Ενδεείς…


Πλησιάζει η πρώτη (αν υπάρξει τελικά και δεύτερη) διαδικασία εκλογής προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα μια σημαίνουσα ημέρα, για τους ασχολούμενους με τα κοινά, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και προτιμήσεων.
Παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα, τις διαδικασίες και τους διαλόγους, γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την απουσία ιδεολογικής πυξίδας, σε αντίθεση με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα α-πολιτικ “χτυπήματα” μεταξύ των υποψηφίων, τα οποία περισσεύουν…
Μπαίνοντας -αναγκαστικά και μη- στην διαδικασία αξιολόγησης η -κατά κάποιο τρόπο- επιλογής, αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμη περισσότερο, πόσο δύσκολο είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ του ενός η του άλλου υποψηφίου, μιλώντας σε πολιτική βάση. Γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται μόνο η ιδεολογική διαφοροποίηση από τους δυο υποψηφίους…

Για την Ντόρα Μπακογιάννη, μπορεί κανείς να πει, ότι διακρίνονται κάποια στοιχεία φιλελευθερισμού στο λόγο της (χωρίς βέβαια να έχει εισχωρήσει σε ιδεολογικές αναλύσεις μέχρι τώρα) ενώ το κυρίαρχο προταγμα που προβάλει για την εκλογή της είναι η ιστορική διαδρομή της μέσα στο κόμμα. Θετικό δείγμα και οι πρώτες αντιπολιτευτικές δηλώσεις της, δεδομένου του κλίματος σοβαρότητας (έχει αντίληψη ότι πριν 1 μήνα είχαμε εκλογές) αλλά και του κλίματος συναίνεσης με την κυβέρνηση στα μεγάλα ζητήματα που θέλησε να περάσει.
Ο λόγος της μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονος, συνοδευόμενος και από την έντονη χρήση των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου, εδώ και αρκετό καιρό, στις πολιτικές της δραστηριότητες.
Μεγάλο και σοβαρό μειονέκτημα της όμως, θεωρώ ότι είναι και η ίδια η αιτία της πολιτικής της ανέλιξης: η καταγωγή της.
Όσο και αν προσπαθεί η κυρία Μπακογιάννη, να πείσει για τις θετικές της προθέσεις και φιλοδοξίες, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ανθρώπους σε διάφορες δημόσιες και μη θέσεις, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί η ευνοήσει η εν πάσει περιπτώσει, έχουν κάποια σχέση με την οικογένεια Μητσοτάκη, είναι παρόν και ενεργό σαν “σύστημα” για να θυμίζει σε όλους ότι θα κάνει τα πάντα αν χρειαστεί, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο του στην εξουσία… Για να μην αναφερθούμε σε έργα και ημέρες του συγκεκριμένου “συστήματος” είτε στο άμεσο, είτε στο απώτερο παρελθόν…

Από την άλλη, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, προσφάτως αναδυόμενος από την πολιτική ναφθαλίνη, προτάσσει ως δική του πολιτική πλατφόρμα, τα “ιερά και τα όσια” της παράταξης, προαναγγέλλοντας πολιτικό και ιδεολογικό περιχαράκωμα σε συντηρητική βάση, με σκοπό το “συμμάζεμα” και την ανασυγκρότηση της πληγωμένης παράταξης. Ο κ. Σαμαράς δεν κόπτεται να εκφράσει κάποιου είδους σύγχρονο πολιτικό λόγο -χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί- καθώς στοχεύει όπως φαίνεται σε συγκεκριμένο κομματικό κοινό, το οποίο θα είναι αυτό που θα κρίνει την αναμέτρηση. Οι δε αντιπολιτευτικές του δηλώσεις μέχρι σήμερα, αν και ελάχιστες, κινούνται και αυτές στην ίδια γραμμή “εσωτερικής κατανάλωσης”. Δικαίως καταγγέλλει μηχανισμούς και συστήματα, δεν διακρίνεται όμως στον ορίζοντα για την δική του περίπτωση, κάποιου άλλου είδους κοινωνική δυναμική αλλά και πάλι ομάδες στελεχών που τον στηρίζουν. Θεωρώ πάντως ότι σχετίζεται αμεσότερα με τη βάση της παράταξής του, σε σχέση με την συνυποψήφια του.
Μέσα από τις παραπάνω διαπιστώσεις, τουλάχιστον προσωπικά, χωρίς να ενθουσιάζομαι η να ελπίζω -ούτως η άλλως πρόκειται για μια παράταξη που δεν με εκφράζει, ούτε τη στηρίζω- θεωρώ ότι περισσότερο συμφέρουσα για τη χώρα μας και τις πολιτικές εξελίξεις, θα ήταν η εκλογή της κυρίας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Πιστεύω ότι και ο πολιτικός λόγος θα κινηθεί συνολικά προοδευτικά (δεδομένης της κυβέρνησης) αλλά και σε μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα υπάρξουν συναινέσεις η ήπιες αντιδράσεις (εκκλησιαστικά, μεταναστευτικά κλπ.) όπου χρειαστεί. Αρκεί όπως προαναφέρθηκε, να μην ενεργοποιηθεί το σύνδρομο του “συστήματος”.
Αντίθετα νομίζω ότι συμφέρουσα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η επικράτηση του κ. Σαμαρά, η οποία μπορεί μεν να δυσκολέψει η και να εμποδίσει ακόμα τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, θα περιορίσει όμως ταυτόχρονα -όπως φαίνεται- το μέγεθος επιρροής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας “ακάλυπτο” ένα μεγάλο κομμάτι κεντρώων και φιλελεύθερων ψηφοφόρων, από τους οποίους θα μπορέσει να αλιεύσει άνετα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου – δεδομένου ότι δεν θα συσταθεί νέος πολιτικός σχηματισμός. Ειναι επιβεβαιωμένη άλλωστε και ιστορικά η εύνοια της δημοκρατικής παράταξης, κάθε φορά που βρέθηκε συντηρητικός ηγέτης στην ηγεσία της δεξιάς (Αβέρωφ, Έβερτ κλπ)
Ακόμη και σε αυτό το “φτωχό” πολιτικά και διαδικαστικά σκηνικό (γιατί θα μπορούσε να εξελίξει ακόμη περισσότερο την προηγούμενη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και όχι απλώς να την αντιγράψει) ας ευχηθούμε να βγει κάτι καλό για το πολίτευμα και τους πολίτες…

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: