Category Archives: Πολιτική

Η πραγματική κόντρα

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επικοινωνιακού μαγειρέματος και διαστρεύλωσης της πραγματικότητας: Οι σημαντικότατες αποκαλύψεις του κ. Ζορμπά για τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή στο τεράστιο σκάνδαλο των ομολόγων και ο σκοτεινός ρόλος του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά, οι οποίες απλώς επιβεβαιώνουν όσα το σύνολο της κοινής γνώμης παρακολούθησε όλα αυτά τα χρόνια -την πολιτική συγκάλυψη δηλαδή με την πλήρη ευλογία της δικαιοσύνης- είναι για ορισμένους ενημερωτικούς κύκλους «βεντέτα μεταξύ δύο δικαστικών»!
Το καθολικό αίτημα λοιπόν για άρση της ατιμωρισίας και επιτέλους, αποκάλυψης των πραγματικών δεδομένων ενός μεγάλου σκανδάλου που δείχνει να ικανοποιεί μέχρι στιγμής η εξέλιξη της εξεταστικής επιτροπής, συρρικνώνεται και ευτελίζεται στην ανακάλυψη -φανταστικής- κόντρας μεταξύ δύο δικαστικών!
Έτσι είναι όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο, όταν έρχεται η ώρα του πραγματικού λογαριασμού, κάποιοι θυμούνται τον παλιό καλό τρόπο συσκότισης και συγκάλυψης: Τον «μπουχό» που σηκώνει η ισοπέδωση και η γενικολογία.
Εάν ο κ. Σανιδάς δεν εμπόδισε την πορεία της έρευνας, όπως ευθέως τον κατηγορεί ο κ. Ζορμπάς, τότε γιατί δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε στην υπόθεση των ομολόγων; και αν όχι αυτός, τότε ποιός; γιατί σήμερα η βουλή είναι ανοικτή κατακαλόκαιρο και γίνονται αποκαλύψεις, ενώ πέρσι τέτοια εποχή μετρούσε ήδη μήνες αργίας;
Η πραγματική κόντρα όπως φαίνεται, δεν είναι μεταξύ των δύο δικαστικών, αλλά μεταξύ του φωτός και του σκότους. Γιατί τελικά τα χρήματα ήταν πολλά και οι αποδέκτες κατά τα φαινόμενα επίσης…

Βγήκε απ’τα «σπλάχνα» του

Σκέψεις για τη νέα ιστοσελίδα του υπουργείου Παιδείας:

Υπάρχει και αυτό το δημόσιο. Μια ομάδα εργαζομένων στο υπουργείο Παιδείας, αποδέχθηκε την πρόκληση από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου, πριν από λίγους μήνες και προχώρησε στην κατασκευή καινούργιας ιστοσελίδας, με ότι μέσα, τεχνογνωσία, δυνατότητες διέθετε και σε βάση ανοιχτού λογισμικού, ώστε να προκύψει ένα λειτουργικό και εύχρηστο αποτέλεσμα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Η συγκεκριμένη ομάδα, θεώρησε ευκαιρία δημιουργίας την πρόταση της υπουργού Άννας Διαμαντοπούλου και στο πλαίσιο των υπηρεσιακών καθηκόντων τους, άνθρωποι της πληροφορικής, εργάστηκαν με την τεχνογνωσία, τα μέσα και την εμπειρία που τους διέθετε η υπηρεσίας τους αλλά και το προσωπικό τους μεράκι και έφεραν σε πέρας αυτό το αποτέλεσμα με αυτό το κόστος: 150 ευρώ.

Σίγουρα δεν εργάστηκαν για κάποια πολυεθνική ή για κάποιο εμπορικό site ώστε να «αγχωθούν» για εξειδικευμένα τεχνολογικά ζητήματα και ειδικά σχεδιαστικά εφέ. Έφτιαξαν μια απλή και λειτουργική (όπως φαίνεται) ιστοσελίδα παροχής δημόσιας πληροφορίας και γενικά οποιουδήποτε είδους ενημέρωσης χρειάζεται να παρέχει ένα υπουργείο προς τους πολίτες.

Δεν τους ζητήθηκε και ούτε τους ενδιέφερε προφανώς το design ή κάποιο «φανταχτερό» αποτέλεσμα, παρά η λειτουργικότητα και η εναρμόνιση της ιστοσελίδας του υπουργείου, στην λογική και τη φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού και του σύγχρονου τρόπου παρουσίας στο διαδίκτυο, με το ελάχιστο δυνατό κόστος.

Η επιτυχία του εγχειρήματος με το συγκεκριμένο κόστος για το δημόσιο ταμείο, ούτε ακυρώνει, ούτε ανατρέπει την αγορά «κατασκευής ιστοσελίδων» όπως έσπευσαν κάποιοι τρομαγμένοι «εκπρόσωποι» αυτής της αγοράς να λοιδωρήσουν.

Σίγουρα δίνει ένα παράδειγμα παραγωγής ικανοποιητικού αποτελέσματος από δημόσιο φορέα που δούλεψε συντεταγμένα με σκοπό να ωφεληθεί η πολιτεία. Δεν σημαίνει όμως πως αυτόματα, το Α ή Β ποσό που εκταμιεύθηκε «καθιερώνει νέους κανόνες στην αγορά».

Για να φτάσει το Υπουργείο Παιδείας σε αυτό το αποτέλεσμα, έχει ξοδέψει ήδη και συνεχίζει να ξοδεύει, αρκετά χρήματα για τον εξοπλισμό βεβαίως αλλά κυρίως για την εκπαίδευση, την εργασιακή εμπειρία και την σταθερή και αξιόπιστη μισθοδοσία, όλων αυτών των επιστημόνων της πληροφορικής που εργάστηκαν για την συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Και βέβαια όλα αυτά θα συνέχιζαν να χρηματοδοτούνται, ανεξάρτητα αν η ηγεσία προχωρούσε ή όχι στην κατασκευή νέας ιστοσελίδας.

Είναι λογικό λοιπόν, το υπουργείο από την πλευρά του να επαίρεται, ότι χρησιμοποιώντας τα μέσα και τις «εσωτερικές» του δυνατότητες, παρήγαγε αυτό το προϊόν σε αυτή την τιμή και από την άλλη η «αγορά» και ο ιδιωτικός τομέας, που διαθέτει ή δεν διαθέτει αντίστοιχες υποδομές και προσωπικό, να διαμορφώνει τις τιμές με βάση τους δικού του κανόνες.

Τώρα αν το παραπάνω εγχείρημα, είναι γροθιά στο μαχαίρι, για όσους ανέμεναν να συνεχίσουν να πουλάνε «αέρα» και «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», σε οργανισμούς του δημοσίου που έχουν τη δυνατότητα να τις απορρίπτουν, παίρνουν την απάντηση τους, από την δύσκολη εποχή που διανύουμε και τις νέες ανάγκες και συνήθειες που καθιερώνει.

Έγραψαν ακόμα:

Ο Γιώργος Κρόγιας

Η «Μαριλού»

Ο Παναγιώτης Παπαχατζής

Το «Επίκαιρο»

Ο  Στέφανος Παλατζάς

Κεφαλαιοποίηση επενδύσεων

Ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Σουηδό ομόλογό του, σε πρόσφατη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου

Σίγουρα δεν ήταν τυχαία η σημερινή παρουσία του  Γιώργου Παπανδρέου στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο πρωθυπουργός απαντούσε με άνεση στα θέματα, εξέπεμπε έναν ευρωπαϊκό αέρα ο οποίος συμπαρέσυρε ένα συνολικό σχέδιο δράσης στα βαλκάνια και συμπεριλάμβανε φυσικά την ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας στην Ε.Ε. Η Ελλάδα δια μέσου του ηγέτη της, παρουσιάστηκε ως πρωταγωνιστής των γεγονότων και λήπτης πρωτοβουλιών. Σημαντική ακόμα και η κατάθεση ερωτήσεων στον ΓΑΠ που αφορούσαν διεθνή θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, γεγονός που αναδεικνύει μια ευρύτερη εμβέλεια που έχει ως προσωπικότητα στα εξωτερικά θέματα.

Όπως επίσης καθόλου τυχαία δεν ήταν η στήριξη στην ελληνική Οικονομία του νομπελίστα οικονομολόγου (και μέλους του διαρκούς «Συμποσίου της Σύμης» που διοργανώνεται από ΙΑΠ) Γιόζεφ Στίγκλιτς, μέσα από άρθρο του στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας Guardian. Προσωπικότητες σαν τον κ. Στίγκλιτς, επηρεάζουν, αν όχι διαμορφώνουν, με τις παρεμβάσεις τους τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, επένδυσε χρόνο και κόπο, για αρκετά χρόνια, διαμορφώνοντας τις διεθνείς του σχέσεις, σε πολιτική βάση, φτάνοντας ως το αξίωμα του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Τώρα πια, έχοντας αναλάβει την ηγεσία της χώρας σε μια συγκυρία που τα πράγματα στο διεθνές στερέωμα μόνο ευχάριστα δεν είναι για τη χώρα μας, ήρθε η ώρα να κεφαλαιοποιήσει όλο το επενδυμένο κεφάλαιο. Κι όπως συμβαίνει με όλες τις επενδύσεις, οι οποίες πάντα εμπεριέχουν το ανάλογο ρίσκο, το ζήτημα είναι σε ποιο εσωτερικό περιβάλλον θα πραγματοποιήσει αυτή την κεφαλαιοποίηση. Εάν επιδείξει την ανάλογη επιδεξιότητα στην διαχείριση των εσωτερικών ζητημάτων, μόνο κέρδη θα του αποφέρει. Οι 100 πρώτες ημέρες πάντως, δείχνουν ότι πρέπει να καταβάλει ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια και να αποφύγει τις κακοτοπιές και αποκλείσεις που παρουσιάστηκαν νωρίς νωρίς…

Έγκλημα στο λιμάνι

«κάθε …θαύμα (και επανάσταση) κρατάει τρεις μήνες…»

Μάθαμε τελικά το κόστος της «επαναστατικότητας» και της «αγωνιστικότητας» των «αρχόντων» του λιμένος του Πειραιά: 69 εκ. ευρώ. Αυτό είναι το ποσό, το οποίο θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο (ΟΛΠ και ασφαλιστικά ταμεία) προκειμένου να καμφθούν όλες οι «αγνές» και αγωνιστικές αντιδράσεις των εκεί εργαζομένων και να κινηθεί ομαλά η ενεργοποίηση της «θεόσταλτης» συμφωνίας με την Cosco…

Στη γραμμή που κινήθηκαν και οι άλλες «μεταρρυθμίσεις» της χειρότερης διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης (ΟΤΕ, Εθνική, Ολυμπιακή κλπ) το έγκλημα ολοκληρώνεται τώρα και στο λιμάνι.

Πλήρωσε τώρα Έλληνα εργαζόμενε, επιχειρηματία, επιστήμονα, φορολογούμενε, τις αναπτυξιακές εμπνεύσεις των αρχόντων σου και δόξασε για μια ακόμα φορά με τον οβολό σου τις βολεμένες συντεχνίες και μειοψηφίες, που είχαν βέβαια το θάρρος και την τόλμη να αντισταθούν και να διεκδικήσουν…για την πάρτη τους.

Και μην ξεχάσεις, στο επόμενο συλλαλητήριο να είσαι παρών… δυνατά και αγωνιστικά…

Μέτρα ισότητας και όχι λιτότητας

Το πρόβλημα και η κρίση της οικονομίας σε μία διαπίστωση του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη: 1982, διανομή ΑΕΠ στη χώρα, 58% στον κόσμο της εργασίας και 42% στο κεφάλαιο. 2008, (με το ΑΕΠ να αυξάνεται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια) ακριβώς το αντίθετο, 42% στον κόσμο της εργασίας, 58% στο κεφάλαιο.

Άρα, όλα αυτά τα χρόνια παράξαμε και συνεχίζουμε να παράγουμε όλο και περισσότερο πλούτο. Δανειζόμασταν επίσης όλο και περισσότερα χρήματα, άρα εισέρρεε ακόμη περισσότερο κεφάλαιο στην αγορά.

Είναι λογικό η συμμετοχή της εργασία στη διανομή του πλούτου να μειωθεί, όσο η αγορά άνοιγε και οι επιχειρηματικές δράσεις, υποκαθιστούσαν τις εργασιακές σχέσεις του παρελθόντος και το κράτος – παραγωγό που μειωνόταν συνεχώς μέσα από τις αποκρατικοποιήσεις.

Τα σημερινά όμως ποσοστά, συμμετοχής της εργασίας στην διανομή του πλούτου, δεν επιτρέπουν άλλες ερμηνείες, από αυτήν που ευτυχώς – μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στο Ζάππειο- και η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακολουθήσει: Όχι άλλα βάρη σε μισθωτούς, μεσαία και μικρά εισοδήματα. Όσο κι αν παράξαμε, όσο κι αν δανειστήκαμε, συνεχώς ευνοημένο έβγαινε το κεφάλαιο. Όσο κι αν μειωθούν οι μισθοί και περιοριστούν τα εισοδήματα, πάλι το ίδιο θα συμβεί.

Άρα για να μιλάμε για πραγματική, ουσιαστική και δίκαιη έξοδο από την κρίση, πρέπει να επικεντρωθούμε σε μέτρα που θα απευθυνθούν κατευθείαν σε αυτούς που διαθέτουν τα κεφάλαια και τα προνόμια και μπορούν να συνεισφέρουν.

Κλείνοντας τ’ αυτιά σε εγχώριες και διεθνείς σειρήνες, που προτείνουν ήδη δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις, οι οποίες θα επιμηκύνουν κι άλλο το πρόβλημα της ανισοκατανομής και της συσσώρευσης κεφαλαίων στα χέρια λίγων, ας υποστηρίξουμε όλοι, λύσεις πρακτικές και ισότιμες που θα επιδράσουν ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου, στην συνολική κοινωνική ευημερία και ισόρροπή ανάπτυξη.

Διαφορετικά, ας καθίσουμε αναπαυτικά να παρακολουθούμε την κατάρρευση της οικονομίας και τον υπερπλουτισμό των λίγων…

Θύμα λογοκρισίας (;) το «Βαρόμετρο» της Public Issue Δεκεμβρίου από την «Καθημερινή της Κυριακής»

Μεγάλη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και υψηλή δημοφιλία για Γιώργο Παπανδρέου τα κυριότερα χαρακτηριστικά του «βαρόμετρου»

Με θρησκευτική (σχεδόν) ευλάβεια, παρακολουθούμε μέσα από την ιστορική και διαχρονικά αξιόπιστη «Καθημερινή της Κυριακής», την δημοσίευση κάθε μήνα, ενός σοβαρού εργαλείου πολιτικής έρευνας και ανάλυσης, του «βαρόμετρου» της Public issue.  Συνήθως, παράλληλα με την «Καθημερινή» το «βαρόμετρο» παρουσιάζεται και από το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό «ΣΚΑΪ» καθώς και από την ιστοσελίδα της P.Ι.όπου μπορεί κανείς να το βρει αναρτημένο αναλυτικά μία ημέρα μετά την παρουσίαση του στα παραπάνω ΜΜΕ. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην ευστοχία και τις συνεχείς επιτυχείς προβλέψεις της συγκεκριμένης έρευνας εδώ και αρκετά χρόνια, ούτε στα χρήσιμα πολιτικά και κοινωνικά συμπεράσματα, που μπορεί κανείς να αντλεί και κυρίως να συγκρίνει, με τα αμέσως προηγούμενα ή τα παρελθόντα αποτελέσματα (αφού η έρευνα πραγματοποιείται σταθερά και σε βάθος χρόνου). Μας έκανε όμως πολύ μεγάλη εντύπωση, όταν αγοράζοντας την «Καθημερινή» αυτής της Κυριακής, δεν βρήκαμε μέσα το πρόσφατο βαρόμετρο. Τουλάχιστον όχι τα επίμαχα πολιτικά ευρήματά του. Αντίθετα παρακολουθήσαμε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ την παρουσίαση της έρευνας, όπως και σε πρωινή εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού. Εύκολα δημιουργείται το ερώτημα, ποια είναι η αιτία της απουσίας της έρευνας από την εφημερίδα και αν αυτή η αιτία συνδέεται με τα ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία που παρουσίαζε… Για την ιστορία και ποιότητα της συγκεκριμένης εφημερίδας, ελπίζουμε να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο…

Ολόκληρη η έρευνα και τα ενδιαφέροντα στοιχεία της εδώ

Ενδεείς…


Πλησιάζει η πρώτη (αν υπάρξει τελικά και δεύτερη) διαδικασία εκλογής προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα μια σημαίνουσα ημέρα, για τους ασχολούμενους με τα κοινά, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και προτιμήσεων.
Παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα, τις διαδικασίες και τους διαλόγους, γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την απουσία ιδεολογικής πυξίδας, σε αντίθεση με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα α-πολιτικ “χτυπήματα” μεταξύ των υποψηφίων, τα οποία περισσεύουν…
Μπαίνοντας -αναγκαστικά και μη- στην διαδικασία αξιολόγησης η -κατά κάποιο τρόπο- επιλογής, αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμη περισσότερο, πόσο δύσκολο είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ του ενός η του άλλου υποψηφίου, μιλώντας σε πολιτική βάση. Γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται μόνο η ιδεολογική διαφοροποίηση από τους δυο υποψηφίους…

Για την Ντόρα Μπακογιάννη, μπορεί κανείς να πει, ότι διακρίνονται κάποια στοιχεία φιλελευθερισμού στο λόγο της (χωρίς βέβαια να έχει εισχωρήσει σε ιδεολογικές αναλύσεις μέχρι τώρα) ενώ το κυρίαρχο προταγμα που προβάλει για την εκλογή της είναι η ιστορική διαδρομή της μέσα στο κόμμα. Θετικό δείγμα και οι πρώτες αντιπολιτευτικές δηλώσεις της, δεδομένου του κλίματος σοβαρότητας (έχει αντίληψη ότι πριν 1 μήνα είχαμε εκλογές) αλλά και του κλίματος συναίνεσης με την κυβέρνηση στα μεγάλα ζητήματα που θέλησε να περάσει.
Ο λόγος της μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονος, συνοδευόμενος και από την έντονη χρήση των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου, εδώ και αρκετό καιρό, στις πολιτικές της δραστηριότητες.
Μεγάλο και σοβαρό μειονέκτημα της όμως, θεωρώ ότι είναι και η ίδια η αιτία της πολιτικής της ανέλιξης: η καταγωγή της.
Όσο και αν προσπαθεί η κυρία Μπακογιάννη, να πείσει για τις θετικές της προθέσεις και φιλοδοξίες, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ανθρώπους σε διάφορες δημόσιες και μη θέσεις, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί η ευνοήσει η εν πάσει περιπτώσει, έχουν κάποια σχέση με την οικογένεια Μητσοτάκη, είναι παρόν και ενεργό σαν “σύστημα” για να θυμίζει σε όλους ότι θα κάνει τα πάντα αν χρειαστεί, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο του στην εξουσία… Για να μην αναφερθούμε σε έργα και ημέρες του συγκεκριμένου “συστήματος” είτε στο άμεσο, είτε στο απώτερο παρελθόν…

Από την άλλη, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, προσφάτως αναδυόμενος από την πολιτική ναφθαλίνη, προτάσσει ως δική του πολιτική πλατφόρμα, τα “ιερά και τα όσια” της παράταξης, προαναγγέλλοντας πολιτικό και ιδεολογικό περιχαράκωμα σε συντηρητική βάση, με σκοπό το “συμμάζεμα” και την ανασυγκρότηση της πληγωμένης παράταξης. Ο κ. Σαμαράς δεν κόπτεται να εκφράσει κάποιου είδους σύγχρονο πολιτικό λόγο -χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί- καθώς στοχεύει όπως φαίνεται σε συγκεκριμένο κομματικό κοινό, το οποίο θα είναι αυτό που θα κρίνει την αναμέτρηση. Οι δε αντιπολιτευτικές του δηλώσεις μέχρι σήμερα, αν και ελάχιστες, κινούνται και αυτές στην ίδια γραμμή “εσωτερικής κατανάλωσης”. Δικαίως καταγγέλλει μηχανισμούς και συστήματα, δεν διακρίνεται όμως στον ορίζοντα για την δική του περίπτωση, κάποιου άλλου είδους κοινωνική δυναμική αλλά και πάλι ομάδες στελεχών που τον στηρίζουν. Θεωρώ πάντως ότι σχετίζεται αμεσότερα με τη βάση της παράταξής του, σε σχέση με την συνυποψήφια του.
Μέσα από τις παραπάνω διαπιστώσεις, τουλάχιστον προσωπικά, χωρίς να ενθουσιάζομαι η να ελπίζω -ούτως η άλλως πρόκειται για μια παράταξη που δεν με εκφράζει, ούτε τη στηρίζω- θεωρώ ότι περισσότερο συμφέρουσα για τη χώρα μας και τις πολιτικές εξελίξεις, θα ήταν η εκλογή της κυρίας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Πιστεύω ότι και ο πολιτικός λόγος θα κινηθεί συνολικά προοδευτικά (δεδομένης της κυβέρνησης) αλλά και σε μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα υπάρξουν συναινέσεις η ήπιες αντιδράσεις (εκκλησιαστικά, μεταναστευτικά κλπ.) όπου χρειαστεί. Αρκεί όπως προαναφέρθηκε, να μην ενεργοποιηθεί το σύνδρομο του “συστήματος”.
Αντίθετα νομίζω ότι συμφέρουσα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η επικράτηση του κ. Σαμαρά, η οποία μπορεί μεν να δυσκολέψει η και να εμποδίσει ακόμα τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, θα περιορίσει όμως ταυτόχρονα -όπως φαίνεται- το μέγεθος επιρροής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας “ακάλυπτο” ένα μεγάλο κομμάτι κεντρώων και φιλελεύθερων ψηφοφόρων, από τους οποίους θα μπορέσει να αλιεύσει άνετα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου – δεδομένου ότι δεν θα συσταθεί νέος πολιτικός σχηματισμός. Ειναι επιβεβαιωμένη άλλωστε και ιστορικά η εύνοια της δημοκρατικής παράταξης, κάθε φορά που βρέθηκε συντηρητικός ηγέτης στην ηγεσία της δεξιάς (Αβέρωφ, Έβερτ κλπ)
Ακόμη και σε αυτό το “φτωχό” πολιτικά και διαδικαστικά σκηνικό (γιατί θα μπορούσε να εξελίξει ακόμη περισσότερο την προηγούμενη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και όχι απλώς να την αντιγράψει) ας ευχηθούμε να βγει κάτι καλό για το πολίτευμα και τους πολίτες…

Το δίκαιο του σπιτιού μας

10588_thumb
Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.

Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση «φόρτωσε» χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.

Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα «τακτοποιούσε» περισσότερους πολιτικούς «πελάτες».

Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις «υψηλές» θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η «λογική» και το «δίκαιο» σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.

Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι «δυνάμεις» και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…

(Ν)τώρα και με το ζόρι!

thronos

Ελάχιστες μέρες έχουν περάσει από τις εθνικές εκλογές και από την ώρα που οι Έλληνες πολίτες, έστειλαν σαφέστατο πολιτικό μήνυμα, καθορίζοντας τους όρους και τους ρόλους του πολιτικού σκηνικού. Τοποθέτησαν τις πολιτικές παρατάξεις στις θεσμικές θέσεις της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και ζήτησαν άμεση διέξοδο από τα μεγάλα προβλήματα, τα οποία παραμένουν ανοικτά, μαστίζοντας την ελληνική κοινωνία και καθυστερώντας την συνολική πρόοδο της χώρας.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, τα ΜΜΕ να ασχοληθούν εκτενώς με όλα αυτά τα ζητήματα, να προβάλλουν και να ελέγξουν τους όποιους σχεδιασμούς και λύσεις, συμβάλλοντας στην ενημέρωση του πολίτη και τη συμμετέχοντας στην διαμόρφωση των εξελίξεων και την διασφάλιση της αξιοποίησης της λαϊκής εντολής.

Αντί αυτού, γινόμαστε όλοι μάρτυρες και θεατές, ενός ακόμη πολιτικού ριάλιτι, το οποίο διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, προσπαθώντας να μας πείσει ότι το μείζον ζήτημα των ημερών, δεν είναι άλλο, από το ποιός και πως θα εκλεγεί, νέος αρχηγός στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι το πρώτο θέμα στο σύνολο σχεδόν των δελτίων ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών και μάλιστα θυμίζοντάς μας την αντίστοιχη «εσωτερική» διαδικασία στο ΠΑΣΟΚ, το φθινόπωρο του 2007, όπου είχε επιλεγεί η υποστήριξη συγκεκριμένου υποψηφίου. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο προσπαθεί και σήμερα, μέρος του συστήματος ενημέρωσης, να χειραγωγήσει τις εξελίξεις στο εσωτερικό της έτερης μεγάλης πολιτικής παράταξης της χώρας και να επιβάλλει «τον αρεστό» ή αυτόν που έχει ήδη επιλέξει.

Ανεξάρτητα όμως και από αυτή την εξέλιξη, είναι φανερό πως γίνεται προσπάθεια επιβολής ενός ζητήματος στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, το οποίο δεν μπορεί να αφορά άμεσα και τόσο έντονα τους πολίτες που μόλις πρόσφατα γύρισαν την πλάτη τους στην συγκεκριμένη παράταξη, στέλνοντάς την σε θέση περισυλλογής και διεργασιών -στο εσωτερικό της όμως και όχι σε κοινή τηλεοπτική θέα.

Ίσως να πρόκειται για ένα δείγμα γραφής, της αντιμετώπισης της παρούσας κυβέρνησης από τα συγκεκριμένα μέσα, γεγονός το οποίο κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη ρυθμιστικών παρεμβάσεων στους θεσμούς και καθορισμού των ρόλων στη δημοκρατία μας. Ίσως πάλι να πρόκειται απλώς για μια «ψυχρολουσία» των καναλιών, μετά τους αντί-σταρ υπουργούς, η οποία τα ανάγκασε να στραφούν και πάλι στους απαστράπτοντες επίδοξους προέδρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

[Δανείστηκα την φωτο από εδώ]

Ένδοια γνώσης – πλούτος κακίας

φωτο Β.Φ. papandreou.gr

φωτο Β.Φ. papandreou.gr

Ωραίες και εύκολες οι «βαρύγδουπες» εκφράσεις, περί «ανανέωσης» και «νέων προσώπων» στην πολιτική, αλλά όταν αυτό το λαϊκό αίτημα, γίνεται πράξη, τότε αρχίζουν οι επιμέρους κρίσεις και παραφωνίες… Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να μετρηθεί ποιοτικά η ανανέωση σε «καλή» και «κακή», αλλά σίγουρα η κριτική ορισμένων, μπορεί να χαρακτηριστεί …κακοπροαίρετη.

Το πρόβλημα ξεκινά από το μορφωτικό, κριτικό και επαγγελματικό επίπεδο των Ελλήνων δημοσιογράφων και δη των πολιτικών συντακτών.  Οι χαμηλές επιδόσεις που παρουσιάζουν αρκετοί κραταιοί πολιτικοί συντάκτες του τύπου και των ηλεκτρονικών μέσων, στα παραπάνω κρίσιμα χαρακτηριστικά, δικαιολογούν αρκετές από τις συμπεριφορές τους. Από την παραγωγή σφαλμάτων στον τρόπο γραφής και έκφρασης, την ελλιπέστατη κριτική και επεξήγηση της είδησης, εώς την άγνοια σημαντικών στοιχείων του ρεπορτάζ, τα οποία δεν δίνονται επιφανειακά αλλά απαιτούν σοβαρή, μεθοδική και ποιοτική δημοσιογραφική έρευνα.

Στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γιώργος Παπανδρέου, συμμετέχουν αρκετά πρόσωπα -ίσως τα περισσότερα- τα οποία είναι από λίγο εώς εντελώς άγνωστα στο ευρύ τηλεοπτικό -και όχι μόνο- κοινό. Η έκπληξη λοιπόν που προκαλεί η παρουσία τους, σε τέτοιες θέσεις ευθύνης και εξουσίας, την οποία δικαιολογεί μεν το βιογραφικό αλλά όχι η τηλεοπτική απουσία τους, θα περίμενε κανείς να συνοδευτεί από την μεθοδική παρουσίασή τους στους πολίτες -αναγνώστες- τηλεθεατές – ακροατές, με λεπτομερή και διαφωτιστικά χαρακτηριστικά για την εκάστοτε προσωπικότητα, έτσι ώστε ο πολίτης να απολάβει πλήρες και ποιοτικό το αγαθό της ενημέρωσης και της πληροφόρησης.

Αντί αυτού, παρατηρήσαμε κάθε είδους απαξιωτικά σχόλια και κινήσεις (κάποιοι ψαχούλευαν μπροστά στις κάμερες τα χαρτιά τους για να διαβάσουν το όνομα) καθώς και ελλιπέστατες παρουσιάσεις του τύπου «συνεργάτης του προέδρου», λες και τα συγκεκριμένα άτομα, δεν σπούδασαν πότε, δεν έδρασαν στα κοινά, δεν είχαν κάποιου είδους κοινωνική δράση πριν ή κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς. Ο πολιτικός συντάκτης δεν χρειάζεται να έχει τις γνώσεις του ιατρικού ή …αστροφυσικού ρεπόρτερ, ούτε καν του νομικού και οικονομικού. Οφείλει όμως -σχεδόν επιβάλλεται- να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, εντός ή εκτός, προκειμένου να είναι παρών και χρήσιμος την κατάλληλη στιγμή. Αλλιώς αποτελεί απλό πολλαπλασιαστή της ίδιας μονότονης και φλύαρης πολιτικής κουβέντας, χαμηλού επιπέδου, η οποία μόνο αρνητικά έχει επιδράσει μέχρι σήμερα στη σχέση πολιτών και πολιτικής.

Σημ: Ο κύριος Πιταράς, στο δελτίο ειδήσεων του Alpha, μας ενημέρωσε οτι ο κ. τάδε υπουργός, ήταν ο μόνος που σηκώθηκε 2 φορές από τη θέση του, κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, για να πιεί νερό (!)

Έγραψαν ακόμα:

Η παραπολιτική blog και ο Γ. Παντελάκης στην «Ελευθεροτυπία»

Ανατρεπτικο μανιφεστο

(Δοκιμαζοντας το wordpress application for blackberry)

Ειχε αρκετο καιρο να μου τραβηξει τοσο πολυ την προσοχη, η αναγνωση πολιτικου-προγραμματικου κειμενου. Συνηθως σε αυτες τις περιπτωσεις επικρατουν κοινοτυπες και πολυφορεμενες εκφρασεις, οι οποιες ειτε επαναλαμβανονται κατα περιπτωση, ειτε εχουν ακουστει κατα το παρελθον, ως προεκλογικος, προγραμματικος λογος.
Η ομιλια παντως του πρωθυπουργου Γιωργου Α. Παπανδρεου, προς το νεο υπουργικο συμβουλιο χθες το μεσημερι, με καθηλωσε κυριολεκτικα και αυτο δεν εγινε μονο για λογους δηλωμενης συμπαθειας στο προσωπο του προεδρου η απλα κομματικης προτιμησης.
Αυτο το εξαιρετικα μελετημενο και καλοδουλεμενο κειμενο, εκτος απο τις προτροπες και συμβουλες προς τα μελη της νεας κυβερνησης, αποτελει μνημειο καταγραφης και αναλυσης των ριζωμενων προβληματων της ελληνικης δημοσιας διοικησης καθως και μια πρωτη ουσιαστικη και σε βαθος προσεγγιση λυσης τους, μεσα απο συγκεκριμενες θεσμικες μεθοδους και πολιτικες τακτικες.

Κάπως καλύτερα αυτή τη φορά…

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

Παρακολούθησα προσεκτικά το χθεσινό debate των πολιτικών αρχηγών, το οποίο παρά τη μεγάλη διάρκειά του, νομίζω ότι κράτησε το ενδιαφέρον ακόμη και τηλεθεατών που δεν ασχολούνται και τόσο έντονα με τα κοινά.
Για τον κ. Καραμανλή νομίζω ότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να περιμένει κάτι περισσότερο, από την αμυντική θέση στην οποία βρέθηκε και τις απολογητικές θέσεις τις οποίες εξέφραζε –όχι πάντα με επιτυχία- επιβεβαιώνοντας πλήρως το πολιτικό κλίμα των ημερών και τις εξελίξεις που σύντομα θα καταγραφούν στην κάλπη.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, παρά την γεμάτη με επιχειρήματα και προτάσεις φαρέτρα του, εμφανίστηκε αγχωμένος στο πρώτο μέρος της τηλεμαχίας, με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίσει τόσο όσο στο δεύτερο μέρος, κατά το οποίο κινήθηκε με άνεση και σιγουριά ειδικά στις ερωτήσεις για τα εξωτερικά και περιβαλλοντικά θέματα.
Η Αλέκα Παπαρήγα, εγκλωβισμένη στην μόνιμα προβλέψιμη και στατική πολιτική του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια το μόνο καινούργιο που προσέθεσε ήταν η προσπάθειά της (γιατί είναι αρκετά έξυπνη πολιτικός) να απλοποιήσει αυτό το λόγο και να τον κάνει πιο προσιτό στο κοινό.
Ο Αλέξης Τσίπρας, νομίζω ότι ήταν η πρώτη και μεγάλη ευχάριστη έκπληξη της τηλεμαχίας. Σοβαρή παρουσία, μεστός λόγος, πολιτικοποιημένη άποψη, νεανικός χαρακτήρας ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε να είναι και να εκπροσωπεί εκείνη την ώρα στο χώρο που βρισκόταν. Μου άρεσε (όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους συντρόφους αυτό)
Ο Καρατζαφέρης, κλασσικός και απαράλλακτος, «πετάει ο γαϊδάρος παντού» και μια σειρά από άλλες παροιμίες ταιριάζουν στην περίπτωσή του… (αν και στην ερώτηση για την εκκλησιαστική περιουσία …τσίνησε λίγο το γαϊδουράκι…)
Ο Νίκος Χρυσόγελος, η δεύτερη έκπληξη της βραδιάς, εξέφρασε πολιτικό λόγο ακόμη και εκτός των ορίων και των δυνατοτήτων του κομματικού σχηματισμού που ηγείται και νομίζω ότι τοποθετήθηκε κατάλληλα με βάση το «στοχευμένο» κοινό στο οποίο απευθύνεται για να κερδίσει τους ψήφους που χρειάζεται για να εισέλθει στη βουλή.

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

Όσον αφορά τους δημοσιογράφους, δυστυχώς για μια ακόμη φορά επιβεβαίωσαν το χαμηλό επίπεδο της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, με εξαίρεση την δυναμική φρεσκάδα της Σίας Κοσιώνη και την σταθερά σοβαρή αλλά ουδέτερη παρουσία του Παύλου Τσίμα. Μέτρια και η παρουσία του Κωνσταντάτου γιατί οι άλλοι τρεις…

Twitter-bate

Κατά τη διάρκεια του debate συμμετείχα στον on line διάλογο στο site της Ελευθεροτυπίας και φυσικά στο twitter. Παραθέτω τις παρεμβάσεις μου παρακάτω:

(λόγω ταχείας γραφής υπάρχουν αρκετά λάθη κυρίως σε σημεία στίξης. Παρακαλώ να με συγχωρήσετε. Επίσης έχω προσπαθήσει να κατατοπίσω, πιο σημείο περίπου του debate αφορούσαν τα σχόλια)

[αρχή πρώτου γύρου]

  • απο την αρχη απεφυγε απαντηση ο κ. ΚΚ
  • Αν είναι να ξεκιναμε με «νοικοκυρεματα» και «ταξη» σωθηκαμε…
  • μεγαλη προσπαθεια της αλεκας να ξεφυγει απο τον καθιερωμενο λογο και να γινει πιο κατανοητη… να δουμε αν θ’αντεξει μεχρι το τελος…
  • μου αρεσει ο τσιπρας μεχρι τωρα.
  • διαβασμένος ο γαπ στη δευτερη ερώτηση
  • Παπαρηγα «για όλα φταίει η ΕΕ» . Γυρισε παλι η κασετα στο δευτερο γυρο ερωτήσεων
  • την ερωτηση που εκανε ο ευαγγελάτος στον τσιπρα, ανετα την εκανε κι ο καρατζαφερης αν ηταν στους δημοσιογραφους…
  • συνεχιζει να μου αρεσει ο τσιπρας- παρα τις χαμηλου επιπεδου ερωτησεις του ευαγγελατου
  • καρατζαφερης, ο πιο προβλεψιμος μεχρι τωρα…
  • η μονη ερωτηση που ηταν εντος θεματος του ευαγγελατου ηταν απεναντι στο ΓΑΠ. τους αλλους τους ρωτησε «οτι πουλαει»
  • εχω την εντυπωση οτι κερδιζει ο χρυσογελος (με βαση το κοινο που απευθυνεται) μακραν καλυτερος απο τρεμοπουλο
  • σαν αρχηγος της αντιπολιτευσης απανταει ο ΚΚ…
  • παλι καταρες για την ΕΕ η παπαρηγα…
  • απλη και κατανοητη απαντηση απο αλεξη, εξυπνο κολπο τα παραδειγματα
  • χαμηλη πτηση κι ο λιατσος μέχρι τώρα…
  • παμε στοιχημα οτι η ερωτηση προς τον χρυσογελο θα ειναι για τα Σκοπια?
  • αν το παιζαμε bet…
  • ο λιατσος ρωταει σαν πρωτοετης φοιτητης δημοσιογραφίας…
  • ουτε στημενη η δευτερη ερωτηση του λιατσου στον ΚΚ…
  • και η πρωτη στον ΓΑΠ επισης…
  • Δυνατό χαρτι για τον ΓΑΠ τα εξωτερικα…

[η ώρα που ένας αρχηγός απευθύνεται στον άλλο]

  • ωραιο αυτο το μερος του debate
  • ζεσταινονται για αυριο…
    ετσι σπασιμο των κανονων…!!!
  • τσακαλι ο τσιπρας…αξιος συνεχιστης του καλου αλαβανου…
  • ανετη απαντηση του ΓΑΠ στα εξωτερικα
  • καλυτερος δημοσιογραφος πρωτου μερους ο τσιμας… μακραν…

[αρχή δεύτερου γύρου]

  • Δυνατή είσοδο έκανε η Σια…
  • μπραβο αλέξη. πολιτικοποίησε το περιβαλλοντικο. απεφυγε όμως να απαντησει για συνεργασία
  • καρατζαφέρης: «πετάει ο γαίδαρος και στο περιβάλλον»…
  • με τους «γραφικους» ο καρατζαφερης θα κανει περιβαλλοντικη πολιτική
  • στο γήπεδο του παιζει ο χρυσογελος σε αυτο το γύρο
  • τσουζει η ερωτηση της σιας τον καραμανλη…
  • αγριο ξυλο Σιας σε Καραμανλή!!!
  • Το θέμα του περιβάλλοντος σκότωσε τον Καραμανλή…
  • τον αποτελειωσε ο ΓΑΠ
  • Συγκεκριμένος και σαφής ο ΓΑΠ!

[η απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας]

  • Η απάντηση ΓΑΠ για «οφελος τοπικών κοινωνιων» -το αντίθετο δηλ με οτι συμβαίνει σημερα- ήταν ΑΨΟΓΗ!
  • Παπαρήγα «πράσινος ή μαύρος, καπιταλισμός είναι»
  • αμυντικός ο λόγος του καρατζαφέρη στην ερώτηση για τις κουκούλες
  • καλά κάνει ο χρυσόγελος και απαντάει ευρύτερα και σοβαρα για θέματα παιδείας…
  • άρχισε τα δεξιόστροφα ευχολόγια ο ΚΚ.. τρέμε καρατζαφέρη…

[όταν απάντησε ο Καραμανλής ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα γκάλοπ (!) ]

  • ο άνθρωπος που ΕΠΕΒΑΛΕ το ΛΟΥΛΗ στην πολιτικη ζωή, περιφρονεί τις δημοσκοπήσεις…
  • δεν υπάρχει αυτό που λέει η Αλέκα. οι ιδιωτικές δαπάνες ειναι ΕΔΩ κι όποιος δεν τις βλέπει κοροϊδεύει τον εαυτό του…
  • άρτια η απάντηση του Τσίπρα για το Άσυλο και η αναφορά για τα πραγματικά προβλήματα της παιδείας
  • αλλα της και λίγο από …λαικισμό ο χρυσόγελος….
    εβαλε την κασετα παλι ο ΚΚ για το βατοπεδι… και λεει και ψεματα…
  • Καραμανλής «φταίνε οι άλλοι που δεν κυβέρνησα»
  • Τώρα κεφαλαιοποιεί ο ΓΑΠ όλες τις πρωτοβουλίες του για αναβάθμιση του ΠΑΣΟΚ (αυτές που κάποιοι τις κοροϊδευαν)
  • Ο Τσίπρας εκπροσώπησε ΑΞΙΑ τη γενιά του και τις νεότερες…
  • ο καρατζαφέρης έπαιξε άμυνα και στο εκκλησιαστικό…
  • απάντηση «τεμπελιάς» από τον καραμανλή για τις φωτιές…
  • Συγκεκριμένος ο ΓΑΠ στα εργασιακά…
  • Την πήρε ο πόνος την Αλέκα τώρα για την Τουρκία!
  • την καθάρισε την ερώτηση για τα εξωτερικά
  • μας ξενέρωσαν στο τέλος με τις ερωτο-απαντήσεις ΓΑΠ και ΚΚ…. πολύ ευγένεια ρε παιδι μου…
  • Ο χρυσόγελος μακραν ανώτερος του Τρεμο… που τον έκρυβαν;

[τοποθέτηση καρατζαφέρη σε στιλ «Νίκου Ξανθόπουλου»]

  • ο Καρατζαφέρης έριξε το ΓΕΛΙΟ της βραδιας! γειά σου ρε μπαρμπαγιώργο!
  • Ο Αλέξης νομίζω ότι ξεπέρασε ακόμη και τις καλές παρουσίες του Αλαβάνου. Ίσως έπρεπε να ήταν και στις ευρωεκλογές…
  • …αν και πιστεύω ότι η πρόδφατη περιπέτεια στον ΣΥΡΙΖΑ τον ωρίμασε
  • η παπαρήγα μια απτα ίδια με λίγο πιο απλοποιημένο λόγο…
  • ο ΚΚ ασχολείται με τον ΓΑΠ

Έτσι κόβονταν τα φτερά…

olympic_airΕίναι σίγουρα απαράδεκτο το γεγονός, ότι στις σοβαρές καταγγελίες του Ανδρέα Βγενόπουλου, σχετικά με την ευνοϊκή μεταχείριση της AEGEAN από το Υπουργείο Εξωτερικών, σε βάρος του ανταγωνισμού της (βλέπε Ολυμπιακή) το αρμόδιο ΥΠΕΞ αρκέστηκε σε μια τυπική απάντηση της μιας σειράς, χωρίς να εισέλθει καθόλου στην ουσία των καταγγελιών. Ακόμη πιό απαράδεκτη όμως είναι η ίδια η αποκάλυψη της υπόθεσης από τον γνωστό επιχειρηματία, όταν ανακαλύπτουμε ξαφνικά, πως στις πλάτες της κατά τα άλλα …χρεοκοπημένης Ολυμπιακής, παίζονταν τόσο περίεργα παιχνίδια και μάλιστα με κυρίαρχο ρόλο, του ίδιου του κράτους – ιδιοκτήτη της. Είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν, να γεννώνται ερωτήματα σχετικά με τη στάση των μέσων ενημέρωσης, των πολιτειακών θεσμών (κομμάτων της αντιπολίτευσης κλπ) αλλά και των αρμόδιων επιτροπών του ελληνικού δημοσίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες τόσο μεγάλη ευαισθησία έδειξαν για τις κρατικές ενισχύσεις της Ολυμπιακής, οδηγώντας τελικά την εταιρία στην πτώχευση και τα ιδιωτικά χέρια, ενώ σε αυτές τις ακραίες μεθόδους εύνοιας του ιδιωτικού μονοπωλίου, ποιούσαν χορωδιακά την νήσσαν…

Φυγή προς τα εμπρός

BOYLHprimeministerΌλες σχεδόν οι κάλπες που στήθηκαν μέχρι τώρα, από το 2004 και μετά, έχουν ένα πολιτικό δεδομένο: τον προβληματισμό που δημιουργεί στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, η στάση και η παρουσία, του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Δύσκολα μπορεί κανείς να υπεισέλθει στα αίτια αυτής της, αν μη τι άλλο, ιδιαίτερης σχέσης μεταξύ των δύο ανδρών, πόσο μάλλον να εξιστορήσει μια σειρά από γεγονότα και καταστάσεις που τη διαμόρφωσαν, έτσι ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, νομίζω πως τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Έτσι όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς, η ευγένεια που αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο της προσωπικότητας του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και η τιμητική διάθεση που οφείλει κανείς να έχει απέναντι σε έναν πρώην πρωθυπουργό -ακόμη κι αν πρόκειται για κάποιο εν αναμονή πρωθυπουργό- τον οδήγησαν σε αυτή την εύλογη και άκρως τιμητική πρόταση, απέναντι στον κ. Σημίτη. Να ηγηθεί του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ ή στην πρώτη περιφέρεια της χώρας, αυτή της πρωτεύουσας ή στην περιφέρεια που τόσα χρόνια πολιτευόταν -καταλαμβάνοντας χωρίς σταυρό την μοναδική έδρα που κέρδιζε το ΠΑΣΟΚ- με την ευκαιρία αυτή τη φορά να βγουν και άλλοι βουλευτές που θα εκπροσωπούσαν το μεγάλο λιμάνι στο κοινοβούλιο.

Ο κ. Σημίτης αρνήθηκε επιδεικτικά τις δύο αυτές προτάσεις, δεδομένου του γεγονότος ότι εκλέγεται χωρίς σταυρό, διατυπώνοντας την θέληση να ηγηθεί του ψηφοδελτίου επικρατείας… Σίγουρα δεν είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς την ψυχοσύνθεση της απάντησης, ο συνειρμός όμως με οδηγεί σε μια παροιμία που λέει για κάποιον που δεν θέλει να ζυμώσει…

Το ψηφοδέλτιο επικρατείας ενός προοδευτικού κόμματος -χωρίς βαρίδια και βαρόνους- που ετοιμάζεται να αναλάβει την διακυβέρνηση και ιδίως η πρώτη θέση του, οφείλει -πολιτικά και επικοινωνιακά- να συμβολίσει μέσω της προσωπικότητας που θα την καταλάβει, το ύφος, το ήθος καθώς και το πνεύμα της διακυβέρνησης που πρόκειται να ακολουθήσει όταν ο λαός το τιμήσει με την εμπιστοσύνη του. Σε καμία περίπτωση ο σκοπός αυτός δεν επιτυγχάνεται με πισωγυρίσματα και επιστροφές στο παρελθόν – όσο ένδοξο και τιμημένο και αν υπήρξε.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έπραξε το αυτονόητο και έλαβε αρνητική απάντηση, οπότε και συνέχισε να πράττει το αυτονόητο -δεν έχει άλλωστε περιθώρια για κάτι διαφορετικό στην παρούσα ιδιαίτερη χρονικά και πολιτικά συγκυρία- κάνοντας φυγή προς τα εμπρός και προσπερνώντας ένα ακόμη «σαμαράκι» στο δρόμο προς τις κάλπες, προερχόμενο από μια συνήθη κατεύθυνση.

Το ζήτημα με τον πρώην πρωθυπουργό όμως παραμένει: θα επιτρέψει άραγε, κάποτε, με την στάση του, την τιμητική διάθεση και αναγνώριση όλων, απέναντι στο έργο και την ιστορία του ή θα αφήσει την μεταγενέστερη παρουσία του να ξεθωριάζει την αυθεντικότητα του σεβασμού με την πρόσκαιρη, κάθε φορά, κριτική αποφάσεων και συμπεριφορών;

Στο ύψος του

Μου άρεσε η επιστολή του Κώστα Λαλιώτη στον Γιώργο Παπανδρέου, παρ’ ότι μπέρδεψε τους περισσότερους. Κυρίως θα έλεγα ότι συμφωνώ στα περισσότερα από τα πολιτικά ζητήματα που θέτει το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στις πρώτες σελίδες της επιστολής. Όσο για τις υπόνοιες, περί προτροπής παραίτησης, νομίζω ότι ήταν καθαρά λόγω της συναισθηματικής φόρτισης των ημερών αλλά και του προσωπικού ενδιαφέροντος προς το πρόσωπο του Γιώργου. Χαρακτηριστικό είναι βέβαια πως αρκετά ΜΜΕ, κυρίως κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί, υπερτόνισαν ιδιαιτέρως αυτή την υπόνοια. Όπως και να έχει πάντως τάσσεται στο πλευρό του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και αυτό είναι που έχει μεγαλύτερη σημασία.Για το πολιτικό βάρος, το ήθος και την ιστορία του Κώστα Λαλιώτη.
Ολόκληρη η επιστολή και η σημερινή δήλωση του Κώστα Λαλιώτη