Προσωποποιώντας την ανωτερότητα

Εκτός όλων των άλλων δραστηριοτήτων και παρεμβάσεων, ήταν ένας άνθρωπος, υψηλότατου αισθητικού και πολιτιστικού επιπέδου. Σκεφτόταν πιο μπροστά από την εποχή του και ζούσε -πνευματικά- σε ανώτερο επίπεδο από την υπόλοιπη κοινωνική πραγματικότητα. Αγαπούσε πραγματικά την τέχνη, την οποία και αναγνώριζε, στην πραγματική της διάσταση, όσο λίγοι… Χαρακτηριστικό στοιχείο ψυχικής απλότητας και πνευματικής ανωτερότητας. Στην εποχή της μετριότητας, της φθήνιας και της αντιπαραγωγικής πνευματικότητας, μία δημόσια προσωπικότητα, του ύψους και του επιπέδου του Χρήστου Λαμπράκη, σίγουρα θα λείψει. Είμαστε τυχεροί, που προλάβαμε ένα μέρος του βίου ενός τέτοιου ανθρώπου εν ζωή…

Advertisements

Έγκλημα στο λιμάνι

«κάθε …θαύμα (και επανάσταση) κρατάει τρεις μήνες…»

Μάθαμε τελικά το κόστος της «επαναστατικότητας» και της «αγωνιστικότητας» των «αρχόντων» του λιμένος του Πειραιά: 69 εκ. ευρώ. Αυτό είναι το ποσό, το οποίο θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο (ΟΛΠ και ασφαλιστικά ταμεία) προκειμένου να καμφθούν όλες οι «αγνές» και αγωνιστικές αντιδράσεις των εκεί εργαζομένων και να κινηθεί ομαλά η ενεργοποίηση της «θεόσταλτης» συμφωνίας με την Cosco…

Στη γραμμή που κινήθηκαν και οι άλλες «μεταρρυθμίσεις» της χειρότερης διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης (ΟΤΕ, Εθνική, Ολυμπιακή κλπ) το έγκλημα ολοκληρώνεται τώρα και στο λιμάνι.

Πλήρωσε τώρα Έλληνα εργαζόμενε, επιχειρηματία, επιστήμονα, φορολογούμενε, τις αναπτυξιακές εμπνεύσεις των αρχόντων σου και δόξασε για μια ακόμα φορά με τον οβολό σου τις βολεμένες συντεχνίες και μειοψηφίες, που είχαν βέβαια το θάρρος και την τόλμη να αντισταθούν και να διεκδικήσουν…για την πάρτη τους.

Και μην ξεχάσεις, στο επόμενο συλλαλητήριο να είσαι παρών… δυνατά και αγωνιστικά…

Μέτρα ισότητας και όχι λιτότητας

Το πρόβλημα και η κρίση της οικονομίας σε μία διαπίστωση του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη: 1982, διανομή ΑΕΠ στη χώρα, 58% στον κόσμο της εργασίας και 42% στο κεφάλαιο. 2008, (με το ΑΕΠ να αυξάνεται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια) ακριβώς το αντίθετο, 42% στον κόσμο της εργασίας, 58% στο κεφάλαιο.

Άρα, όλα αυτά τα χρόνια παράξαμε και συνεχίζουμε να παράγουμε όλο και περισσότερο πλούτο. Δανειζόμασταν επίσης όλο και περισσότερα χρήματα, άρα εισέρρεε ακόμη περισσότερο κεφάλαιο στην αγορά.

Είναι λογικό η συμμετοχή της εργασία στη διανομή του πλούτου να μειωθεί, όσο η αγορά άνοιγε και οι επιχειρηματικές δράσεις, υποκαθιστούσαν τις εργασιακές σχέσεις του παρελθόντος και το κράτος – παραγωγό που μειωνόταν συνεχώς μέσα από τις αποκρατικοποιήσεις.

