Category Archives: Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ

Βγήκε απ’τα «σπλάχνα» του

Σκέψεις για τη νέα ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας:

Υπάρχει και αυτό το δημόσιο. Μια ομάδα εργαζομένων στο υπουργείο Παιδείας, αποδέχθηκε την πρόκληση από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, πριν από λίγους μήνες και προχώρησε στην κατασκευή καινούργιας ιστοσελίδας, με ότι μέσα, τεχνογνωσία, δυνατότητες διέθετε και σε βάση ανοιχτού λογισμικού, ώστε να προκύψει ένα λειτουργικό και εύχρηστο αποτέλεσμα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Η συγκεκριμένη ομάδα, θεώρησε ευκαιρία δημιουργίας την πρόταση της υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου και στο πλαίσιο των υπηρεσιακών καθηκόντων τους, άνθρωποι της πληροφορικής, εργάστηκαν με την τεχνογνωσία, τα μέσα και την εμπειρία που τους διέθετε η υπηρεσίας τους αλλά και το προσωπικό τους μεράκι και έφεραν σε πέρας αυτό το αποτέλεσμα με αυτό το κόστος: 150 ευρώ.

Σίγουρα δεν εργάστηκαν για κάποια πολυεθνική ή για κάποιο εμπορικό site ώστε να «αγχωθούν» για εξειδικευμένα τεχνολογικά ζητήματα και ειδικά σχεδιαστικά εφέ. Έφτιαξαν μια απλή και λειτουργική (όπως φαίνεται) ιστοσελίδα παροχής δημόσιας πληροφορίας και γενικά οποιουδήποτε είδους ενημέρωσης χρειάζεται να παρέχει ένα υπουργείο προς τους πολίτες.

Δεν τους ζητήθηκε και ούτε τους ενδιέφερε προφανώς το design ή κάποιο «φανταχτερό» αποτέλεσμα, παρά η λειτουργικότητα και η εναρμόνιση της ιστοσελίδας του υπουργείου, στην λογική και τη φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού και του σύγχρονου τρόπου παρουσίας στο διαδίκτυο, με το ελάχιστο δυνατό κόστος.

Η επιτυχία του εγχειρήματος με το συγκεκριμένο κόστος για το δημόσιο ταμείο, ούτε ακυρώνει, ούτε ανατρέπει την αγορά «κατασκευής ιστοσελίδων» όπως έσπευσαν κάποιοι τρομαγμένοι «εκπρόσωποι» αυτής της αγοράς να λοιδωρήσουν.

Σίγουρα δίνει ένα παράδειγμα παραγωγής ικανοποιητικού αποτελέσματος από δημόσιο φορέα που δούλεψε συντεταγμένα με σκοπό να ωφεληθεί η πολιτεία. Δεν σημαίνει όμως πως αυτόματα, το Α ή Β ποσό που εκταμιεύθηκε «καθιερώνει νέους κανόνες στην αγορά».

Για να φτάσει το Υπουργείο Παιδείας σε αυτό το αποτέλεσμα, έχει ξοδέψει ήδη και συνεχίζει να ξοδεύει, αρκετά χρήματα για τον εξοπλισμό βεβαίως αλλά κυρίως για την εκπαίδευση, την εργασιακή εμπειρία και την σταθερή και αξιόπιστη μισθοδοσία, όλων αυτών των επιστημόνων της πληροφορικής που εργάστηκαν για την συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Και βέβαια όλα αυτά θα συνέχιζαν να χρηματοδοτούνται, ανεξάρτητα αν η ηγεσία προχωρούσε ή όχι στην κατασκευή νέας ιστοσελίδας.

Είναι λογικό λοιπόν, το υπουργείο από την πλευρά του να επαίρεται, ότι χρησιμοποιώντας τα μέσα και τις «εσωτερικές» του δυνατότητες, παρήγαγε αυτό το προϊόν σε αυτή την τιμή και από την άλλη η «αγορά» και ο ιδιωτικός τομέας, που διαθέτει ή δεν διαθέτει αντίστοιχες υποδομές και προσωπικό, να διαμορφώνει τις τιμές με βάση τους δικού του κανόνες.

Τώρα αν το παραπάνω εγχείρημα, είναι γροθιά στο μαχαίρι, για όσους ανέμεναν να συνεχίσουν να πουλάνε «αέρα» και «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», σε οργανισμούς του δημοσίου που έχουν τη δυνατότητα να τις απορρίπτουν, παίρνουν την απάντηση τους, από την δύσκολη εποχή που διανύουμε και τις νέες ανάγκες και συνήθειες που καθιερώνει.

Έγραψαν ακόμα:

Ο Γιώργος Κρόγιας

Η «Μαριλού»

Ο Παναγιώτης Παπαχατζής

Το «Επίκαιρο»

Ο  Στέφανος Παλατζάς

Advertisements

Κεφαλαιοποίηση επενδύσεων

Ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Σουηδό ομόλογό του, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Σίγουρα δεν ήταν τυχαία η σημερινή παρουσία του  Γιώργου Παπανδρέου στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός απαντούσε με άνεση στα θέματα, εξέπεμπε έναν ευρωπαϊκό αέρα ο οποίος συμπαρέσυρε ένα συνολικό σχέδιο δράσης στα βαλκάνια και συμπεριλάμβανε φυσικά την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η Ελλάδα δια μέσου του ηγέτη της, παρουσιάστηκε ως πρωταγωνιστής των γεγονότων και λήπτης πρωτοβουλιών. Σημαντική ακόμα και η κατάθεση ερωτήσεων στον ΓΑΠ που αφορούσαν διεθνή θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, γεγονός που αναδεικνύει μια ευρύτερη εμβέλεια που έχει ως προσωπικότητα στα εξωτερικά θέματα.

Όπως επίσης καθόλου τυχαία δεν ήταν η στήριξη στην ελληνική Οικονομία του νομπελίστα οικονομολόγου (και μέλους του διαρκούς «Συμποσίου της Σύμης» που διοργανώνεται από ΙΑΠ) Γιόζεφ Στίγκλιτς, μέσα από άρθρο του στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Guardian. Προσωπικότητες σαν τον κ. Στίγκλιτς, επηρεάζουν, αν όχι διαμορφώνουν, με τις παρεμβάσεις τους τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, επένδυσε χρόνο και κόπο, για αρκετά χρόνια, διαμορφώνοντας τις διεθνείς του σχέσεις, σε πολιτική βάση, φτάνοντας ως το αξίωμα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τώρα πια, έχοντας αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια συγκυρία που τα πράγματα στο διεθνές στερέωμα μόνο ευχάριστα δεν είναι για τη χώρα μας, ήρθε η ώρα να κεφαλαιοποιήσει όλο το επενδυμένο κεφάλαιο. Κι όπως συμβαίνει με όλες τις επενδύσεις, οι οποίες πάντα εμπεριέχουν το ανάλογο ρίσκο, το ζήτημα είναι σε ποιο εσωτερικό περιβάλλον θα πραγματοποιήσει αυτή την κεφαλαιοποίηση. Εάν επιδείξει την ανάλογη επιδεξιότητα στην διαχείριση των εσωτερικών ζητημάτων, μόνο κέρδη θα του αποφέρει. Οι 100 πρώτες ημέρες πάντως, δείχνουν ότι πρέπει να καταβάλει ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια και να αποφύγει τις κακοτοπιές και αποκλείσεις που παρουσιάστηκαν νωρίς νωρίς…

Θέμα γοήτρου

Το σημερινό μου άρθρο στην SmartPost για τις αγροτικές κινητοποιήσεις και την αντιπαράθεση αγροτών-κυβέρνησης

Στο σημείο που έχει φτάσει αυτή τη στιγμή, η αντιπαράθεση κυβέρνησης – αγροτικών μπλόκων, ζητείται λύση «άνυδρη» και «ανέξοδη», αφού από την αρχή φαινόταν ότι θα είναι «αναίμακτη».

Μια επαγγελματική και κοινωνική ομάδα από την περιφέρεια, παραδοσιακά διαμαρτυρόμενη αλλά και παραδοσιακά αποδεχόμενη υποσχέσεις και μεγάλα λόγια –κυρίως προεκλογικά- θέλει να αποχωρήσει από τις κινητοποιήσεις, είτε κερδίζοντας ένα χαρτζιλίκι «για την τιμή των όπλων» ή έστω βρίσκοντας μια καλή αφορμή, για να μη φανεί ότι «κιότεψε»… Αφού εισέπραξε βεβαία τις ανάλογες διαβεβαιώσεις ότι το ταμείο είναι περισσότερο κι από …μείον και αφού βλέπει πλέον τα οργισμένα μάτια των συμπολιτών της, να θέτουν όρια στην ετήσια φιέστα των μπλόκων και να τους γνέφουν (φιλικά προς το παρόν)… «ωραία περάσαμε και φέτος, άντε σιγά σιγά να ανοίξουν και οι δρόμοι…»

Μια «φρέσκια» κυβέρνηση από την άλλη, με το προφίλ της «αδικημένης και άμοιρης κόρης» που παρέλαβε ένα «διαλυμένο σπιτικό» [βλ. κράτος], δεν θέλει –και δεν μπορεί σαφώς- να δώσει, αλλά αισθανόμενη ακόμα τύψεις για τις ανέξοδες προεκλογικές υποσχέσεις της, δέχεται και ανέχεται τα πάντα(ακόμη και το χωριάτη στο κρεβάτι), βαφτίζοντάς τα και «διαβούλευση», προκειμένου μα εξαγνίσει το «λεφτά υπάρχουν» αλλά και τα «ψίχουλα» των περασμένων ετών…

Βεβαίως, ανάμεσά τους υπάρχουν αλήθειες, οι οποίες παρά τα φαινόμενα, έχουν γίνει κοινά αποδεκτές. Η κυβέρνηση αποδέχεται την συνεχή συρρίκνωση του αγροτικού εισοδήματος καθώς και την ασφυξία που προκαλούν οι πιστωτές σε ένα ιδιόμορφο επάγγελμα, το οποίο εξαρτάται όσο κανένα άλλο από αστάθμητους παράγοντες, όπως οι καιρικές συνθήκες… Από την πλευρά τους όμως και οι κινητοποιημένοι αγρότες, αντιλαμβάνονται πως πέρα από τις δύο-τρεις προεκλογικές κορώνες που αμόλησε προεκλογικά ως αντιπολίτευση η τωρινή κυβέρνηση, τους αντιπαραθέτει ένα σχέδιο συνολικής αναπροσαρμογής του επαγγέλματός τους και δείχνει διαθέσιμη (τουλάχιστον στα λόγια) να προχωρήσει σε όσες θεσμικές αλλαγές χρειαστούν για να επιτευχθεί… όπως επίσης δικαιούται κι ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να εφαρμόσει όσα ευαγγελίζεται.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στην πιθανότητα εκτόνωσης της όλης αντιπαράθεσης, έστω και προσωρινά. Βρισκόμενοι λοιπόν και οι δύο κάτω από την ίδια ομπρέλα, ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να επιστρέψουν στα υπόστεγά τους, χωρίς να βραχούν και κυρίως χωρίς να …λασπωθούν

Η κρίση …στον καθρέφτη

Το σημερινό μου (πρώτο) άρθρο στην νέα ενημερωτική προσπάθεια του διαδικτύου «SmartPost», με τίτλο «Η κρίση …στον καθρέφτη»

Στην πορεία για την αντιμετώπιση της «κρίσης», ας πούμε ότι μειώνονται τα εισοδήματα. Χαμηλώνουν οι μισθοί, μικραίνουν οι συντάξεις, φτωχαίνουν από ρευστότητα περαιτέρω, τα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. Μια αγορά λοιπόν «στεγνή», μια κοινωνία «κουρελιασμένη» και στέκεσαι σαν κράτος μπροστά από τους δανειστές σου και τους λες: «Πήρα τα «σκληρά μέτρα» που μου ζητήσατε, σκότωσα την αγορά και δεν κινείται «σάλιο», δανείστε με τώρα να πάμε παρακάτω…»

Δεν θέλει κάποιες ιδιαίτερες οικονομικές και κοινωνιολογικές γνώσεις για να καταλάβει κανείς, πως δεν γίνεται οικονομική πολιτική με λογικές πιέσεων των χρηματαγορών ή απαιτήσεων των διεθνών οίκων αξιολόγησης ή με τη γενική αλήθεια των «σκληρών μέτρων», την οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ…

Και αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος της πολιτικής. Να σταθεί με οραματική ψυχραιμία και συγκυριακό ρεαλισμό, απέναντι στην κρίση, συνυπολογίζοντας το σύνολο της αποτελεσματικότητας αλλά και των συνεπειών των όποιων αποφάσεων. Να προσπαθήσει να εξυγιάνει και να θωρακίσει, τόσο κατ΄ εικόνα όσο και κατ’ ουσία την ελληνική οικονομία, χωρίς να επιβάλλει άκαιρες συνέπειες στην πλατιά κοινωνική βάση, οι οποίες θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο, παρά θα περιορίσουν το πρόβλημα.

Γιατί δεν μπορεί να είναι λύση οι μειώσεις των μισθών και η συρρίκνωση των εισοδημάτων, σε μια αγορά που διψά για ρευστότητα. Χωρίς πρώτα να έχουν γίνει προσπάθειες για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας (το βασικότερο μειονέκτημα της ελληνικής οικονομίας) με κινήσεις όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, βελτίωση των συνθηκών επιχειρηματικότητας και δημιουργία κανόνων ανταγωνισμού και παραγωγικότητας στο «ακριβό» και «σπάταλο» ελληνικό δημόσιο.

Δεν μπορούν να ζητούνται τα «σκληρά μέτρα», όταν δεν έχουν εξασφαλιστεί ακόμα, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, οι μόνοι σίγουροι και δεδομένοι –σχεδόν άκοποι- πόροι του ΕΣΠΑ, οι οποίοι θα ενισχύσουν και θα τονώσουν σε βάθος τόσο τους δείκτες ρευστότητας όσο και ανάπτυξης, γιατί καθυστερεί η τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα διαχείρισής τους, στο αρμόδιο υπουργείο. Μεγάλη τομή το opengov και οι ανοικτές διαδικασίες, αλλά σε περίοδο κρίσης, τα αποτελέσματα έρχονται από τις αποφασιστικές πολιτικές, ενώ οι δημιουργικές καινοτομίες, εφαρμόζονται καλύτερα, μάλλον σε περιόδους «νηνεμίας».

Η μέχρι τώρα σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης στις σειρήνες της διεθνούς κερδοσκοπίας και των πιέσεων καθώς και η πρόσφατη παρουσίαση και στήριξη, του προγράμματος σταθερότητας και ανάπτυξης από τον υπουργό Οικονομικών, το οποίο δείχνει να χαίρει της αποδοχής ή έστω ανοχής –ως ένα βαθμό- τόσο από πλευράς κοινωνικών όσο και αναπτυξιακών φορέων, δείχνει το δρόμο της ανόρθωσης με ορθολογικά κριτήρια και αποφυγή κοινωνικών αιφνιδιασμών και ανισοκατανομής των βαρών. Αρκεί να προχωρήσει η εφαρμογή του, αταλάντευτα, συνοδευμένη από τις απαραίτητες και ζωογόνες για την οικονομία μεταρρυθμίσεις και όχι από επιβαλλόμενες –αμφιβόλου προθέσεως και αποτελεσματικότητας- λύσεις. Όσοι δε, επιδιώκουν τις δεύτερες -μετά μανίας-, μιλώντας για την «κρίση», ας ρίξουν πρώτα μια ματιά στον καθρέφτη τους…

Τροποποιώντας την αξιοπιστία

Ο θεσμικός αιφνιδιασμός για το φόρο μεταβιβάσεων, ρίχνει τη σκιά του στην προγραμματική συνέπεια.

Τελικά δεν κατάφερε μόνο να αιφνιδιάσει, όσους ετοιμάζονταν να προχωρήσουν σε μεταβίβαση ακινήτων η κυβέρνηση, κυρίως κατόρθωσε, με τον τρόπο που κατατέθηκε η τροπολογία την Παρασκευή το βράδυ στη Βουλή, να επισκιάσει την πραγματοποίηση μιας βασικής προεκλογικής της δέσμευσης.

Είχε ανακοινωθεί προεκλογικά αλλά και μέσα στον Δεκέμβρη, με σαφέστατο τρόπο, τόσο η αύξηση του φορολογικού συντελεστή όσο και η αντίστοιχη του αφορολόγητου στις μεταβιβάσεις, μέτρα τα οποία επιφέρουν την ανάλογη κοινωνική ισορροπία αλλά και σχετική δικαιοσύνη, ανάλογα με την αξία του ακινήτου και το μέγεθος των περιουσιών. Ήταν άλλωστε σφοδρότατη η κριτική που είχε ασκηθεί στην προηγούμενη κυβέρνηση, για το περίφημο φόρο του 1% είτε μεταβιβαζόταν ανάκτορο στο Ψυχικό, είτε …διαμέρισμα στα Πατήσια.

Αν συνυπολογίσουμε την δύσκολη οικονομική συγκυρία, η οποία απαιτεί γρήγορες και στοχευμένες ενέργειες αύξησης των εσόδων, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για ένα αναγκαίο εισπρακτικό μέτρο, το οποίο εμπεριέχει στοιχεία δικαιότερης κατανομής των βαρών.

Ο τρόπος όμως με τον οποίο το επέβαλε ξαφνικά το υπουργείο Οικονομικών, αν μη τι άλλο, έδωσε έντονο στίγμα μη ετοιμότητας και έλλειψης σχεδιασμού -όσο κι αν δικαιολογούνται από τις οικονομικές απαιτήσεις της εποχής- διαρρηγνύοντας μερίδιο της σχέσης εμπιστοσύνης που προσπαθεί να κτίσει η κυβέρνηση με τους πολίτες. Με αυτό τον τρόπο χιλιάδες αιτήσεις μεταβίβασης μένουν «στο αέρα», περιμένοντας τις όποιες αποφάσεις στο …μέλλον. Δεν ήταν λίγες οι φορές άλλωστε, που ο πρωθυπουργός και συνολικά το ΠΑΣΟΚ σαν αντιπολίτευση, είχαν ορθά αντιδράσει με έντονο τρόπο σε τροπολογίες και ασταθή οικονομικά μέτρα της τελευταίας στιγμής, που επιχειρούσε να πάρει η απελθούσα κυβέρνηση.

Αντίστοιχο πλήγμα επιφέρει η συγκεκριμένη ενέργεια και στην ούτως η άλλως διαβλημένη σχέση της αγοράς και των εν δυνάμει επενδυτών, με το φορολογικό καθεστώς και τις συνολικές οικονομικές προθέσεις της κυβέρνησης.

Και είναι πραγματικά κρίμα, να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σε μια περίοδο που το σύνολο του πολιτικού βάρους έχει πέσει ακριβώς στην προσπάθεια αποκατάστασης αυτών των σχέσεων εμπιστοσύνης, έχουν θεσπιστεί όροι συνεννόησης και διαβούλευσης και με το σύνολο σχεδόν, φορέων και πολιτών, να κρατούν συγκαταβατική στάση αναμονής στα όποια μέτρα αποφασίζονται. Αρκεί να ανακοινώνονται υπό το φως της ημέρας…

Μέτρα ισότητας και όχι λιτότητας

Το πρόβλημα και η κρίση της οικονομίας σε μία διαπίστωση του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη: 1982, διανομή ΑΕΠ στη χώρα, 58% στον κόσμο της εργασίας και 42% στο κεφάλαιο. 2008, (με το ΑΕΠ να αυξάνεται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια) ακριβώς το αντίθετο, 42% στον κόσμο της εργασίας, 58% στο κεφάλαιο.

Άρα, όλα αυτά τα χρόνια παράξαμε και συνεχίζουμε να παράγουμε όλο και περισσότερο πλούτο. Δανειζόμασταν επίσης όλο και περισσότερα χρήματα, άρα εισέρρεε ακόμη περισσότερο κεφάλαιο στην αγορά.

Είναι λογικό η συμμετοχή της εργασία στη διανομή του πλούτου να μειωθεί, όσο η αγορά άνοιγε και οι επιχειρηματικές δράσεις, υποκαθιστούσαν τις εργασιακές σχέσεις του παρελθόντος και το κράτος – παραγωγό που μειωνόταν συνεχώς μέσα από τις αποκρατικοποιήσεις.

Τα σημερινά όμως ποσοστά, συμμετοχής της εργασίας στην διανομή του πλούτου, δεν επιτρέπουν άλλες ερμηνείες, από αυτήν που ευτυχώς – μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στο Ζάππειο- και η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακολουθήσει: Όχι άλλα βάρη σε μισθωτούς, μεσαία και μικρά εισοδήματα. Όσο κι αν παράξαμε, όσο κι αν δανειστήκαμε, συνεχώς ευνοημένο έβγαινε το κεφάλαιο. Όσο κι αν μειωθούν οι μισθοί και περιοριστούν τα εισοδήματα, πάλι το ίδιο θα συμβεί.

Άρα για να μιλάμε για πραγματική, ουσιαστική και δίκαιη έξοδο από την κρίση, πρέπει να επικεντρωθούμε σε μέτρα που θα απευθυνθούν κατευθείαν σε αυτούς που διαθέτουν τα κεφάλαια και τα προνόμια και μπορούν να συνεισφέρουν.

Κλείνοντας τ’ αυτιά σε εγχώριες και διεθνείς σειρήνες, που προτείνουν ήδη δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις, οι οποίες θα επιμηκύνουν κι άλλο το πρόβλημα της ανισοκατανομής και της συσσώρευσης κεφαλαίων στα χέρια λίγων, ας υποστηρίξουμε όλοι, λύσεις πρακτικές και ισότιμες που θα επιδράσουν ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου, στην συνολική κοινωνική ευημερία και ισόρροπή ανάπτυξη.

Διαφορετικά, ας καθίσουμε αναπαυτικά να παρακολουθούμε την κατάρρευση της οικονομίας και τον υπερπλουτισμό των λίγων…

Το δίκαιο του σπιτιού μας

10588_thumb
Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.

Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση «φόρτωσε» χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.

Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα «τακτοποιούσε» περισσότερους πολιτικούς «πελάτες».

Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις «υψηλές» θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η «λογική» και το «δίκαιο» σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.

Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι «δυνάμεις» και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…

Οικονομία, μια προδιαγεγραμμένη ιστορία

7717_1135310908076_1386439345_331112_698331_n

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό η σημερινή κυβέρνηση, ως προς την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές -στο διαγραμμένο blog-, στις ακατανόητες ενέργειες του πρώην υπουργού οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και στην, με μαθηματική ακρίβεια, πορεία της οικονομίας προς την κατάρρευση.

Το κακό ξεκίνησε με εκείνη την αλήστου μνήμης ενέργεια θεωρητικής και ουσιαστικής μειοδοσίας, της περίφημης απογραφής, η οποία μπορεί να καταγράφηκε από το CNN ως μία από τις 100 μεγαλύτερες γκάφες εκείνης της χρόνιας, είναι σίγουρο όμως πως σε αντίστοιχη κριτική του ιστορικού του μέλλοντος θα λάβει ακόμη πιο διακεκριμένη θέση.

Ακολούθησαν οι συνεχείς φορο-ελαφρύνσεις στα υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες εταιρίες, η χαλάρωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να εισπράξει ούτε τα καθιερωμένα έσοδα και παράλληλα διόγκωση του κράτους με την ίδρυση νέων επιτροπών και οργανισμών και βέβαια η συνεχής αύξηση των εξόδων του δημοσίου από μια σπάταλη διακυβέρνηση. Η οποία βέβαια ευθύνεται και για την πιο βάναυση αναδιανομή πλούτου που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, υπέρ των υψηλότερων εισοδημάτων και κοινωνικών στρωμάτων.

Ήταν δεδομένο πως θα οδηγούμασταν σε αυτή την κατάσταση, παρά την όποια προσπάθεια «μαγειρέματος» των αριθμών και παραπλάνησης των κοινοτικών οργάνων. Εδώ βέβαια χωρά μεγάλη συζήτηση ο ρόλος και ο τρόπος διαχείρισης των αριθμών από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης και κατά πόσο είναι δυνατόν να δηλώνουν κάθε φορά πως ξεγελάστηκαν, όταν είχαν ασκήσει υποτίθεται και τα ίδια «επιτήρηση» στην οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης.

Το ζήτημα είναι η από εδώ και πέρα πορεία, που θα οδηγήσει στην βελτίωση των αριθμών και λειτουργία της οικονομίας αλλά και στην δυνατότητα άσκησης μιας εποικοδομητικής αναπτυξιακής πολιτικής που θα προκαλέσει την αναγκαία κοινωνική ευημερία μέσα από την παραγωγή και ορθή διανομή νέου πλούτου αλλά και την αναδιανομή του υπάρχοντος.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση στον μέχρι τώρα σχεδιασμό της νέας κυβέρνησης (τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δεσμεύσεις) με έμφαση στην αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας, της προστασίας των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και της πίστης σε μια επιθετική πολιτική δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες θα κινήσουν την οικονομία και -αντίθετα με τα λεγόμενα των διάφορων Κασσάνδρων- θα αποδώσουν σε εύλογο χρόνο στους στόχους μείωσης του ελλείμματος και αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης.