του κ. Φλάσμπεκ

Η ποδηλάτισσα

[Αξιοθαύμαστο δεν είναι μόνο το γεγονός, ότι κάποτε υπήρξαν, έζησαν και δημιούργησαν σε αυτή τη χώρα, μεγέθη, σαν τον Οδυσσέα Ελύτη, αλλά κυρίως το ότι υπήρξε κοινό, ικανό να τους αντιληφθεί, να τους θαυμάσει και να τους αποθεώσει…Ακόμη κι αν εμφανιστεί λοιπόν σήμερα κάποια καλλιτεχνική αξία, πείτε μου ποια ζώα θα την αντιληφθούν; Ποια κοπάδια υποκόσμου θα αισθανθούν κάτι στην εποχή της υπό-μετριότητας και της παρακμής;]

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Αφροδίτη Μάνου

Το δρόμο πλάι στη θάλασσα
περπάτησα που ‘κανε κάθε
μέρα η ποδηλάτισσα.

Βρήκα τα φρούτα που ‘χε
στο πανέρι της, το δαχτυλίδι
που ‘πεσε απ’ το χέρι της.

Βρήκα το κουδουνάκι και το
σάλι της, τις ρόδες,
το τιμόνι, το πεντάλι της.

Βρήκα τη ζώνη της, βρήκα σε
μιαν άκρη, μια πέτρα διάφανη
που ‘μοιαζε με δάκρυ.

Τα μάζεψα ένα ένα και τα
κράτησα κι έλεγα πού ‘ναι
πού ‘ναι η ποδηλάτισσα.

Την είδα να περνά πάνω
απ’ τα κύματα, την άλλη μέρα
πάνω από τα μνήματα.

Την τρίτη νύχτωσ’ έχασα
τ’ αχνάρια της, στους ουρανούς
άναψαν τα φανάρια της.

Σημ: Στο παλιό blog έβαζα που και που τραγούδια. Αποφάσισα να βάζω και σε αυτό.

Τροποποιώντας την αξιοπιστία

Ο θεσμικός αιφνιδιασμός για το φόρο μεταβιβάσεων, ρίχνει τη σκιά του στην προγραμματική συνέπεια.

Τελικά δεν κατάφερε μόνο να αιφνιδιάσει, όσους ετοιμάζονταν να προχωρήσουν σε μεταβίβαση ακινήτων η κυβέρνηση, κυρίως κατόρθωσε, με τον τρόπο που κατατέθηκε η τροπολογία την Παρασκευή το βράδυ στη Βουλή, να επισκιάσει την πραγματοποίηση μιας βασικής προεκλογικής της δέσμευσης.

Είχε ανακοινωθεί προεκλογικά αλλά και μέσα στον Δεκέμβρη, με σαφέστατο τρόπο, τόσο η αύξηση του φορολογικού συντελεστή όσο και η αντίστοιχη του αφορολόγητου στις μεταβιβάσεις, μέτρα τα οποία επιφέρουν την ανάλογη κοινωνική ισορροπία αλλά και σχετική δικαιοσύνη, ανάλογα με την αξία του ακινήτου και το μέγεθος των περιουσιών. Ήταν άλλωστε σφοδρότατη η κριτική που είχε ασκηθεί στην προηγούμενη κυβέρνηση, για το περίφημο φόρο του 1% είτε μεταβιβαζόταν ανάκτορο στο Ψυχικό, είτε …διαμέρισμα στα Πατήσια.

Αν συνυπολογίσουμε την δύσκολη οικονομική συγκυρία, η οποία απαιτεί γρήγορες και στοχευμένες ενέργειες αύξησης των εσόδων, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για ένα αναγκαίο εισπρακτικό μέτρο, το οποίο εμπεριέχει στοιχεία δικαιότερης κατανομής των βαρών.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο το επέβαλε ξαφνικά το υπουργείο Οικονομικών, αν μη τι άλλο, έδωσε έντονο στίγμα μη ετοιμότητας και έλλειψης σχεδιασμού -όσο κι αν δικαιολογούνται από τις οικονομικές απαιτήσεις της εποχής- διαρρηγνύοντας μερίδιο της σχέσης εμπιστοσύνης που προσπαθεί να κτίσει η κυβέρνηση με τους πολίτες. Με αυτό τον τρόπο χιλιάδες αιτήσεις μεταβίβασης μένουν «στο αέρα», περιμένοντας τις όποιες αποφάσεις στο …μέλλον. Δεν ήταν λίγες οι φορές άλλωστε, που ο πρωθυπουργός και συνολικά το ΠΑΣΟΚ σαν αντιπολίτευση, είχαν ορθά αντιδράσει με έντονο τρόπο σε τροπολογίες και ασταθή οικονομικά μέτρα της τελευταίας στιγμής, που επιχειρούσε να πάρει η απελθούσα κυβέρνηση.

Αντίστοιχο πλήγμα επιφέρει η συγκεκριμένη ενέργεια και στην ούτως η άλλως διαβλημένη σχέση της αγοράς και των εν δυνάμει επενδυτών, με το φορολογικό καθεστώς και τις συνολικές οικονομικές προθέσεις της κυβέρνησης.

Και είναι πραγματικά κρίμα, να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σε μια περίοδο που το σύνολο του πολιτικού βάρους έχει πέσει ακριβώς στην προσπάθεια αποκατάστασης αυτών των σχέσεων εμπιστοσύνης, έχουν θεσπιστεί όροι συνεννόησης και διαβούλευσης και με το σύνολο σχεδόν, φορέων και πολιτών, να κρατούν συγκαταβατική στάση αναμονής στα όποια μέτρα αποφασίζονται. Αρκεί να ανακοινώνονται υπό το φως της ημέρας…

Απώλεια…

Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν σίγουρα Δημοσιογράφος, δέν ήταν όμως -επίσης με σχετική βεβαιότητα- μόνο δημοσιογράφος. Ήταν, πολύ περισσότερο, η πρόσβαση των απλών λαϊκών ανθρώπων στην πίεση και κατανομή της εξουσίας. Όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, ο ΝΚ, με την αιχμηρή και αδέσμευτη πληροφόρηση που προσέφερε με μεγάλη συνέπεια (κι εξίσου μεγάλο κόστος), όλα αυτά τα χρόνια στους πιστούς ακολουθητές του αλλά και συνολικά στη δημόσια σφαίρα ενημέρωσης, έφερε πιό κοντά, τον απλό πολίτη, τον λαό, την κοινωνία, στις έννοιες της δημόσιας γνώσης και πληροφόρησης, άρα και του ελέγχου και της δημοκρατικής επιλογής. Ο αείμνηστος Νίκος Κακαουνάκης, μπορεί να βρήκε αρκετούς μημιτές στον λαϊκό του τόνο και την δημοκρατική του ανησυχία, σίγουρα όμως θα λείψει σε αυτούς που πραγματικά τον είχαν και συνεχίζουν να τον έχουν περισσότερο ανάγκη, για την τεράστια κοινωνική του ευαισθησία αλλα και την ατίθαση δημοσιογραφική και εκφραστική λεβεντιά του…
Γειά σου Νικόλα, σκόρπισε λίγη περιφάνεια σε αυτούς που άφησες και δίδαξε τις εμπειρίες σου εκεί που πας…