Τα σημερινά όμως ποσοστά, συμμετοχής της εργασίας στην διανομή του πλούτου, δεν επιτρέπουν άλλες ερμηνείες, από αυτήν που ευτυχώς – μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στο Ζάππειο- και η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακολουθήσει: Όχι άλλα βάρη σε μισθωτούς, μεσαία και μικρά εισοδήματα. Όσο κι αν παράξαμε, όσο κι αν δανειστήκαμε, συνεχώς ευνοημένο έβγαινε το κεφάλαιο. Όσο κι αν μειωθούν οι μισθοί και περιοριστούν τα εισοδήματα, πάλι το ίδιο θα συμβεί.

Άρα για να μιλάμε για πραγματική, ουσιαστική και δίκαιη έξοδο από την κρίση, πρέπει να επικεντρωθούμε σε μέτρα που θα απευθυνθούν κατευθείαν σε αυτούς που διαθέτουν τα κεφάλαια και τα προνόμια και μπορούν να συνεισφέρουν.

Κλείνοντας τ’ αυτιά σε εγχώριες και διεθνείς σειρήνες, που προτείνουν ήδη δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις, οι οποίες θα επιμηκύνουν κι άλλο το πρόβλημα της ανισοκατανομής και της συσσώρευσης κεφαλαίων στα χέρια λίγων, ας υποστηρίξουμε όλοι, λύσεις πρακτικές και ισότιμες που θα επιδράσουν ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου, στην συνολική κοινωνική ευημερία και ισόρροπή ανάπτυξη.

Διαφορετικά, ας καθίσουμε αναπαυτικά να παρακολουθούμε την κατάρρευση της οικονομίας και τον υπερπλουτισμό των λίγων…

Θύμα λογοκρισίας (;) το «Βαρόμετρο» της Public Issue Δεκεμβρίου από την «Καθημερινή της Κυριακής»

Μεγάλη διαφορά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και υψηλή δημοφιλία για Γιώργο Παπανδρέου τα κυριότερα χαρακτηριστικά του «βαρόμετρου»

Με θρησκευτική (σχεδόν) ευλάβεια, παρακολουθούμε μέσα από την ιστορική και διαχρονικά αξιόπιστη «Καθημερινή της Κυριακής», την δημοσίευση κάθε μήνα, ενός σοβαρού εργαλείου πολιτικής έρευνας και ανάλυσης, του «βαρόμετρου» της Public issue.  Συνήθως, παράλληλα με την «Καθημερινή» το «βαρόμετρο» παρουσιάζεται και από το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό «ΣΚΑΪ» καθώς και από την ιστοσελίδα της P.Ι.όπου μπορεί κανείς να το βρει αναρτημένο αναλυτικά μία ημέρα μετά την παρουσίαση του στα παραπάνω ΜΜΕ. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην ευστοχία και τις συνεχείς επιτυχείς προβλέψεις της συγκεκριμένης έρευνας εδώ και αρκετά χρόνια, ούτε στα χρήσιμα πολιτικά και κοινωνικά συμπεράσματα, που μπορεί κανείς να αντλεί και κυρίως να συγκρίνει, με τα αμέσως προηγούμενα ή τα παρελθόντα αποτελέσματα (αφού η έρευνα πραγματοποιείται σταθερά και σε βάθος χρόνου). Μας έκανε όμως πολύ μεγάλη εντύπωση, όταν αγοράζοντας την «Καθημερινή» αυτής της Κυριακής, δεν βρήκαμε μέσα το πρόσφατο βαρόμετρο. Τουλάχιστον όχι τα επίμαχα πολιτικά ευρήματά του. Αντίθετα παρακολουθήσαμε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ την παρουσίαση της έρευνας, όπως και σε πρωινή εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού. Εύκολα δημιουργείται το ερώτημα, ποια είναι η αιτία της απουσίας της έρευνας από την εφημερίδα και αν αυτή η αιτία συνδέεται με τα ποιοτικά και ποσοτικά στοιχεία που παρουσίαζε… Για την ιστορία και ποιότητα της συγκεκριμένης εφημερίδας, ελπίζουμε να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο…

Ολόκληρη η έρευνα και τα ενδιαφέροντα στοιχεία της εδώ

Ενδεείς…


Πλησιάζει η πρώτη (αν υπάρξει τελικά και δεύτερη) διαδικασία εκλογής προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα μια σημαίνουσα ημέρα, για τους ασχολούμενους με τα κοινά, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και προτιμήσεων.
Παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα, τις διαδικασίες και τους διαλόγους, γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την απουσία ιδεολογικής πυξίδας, σε αντίθεση με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα α-πολιτικ “χτυπήματα” μεταξύ των υποψηφίων, τα οποία περισσεύουν…
Μπαίνοντας -αναγκαστικά και μη- στην διαδικασία αξιολόγησης η -κατά κάποιο τρόπο- επιλογής, αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμη περισσότερο, πόσο δύσκολο είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ του ενός η του άλλου υποψηφίου, μιλώντας σε πολιτική βάση. Γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται μόνο η ιδεολογική διαφοροποίηση από τους δυο υποψηφίους…

Για την Ντόρα Μπακογιάννη, μπορεί κανείς να πει, ότι διακρίνονται κάποια στοιχεία φιλελευθερισμού στο λόγο της (χωρίς βέβαια να έχει εισχωρήσει σε ιδεολογικές αναλύσεις μέχρι τώρα) ενώ το κυρίαρχο προταγμα που προβάλει για την εκλογή της είναι η ιστορική διαδρομή της μέσα στο κόμμα. Θετικό δείγμα και οι πρώτες αντιπολιτευτικές δηλώσεις της, δεδομένου του κλίματος σοβαρότητας (έχει αντίληψη ότι πριν 1 μήνα είχαμε εκλογές) αλλά και του κλίματος συναίνεσης με την κυβέρνηση στα μεγάλα ζητήματα που θέλησε να περάσει.
Ο λόγος της μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονος, συνοδευόμενος και από την έντονη χρήση των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου, εδώ και αρκετό καιρό, στις πολιτικές της δραστηριότητες.
Μεγάλο και σοβαρό μειονέκτημα της όμως, θεωρώ ότι είναι και η ίδια η αιτία της πολιτικής της ανέλιξης: η καταγωγή της.
Όσο και αν προσπαθεί η κυρία Μπακογιάννη, να πείσει για τις θετικές της προθέσεις και φιλοδοξίες, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ανθρώπους σε διάφορες δημόσιες και μη θέσεις, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί η ευνοήσει η εν πάσει περιπτώσει, έχουν κάποια σχέση με την οικογένεια Μητσοτάκη, είναι παρόν και ενεργό σαν “σύστημα” για να θυμίζει σε όλους ότι θα κάνει τα πάντα αν χρειαστεί, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο του στην εξουσία… Για να μην αναφερθούμε σε έργα και ημέρες του συγκεκριμένου “συστήματος” είτε στο άμεσο, είτε στο απώτερο παρελθόν…

Από την άλλη, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, προσφάτως αναδυόμενος από την πολιτική ναφθαλίνη, προτάσσει ως δική του πολιτική πλατφόρμα, τα “ιερά και τα όσια” της παράταξης, προαναγγέλλοντας πολιτικό και ιδεολογικό περιχαράκωμα σε συντηρητική βάση, με σκοπό το “συμμάζεμα” και την ανασυγκρότηση της πληγωμένης παράταξης. Ο κ. Σαμαράς δεν κόπτεται να εκφράσει κάποιου είδους σύγχρονο πολιτικό λόγο -χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί- καθώς στοχεύει όπως φαίνεται σε συγκεκριμένο κομματικό κοινό, το οποίο θα είναι αυτό που θα κρίνει την αναμέτρηση. Οι δε αντιπολιτευτικές του δηλώσεις μέχρι σήμερα, αν και ελάχιστες, κινούνται και αυτές στην ίδια γραμμή “εσωτερικής κατανάλωσης”. Δικαίως καταγγέλλει μηχανισμούς και συστήματα, δεν διακρίνεται όμως στον ορίζοντα για την δική του περίπτωση, κάποιου άλλου είδους κοινωνική δυναμική αλλά και πάλι ομάδες στελεχών που τον στηρίζουν. Θεωρώ πάντως ότι σχετίζεται αμεσότερα με τη βάση της παράταξής του, σε σχέση με την συνυποψήφια του.
Μέσα από τις παραπάνω διαπιστώσεις, τουλάχιστον προσωπικά, χωρίς να ενθουσιάζομαι η να ελπίζω -ούτως η άλλως πρόκειται για μια παράταξη που δεν με εκφράζει, ούτε τη στηρίζω- θεωρώ ότι περισσότερο συμφέρουσα για τη χώρα μας και τις πολιτικές εξελίξεις, θα ήταν η εκλογή της κυρίας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Πιστεύω ότι και ο πολιτικός λόγος θα κινηθεί συνολικά προοδευτικά (δεδομένης της κυβέρνησης) αλλά και σε μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα υπάρξουν συναινέσεις η ήπιες αντιδράσεις (εκκλησιαστικά, μεταναστευτικά κλπ.) όπου χρειαστεί. Αρκεί όπως προαναφέρθηκε, να μην ενεργοποιηθεί το σύνδρομο του “συστήματος”.
Αντίθετα νομίζω ότι συμφέρουσα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η επικράτηση του κ. Σαμαρά, η οποία μπορεί μεν να δυσκολέψει η και να εμποδίσει ακόμα τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, θα περιορίσει όμως ταυτόχρονα -όπως φαίνεται- το μέγεθος επιρροής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας “ακάλυπτο” ένα μεγάλο κομμάτι κεντρώων και φιλελεύθερων ψηφοφόρων, από τους οποίους θα μπορέσει να αλιεύσει άνετα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου – δεδομένου ότι δεν θα συσταθεί νέος πολιτικός σχηματισμός. Ειναι επιβεβαιωμένη άλλωστε και ιστορικά η εύνοια της δημοκρατικής παράταξης, κάθε φορά που βρέθηκε συντηρητικός ηγέτης στην ηγεσία της δεξιάς (Αβέρωφ, Έβερτ κλπ)
Ακόμη και σε αυτό το “φτωχό” πολιτικά και διαδικαστικά σκηνικό (γιατί θα μπορούσε να εξελίξει ακόμη περισσότερο την προηγούμενη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και όχι απλώς να την αντιγράψει) ας ευχηθούμε να βγει κάτι καλό για το πολίτευμα και τους πολίτες…

Το δίκαιο του σπιτιού μας

10588_thumb
Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.

Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση «φόρτωσε» χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.

Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα «τακτοποιούσε» περισσότερους πολιτικούς «πελάτες».

Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις «υψηλές» θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η «λογική» και το «δίκαιο» σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.

Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι «δυνάμεις» και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…

Οικονομία, μια προδιαγεγραμμένη ιστορία

7717_1135310908076_1386439345_331112_698331_n

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό η σημερινή κυβέρνηση, ως προς την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές -στο διαγραμμένο blog-, στις ακατανόητες ενέργειες του πρώην υπουργού οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και στην, με μαθηματική ακρίβεια, πορεία της οικονομίας προς την κατάρρευση.

Το κακό ξεκίνησε με εκείνη την αλήστου μνήμης ενέργεια θεωρητικής και ουσιαστικής μειοδοσίας, της περίφημης απογραφής, η οποία μπορεί να καταγράφηκε από το CNN ως μία από τις 100 μεγαλύτερες γκάφες εκείνης της χρόνιας, είναι σίγουρο όμως πως σε αντίστοιχη κριτική του ιστορικού του μέλλοντος θα λάβει ακόμη πιο διακεκριμένη θέση.

Ακολούθησαν οι συνεχείς φορο-ελαφρύνσεις στα υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες εταιρίες, η χαλάρωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να εισπράξει ούτε τα καθιερωμένα έσοδα και παράλληλα διόγκωση του κράτους με την ίδρυση νέων επιτροπών και οργανισμών και βέβαια η συνεχής αύξηση των εξόδων του δημοσίου από μια σπάταλη διακυβέρνηση. Η οποία βέβαια ευθύνεται και για την πιο βάναυση αναδιανομή πλούτου που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, υπέρ των υψηλότερων εισοδημάτων και κοινωνικών στρωμάτων.

Ήταν δεδομένο πως θα οδηγούμασταν σε αυτή την κατάσταση, παρά την όποια προσπάθεια «μαγειρέματος» των αριθμών και παραπλάνησης των κοινοτικών οργάνων. Εδώ βέβαια χωρά μεγάλη συζήτηση ο ρόλος και ο τρόπος διαχείρισης των αριθμών από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης και κατά πόσο είναι δυνατόν να δηλώνουν κάθε φορά πως ξεγελάστηκαν, όταν είχαν ασκήσει υποτίθεται και τα ίδια «επιτήρηση» στην οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης.

Το ζήτημα είναι η από εδώ και πέρα πορεία, που θα οδηγήσει στην βελτίωση των αριθμών και λειτουργία της οικονομίας αλλά και στην δυνατότητα άσκησης μιας εποικοδομητικής αναπτυξιακής πολιτικής που θα προκαλέσει την αναγκαία κοινωνική ευημερία μέσα από την παραγωγή και ορθή διανομή νέου πλούτου αλλά και την αναδιανομή του υπάρχοντος.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση στον μέχρι τώρα σχεδιασμό της νέας κυβέρνησης (τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δεσμεύσεις) με έμφαση στην αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας, της προστασίας των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και της πίστης σε μια επιθετική πολιτική δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες θα κινήσουν την οικονομία και -αντίθετα με τα λεγόμενα των διάφορων Κασσάνδρων- θα αποδώσουν σε εύλογο χρόνο στους στόχους μείωσης του ελλείμματος και αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης.

Ακαδημία Πλάτωνος

Σκηνοθεσία Φίλιππος Τσίτσος * * * + 1/2

akadimia platwnos

Κλασσική περίπτωση κινηματογραφικού έργου εμπνευσμένου από την απλή καθημερινή μας ζωή, το οποίο όμως, χάρη στις αξιοσημείωτες ερμηνείες των κυριότερων συντελεστών του, Μαρίας Ζορμπά και Αντώνη Καφετζόπουλου, κάνει την υπέρβαση και δίνει μια κοινωνική και διδακτική νότα σε μια ελληνική ταινία – σπάνιο δυστυχώς φαινόμενο τα τελευταία χρόνια.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας κυριαρχούν η αλληγορία και ο συμβολισμός για να μην πούμε ότι αποτελεί ολόκληρη έναν ισχυρό συμβολισμό, ως προς τις σύγχρονες διαπολιτισμικές σχέσεις μεταξύ των κατοίκων των αστικών κέντρων  αλλά και μια ισχυρή δόση ειρωνείας στον ανέξοδο ρατσισμό, την πατριδοκαπηλία και την έλλειψη σεβασμού στην διαφορετικότητα της ιστορίας και της προέλευσης του συνανθρώπου.

