Φυγή προς τα εμπρός

BOYLHprimeministerΌλες σχεδόν οι κάλπες που στήθηκαν μέχρι τώρα, από το 2004 και μετά, έχουν ένα πολιτικό δεδομένο: τον προβληματισμό που δημιουργεί στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, η στάση και η παρουσία, του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Δύσκολα μπορεί κανείς να υπεισέλθει στα αίτια αυτής της, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερης σχέσης μεταξύ των δύο ανδρών, πόσο μάλλον να εξιστορήσει μια σειρά από γεγονότα και καταστάσεις που τη διαμόρφωσαν, έτσι ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, νομίζω πως τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Έτσι όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, η ευγένεια που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της προσωπικότητας του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και η τιμητική διάθεση που οφείλει κανείς να έχει απέναντι σε έναν πρώην πρωθυπουργό -ακόμη κι αν πρόκειται για κάποιο εν αναμονή πρωθυπουργό- τον οδήγησαν σε αυτή την εύλογη και άκρως τιμητική πρόταση, απέναντι στον κ. Σημίτη. Να ηγηθεί του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ ή στην πρώτη περιφέρεια της χώρας, αυτή της πρωτεύουσας ή στην περιφέρεια που τόσα χρόνια πολιτευόταν -καταλαμβάνοντας χωρίς σταυρό την μοναδική έδρα που κέρδιζε το ΠΑΣΟΚ- με την ευκαιρία αυτή τη φορά να βγουν και άλλοι βουλευτές που θα εκπροσωπούσαν το μεγάλο λιμάνι στο κοινοβούλιο.

Ο κ. Σημίτης αρνήθηκε επιδεικτικά τις δύο αυτές προτάσεις, δεδομένου του γεγονότος ότι εκλέγεται χωρίς σταυρό, διατυπώνοντας την θέληση να ηγηθεί του ψηφοδελτίου επικρατείας… Σίγουρα δεν είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς την ψυχοσύνθεση της απάντησης, ο συνειρμός όμως με οδηγεί σε μια παροιμία που λέει για κάποιον που δεν θέλει να ζυμώσει…

Το ψηφοδέλτιο επικρατείας ενός προοδευτικού κόμματος -χωρίς βαρίδια και βαρόνους- που ετοιμάζεται να αναλάβει την διακυβέρνηση και ιδίως η πρώτη θέση του, οφείλει -πολιτικά και επικοινωνιακά- να συμβολίσει μέσω της προσωπικότητας που θα την καταλάβει, το ύφος, το ήθος καθώς και το πνεύμα της διακυβέρνησης που πρόκειται να ακολουθήσει όταν ο λαός το τιμήσει με την εμπιστοσύνη του. Σε καμία περίπτωση ο σκοπός αυτός δεν επιτυγχάνεται με πισωγυρίσματα και επιστροφές στο παρελθόν – όσο ένδοξο και τιμημένο και αν υπήρξε.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έπραξε το αυτονόητο και έλαβε αρνητική απάντηση, οπότε και συνέχισε να πράττει το αυτονόητο -δεν έχει άλλωστε περιθώρια για κάτι διαφορετικό στην παρούσα ιδιαίτερη χρονικά και πολιτικά συγκυρία- κάνοντας φυγή προς τα εμπρός και προσπερνώντας ένα ακόμη «σαμαράκι» στο δρόμο προς τις κάλπες, προερχόμενο από μια συνήθη κατεύθυνση.

Το ζήτημα με τον πρώην πρωθυπουργό όμως παραμένει: θα επιτρέψει άραγε, κάποτε, με την στάση του, την τιμητική διάθεση και αναγνώριση όλων, απέναντι στο έργο και την ιστορία του ή θα αφήσει την μεταγενέστερη παρουσία του να ξεθωριάζει την αυθεντικότητα του σεβασμού με την πρόσκαιρη, κάθε φορά, κριτική αποφάσεων και συμπεριφορών;

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχόλια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: