Category Archives: Ταινίες

Η Ζωή Μετά

Hereafter ***

Η ταινία πραγματεύεται ένα ιδιαίτερο θέμα το οποίο θα μπορούσε να έχει «απογειωθεί» (αν και αρκετοί το έχουν προσπαθήσει μέχρι τώρα) στα χέρια κάποιας …ευρωπαϊκής παραγωγής και έξω από τα στεγανά του Χόλυγουντ. Δυνατές ερμηνείες με κυρίαρχη αυτή του Ματ Ντέιμον στον κεντρικό ρόλο, κάτι όμως (το σενάριο ίσως) κρατάει προσγειωμένο και πεζό το όλο πνεύμα του έργου και δεν του δίνει τις διαστάσεις και τον «όγκο» που θα μπορούσε. Πιθανότατα ίστρος σεμνότητας και απλότητας από τον Ίστγουντ.

Παρ’ όλα αυτά ικανοποιητική είναι η εξέλιξη της πλοκής, χωρίς να αποφεύγονται οι «αμερικανιές» και σαφέστατες οι κοινωνικές αναφορές και τα μηνύματα της ταινίας. Στα θετικά, κατά τη γνώμη μου, η αποφυγή θρησκευτικής αντιμετώπισης του ζητήματος παρ’ ότι διάβασα ήδη κάποιες κριτικές περί του αντιθέτου…

Inception

Inception ***+1/2

Σύγχρονη, πολύπλοκη και ποιοτική χολιγουντιανή ματιά από τον σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νολάν. Μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως «ψυχολογική περιπέτεια», με έντονα στοιχεία δράσης και πολυεπίπεδης πλοκής (ίσως το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό της ταινίας η παρουσίαση του χρόνου-χώρου).

Κάνει όμως και δυνατή βουτιά σε ψυχολογικές προεκτάσεις και αναζητήσεις. Φαντασία που αγγίζει να όρια αλλά με σοβαρότητα. Όχι ακρότητες. Σενάριο που δικαιολογεί σε κάθε περίπτωση τη διάρκεια της ταινίας. Μπορεί να «ακονίζει» λίγο το μυαλό αλλά δεν κουράζει.

Τυπικός (δηλ. σοβαρός και επαγγελματίας) Ντι Κάπριο (Leonardo Di Caprio), πολύ καλή η «φρέσκια» Έλεν Πέιτζ (Helen Page) και η «μοιραία» γυναίκα Μάριον Κοτιγιάρ (Marion Kotigiar). Αξιόλογο καστ.

Η επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας

Ακαδημία Πλάτωνος

Σκηνοθεσία Φίλιππος Τσίτσος * * * + 1/2

akadimia platwnos

Κλασσική περίπτωση κινηματογραφικού έργου εμπνευσμένου από την απλή καθημερινή μας ζωή, το οποίο όμως, χάρη στις αξιοσημείωτες ερμηνείες των κυριότερων συντελεστών του, Μαρίας Ζορμπά και Αντώνη Καφετζόπουλου, κάνει την υπέρβαση και δίνει μια κοινωνική και διδακτική νότα σε μια ελληνική ταινία – σπάνιο δυστυχώς φαινόμενο τα τελευταία χρόνια.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας κυριαρχούν η αλληγορία και ο συμβολισμός για να μην πούμε ότι αποτελεί ολόκληρη έναν ισχυρό συμβολισμό, ως προς τις σύγχρονες διαπολιτισμικές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων των αστικών κέντρων  αλλά και μια ισχυρή δόση ειρωνείας στον ανέξοδο ρατσισμό, την πατριδοκαπηλία και την έλλειψη σεβασμού στην διαφορετικότητα της ιστορίας και της προέλευσης του συνανθρώπου.

Μηνύματα που περνούν ακόμη πιο εύκολα μέσα από το λιτό σενάριο και το χαμηλού κόστους σκηνικό και φωτογραφία. Θα μπορούσε να αποφύγει μικρά πλατιάσματα ο σκηνοθέτης.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, αυστηρώς ακατάλληλο για …ελληναράδες και κάθε είδους πατριδοκάπηλους.

Σημ: Η ταινία κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (Ανδρικής Ερμηνείας, Οικουμενικό Βραβείο και Βραβείο Νεότητας)

Ραγισμένες Αγκαλιές

Los Abrazos Rotos (Broken Embraces)  * * * + 1/2

ragismenes_1

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ ξαναχτυπά με την ίδια, δοκιμασμένη αλλά και γοητευτική συνταγή του. Εμπνευσμένος από την «μούσα» του Πενέλοπε Κρουζ, δημιούργησε μία ταινία που στέφεται γύρω από τον γυναικείο ρόλο, αν και θα έλεγα  ότι πιο ψαγμένη ήταν η παρουσία της Μπλάνκα Πορτίγιο, σε έναν δεύτερο αλλά σημαντικό για την εξέλιξη του έργου ρόλο.

ragismenes_2

Φωτογραφία, σενάριο και διήγηση στο κλασσικό στιλ του σκηνοθέτη, για το οποίο μπορεί να πει κανείς ότι επαναλαμβάνεται ή ότι δεν ωριμάζει αλλά από την άλλη αποτελεί μια μόνιμη «ευρωπαϊκή όαση» στην γενικότερη κινηματογραφική χαβούζα. Και μόνο η επικαιροποίηση του, αρκεί.

Δυνατή και η ερμηνεία του Λουί Ομάρ, σε έναν ρόλο με απαιτήσεις ετεροχρονισμού μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, όπως και του «στιβαρού» Χοσέ Λουί Γκόμεζ. Η Κρουζ γοητευτική αλλα και αγχωμένη για τη ζωή με την νεαρή Yuyi Beringola να κλέβει την παράσταση της ομορφιάς, στο ξεκίνημα της ταινίας.

ragismenes_3_yuyi

η υπέροχη Yuyi Beringola

Την είδα στα ODEON κι εδώ το ελληνικό site της ταινίας

Πρώτη φορά…καλός

Προχθές πήγα και είδα τη νέα ταινία της Όλγας Μαλέα «Πρώτη φορά νονός», σε σενάριο της ίδιας, αλλά και του Νίκου Παπανδρέου. Η ιστορία βασίζεται στο πρώτο βιβλίο του Νίκου Παπανδρέου, «10 μύθοι και μία ιστορία» το οποίο ο συγγραφέας έχει χαρακτηρίσει αυτοβιογραφικό. Συμπαθητική κωμωδία, με αξιόλογη προσομοίωση της δεκαετίας του ’60, αρκετό χιούμορ και καλές ερμηνείες. Την παράσταση βέβαια κλέβουν περισσότερο οι «μικροί» πρωταγωνιστές. Πιστεύω πως εντάσσεται στον καλό ελληνικό κινηματογράφο, που έχει λείψει τελευταία. Αξίζει τον κόπο να την δει κανείς, όσοι δε, ασχολούνται και …με τα κοινά ούτε συζήτηση.
Για την ταινία έγραψε και ο φίλος Αντώνης.