Μηνύματα που περνούν ακόμη πιο εύκολα μέσα από το λιτό σενάριο και το χαμηλού κόστους σκηνικό και φωτογραφία. Θα μπορούσε να αποφύγει μικρά πλατιάσματα ο σκηνοθέτης.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, αυστηρώς ακατάλληλο για …ελληναράδες και κάθε είδους πατριδοκάπηλους.

Σημ: Η ταινία κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (Ανδρικής Ερμηνείας, Οικουμενικό Βραβείο και Βραβείο Νεότητας)

Ραγισμένες Αγκαλιές

Los Abrazos Rotos (Broken Embraces)  * * * + 1/2

ragismenes_1

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ ξαναχτυπά με την ίδια, δοκιμασμένη αλλά και γοητευτική συνταγή του. Εμπνευσμένος από την «μούσα» του Πενέλοπε Κρουζ, δημιούργησε μία ταινία που στέφεται γύρω από τον γυναικείο ρόλο, αν και θα έλεγα  ότι πιο ψαγμένη ήταν η παρουσία της Μπλάνκα Πορτίγιο, σε έναν δεύτερο αλλά σημαντικό για την εξέλιξη του έργου ρόλο.

ragismenes_2

Φωτογραφία, σενάριο και διήγηση στο κλασσικό στιλ του σκηνοθέτη, για το οποίο μπορεί να πει κανείς ότι επαναλαμβάνεται ή ότι δεν ωριμάζει αλλά από την άλλη αποτελεί μια μόνιμη «ευρωπαϊκή όαση» στην γενικότερη κινηματογραφική χαβούζα. Και μόνο η επικαιροποίηση του, αρκεί.

Δυνατή και η ερμηνεία του Λουί Ομάρ, σε έναν ρόλο με απαιτήσεις ετεροχρονισμού μεταξύ παρελθόντος και παρόντος, όπως και του «στιβαρού» Χοσέ Λουί Γκόμεζ. Η Κρουζ γοητευτική αλλα και αγχωμένη για τη ζωή με την νεαρή Yuyi Beringola να κλέβει την παράσταση της ομορφιάς, στο ξεκίνημα της ταινίας.

ragismenes_3_yuyi

η υπέροχη Yuyi Beringola

Την είδα στα ODEON κι εδώ το ελληνικό site της ταινίας

(Ν)τώρα και με το ζόρι!

thronos

Ελάχιστες μέρες έχουν περάσει από τις εθνικές εκλογές και από την ώρα που οι Έλληνες πολίτες, έστειλαν σαφέστατο πολιτικό μήνυμα, καθορίζοντας τους όρους και τους ρόλους του πολιτικού σκηνικού. Τοποθέτησαν τις πολιτικές παρατάξεις στις θεσμικές θέσεις της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και ζήτησαν άμεση διέξοδο από τα μεγάλα προβλήματα, τα οποία παραμένουν ανοικτά, μαστίζοντας την ελληνική κοινωνία και καθυστερώντας την συνολική πρόοδο της χώρας.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, τα ΜΜΕ να ασχοληθούν εκτενώς με όλα αυτά τα ζητήματα, να προβάλλουν και να ελέγξουν τους όποιους σχεδιασμούς και λύσεις, συμβάλλοντας στην ενημέρωση του πολίτη και τη συμμετέχοντας στην διαμόρφωση των εξελίξεων και την διασφάλιση της αξιοποίησης της λαϊκής εντολής.

Αντί αυτού, γινόμαστε όλοι μάρτυρες και θεατές, ενός ακόμη πολιτικού ριάλιτι, το οποίο διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, προσπαθώντας να μας πείσει ότι το μείζον ζήτημα των ημερών, δεν είναι άλλο, από το ποιός και πως θα εκλεγεί, νέος αρχηγός στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι το πρώτο θέμα στο σύνολο σχεδόν των δελτίων ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών και μάλιστα θυμίζοντάς μας την αντίστοιχη «εσωτερική» διαδικασία στο ΠΑΣΟΚ, το φθινόπωρο του 2007, όπου είχε επιλεγεί η υποστήριξη συγκεκριμένου υποψηφίου. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο προσπαθεί και σήμερα, μέρος του συστήματος ενημέρωσης, να χειραγωγήσει τις εξελίξεις στο εσωτερικό της έτερης μεγάλης πολιτικής παράταξης της χώρας και να επιβάλλει «τον αρεστό» ή αυτόν που έχει ήδη επιλέξει.

Ανεξάρτητα όμως και από αυτή την εξέλιξη, είναι φανερό πως γίνεται προσπάθεια επιβολής ενός ζητήματος στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, το οποίο δεν μπορεί να αφορά άμεσα και τόσο έντονα τους πολίτες που μόλις πρόσφατα γύρισαν την πλάτη τους στην συγκεκριμένη παράταξη, στέλνοντάς την σε θέση περισυλλογής και διεργασιών -στο εσωτερικό της όμως και όχι σε κοινή τηλεοπτική θέα.

Ίσως να πρόκειται για ένα δείγμα γραφής, της αντιμετώπισης της παρούσας κυβέρνησης από τα συγκεκριμένα μέσα, γεγονός το οποίο κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη ρυθμιστικών παρεμβάσεων στους θεσμούς και καθορισμού των ρόλων στη δημοκρατία μας. Ίσως πάλι να πρόκειται απλώς για μια «ψυχρολουσία» των καναλιών, μετά τους αντί-σταρ υπουργούς, η οποία τα ανάγκασε να στραφούν και πάλι στους απαστράπτοντες επίδοξους προέδρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

[Δανείστηκα την φωτο από εδώ]

Ένδοια γνώσης – πλούτος κακίας

φωτο Β.Φ. papandreou.gr

φωτο Β.Φ. papandreou.gr

Ωραίες και εύκολες οι «βαρύγδουπες» εκφράσεις, περί «ανανέωσης» και «νέων προσώπων» στην πολιτική, αλλά όταν αυτό το λαϊκό αίτημα, γίνεται πράξη, τότε αρχίζουν οι επιμέρους κρίσεις και παραφωνίες… Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να μετρηθεί ποιοτικά η ανανέωση σε «καλή» και «κακή», αλλά σίγουρα η κριτική ορισμένων, μπορεί να χαρακτηριστεί …κακοπροαίρετη.

Το πρόβλημα ξεκινά από το μορφωτικό, κριτικό και επαγγελματικό επίπεδο των Ελλήνων δημοσιογράφων και δη των πολιτικών συντακτών.  Οι χαμηλές επιδόσεις που παρουσιάζουν αρκετοί κραταιοί πολιτικοί συντάκτες του τύπου και των ηλεκτρονικών μέσων, στα παραπάνω κρίσιμα χαρακτηριστικά, δικαιολογούν αρκετές από τις συμπεριφορές τους. Από την παραγωγή σφαλμάτων στον τρόπο γραφής και έκφρασης, την ελλιπέστατη κριτική και επεξήγηση της είδησης, εώς την άγνοια σημαντικών στοιχείων του ρεπορτάζ, τα οποία δεν δίνονται επιφανειακά αλλά απαιτούν σοβαρή, μεθοδική και ποιοτική δημοσιογραφική έρευνα.

Στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γιώργος Παπανδρέου, συμμετέχουν αρκετά πρόσωπα -ίσως τα περισσότερα- τα οποία είναι από λίγο εώς εντελώς άγνωστα στο ευρύ τηλεοπτικό -και όχι μόνο- κοινό. Η έκπληξη λοιπόν που προκαλεί η παρουσία τους, σε τέτοιες θέσεις ευθύνης και εξουσίας, την οποία δικαιολογεί μεν το βιογραφικό αλλά όχι η τηλεοπτική απουσία τους, θα περίμενε κανείς να συνοδευτεί από την μεθοδική παρουσίασή τους στους πολίτες -αναγνώστες- τηλεθεατές – ακροατές, με λεπτομερή και διαφωτιστικά χαρακτηριστικά για την εκάστοτε προσωπικότητα, έτσι ώστε ο πολίτης να απολάβει πλήρες και ποιοτικό το αγαθό της ενημέρωσης και της πληροφόρησης.

Αντί αυτού, παρατηρήσαμε κάθε είδους απαξιωτικά σχόλια και κινήσεις (κάποιοι ψαχούλευαν μπροστά στις κάμερες τα χαρτιά τους για να διαβάσουν το όνομα) καθώς και ελλιπέστατες παρουσιάσεις του τύπου «συνεργάτης του προέδρου», λες και τα συγκεκριμένα άτομα, δεν σπούδασαν πότε, δεν έδρασαν στα κοινά, δεν είχαν κάποιου είδους κοινωνική δράση πριν ή κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς. Ο πολιτικός συντάκτης δεν χρειάζεται να έχει τις γνώσεις του ιατρικού ή …αστροφυσικού ρεπόρτερ, ούτε καν του νομικού και οικονομικού. Οφείλει όμως -σχεδόν επιβάλλεται- να γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, εντός ή εκτός, προκειμένου να είναι παρών και χρήσιμος την κατάλληλη στιγμή. Αλλιώς αποτελεί απλό πολλαπλασιαστή της ίδιας μονότονης και φλύαρης πολιτικής κουβέντας, χαμηλού επιπέδου, η οποία μόνο αρνητικά έχει επιδράσει μέχρι σήμερα στη σχέση πολιτών και πολιτικής.

Σημ: Ο κύριος Πιταράς, στο δελτίο ειδήσεων του Alpha, μας ενημέρωσε οτι ο κ. τάδε υπουργός, ήταν ο μόνος που σηκώθηκε 2 φορές από τη θέση του, κατά τη διάρκεια του υπουργικού συμβουλίου, για να πιεί νερό (!)

Έγραψαν ακόμα:

Η παραπολιτική blog και ο Γ. Παντελάκης στην «Ελευθεροτυπία»

Ανατρεπτικο μανιφεστο

(Δοκιμαζοντας το wordpress application for blackberry)

Ειχε αρκετο καιρο να μου τραβηξει τοσο πολυ την προσοχη, η αναγνωση πολιτικου-προγραμματικου κειμενου. Συνηθως σε αυτες τις περιπτωσεις επικρατουν κοινοτυπες και πολυφορεμενες εκφρασεις, οι οποιες ειτε επαναλαμβανονται κατα περιπτωση, ειτε εχουν ακουστει κατα το παρελθον, ως προεκλογικος, προγραμματικος λογος.
Η ομιλια παντως του πρωθυπουργου Γιωργου Α. Παπανδρεου, προς το νεο υπουργικο συμβουλιο χθες το μεσημερι, με καθηλωσε κυριολεκτικα και αυτο δεν εγινε μονο για λογους δηλωμενης συμπαθειας στο προσωπο του προεδρου η απλα κομματικης προτιμησης.
Αυτο το εξαιρετικα μελετημενο και καλοδουλεμενο κειμενο, εκτος απο τις προτροπες και συμβουλες προς τα μελη της νεας κυβερνησης, αποτελει μνημειο καταγραφης και αναλυσης των ριζωμενων προβληματων της ελληνικης δημοσιας διοικησης καθως και μια πρωτη ουσιαστικη και σε βαθος προσεγγιση λυσης τους, μεσα απο συγκεκριμενες θεσμικες μεθοδους και πολιτικες τακτικες.

Κάπως καλύτερα αυτή τη φορά…

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

Παρακολούθησα προσεκτικά το χθεσινό debate των πολιτικών αρχηγών, το οποίο παρά τη μεγάλη διάρκειά του, νομίζω ότι κράτησε το ενδιαφέρον ακόμη και τηλεθεατών που δεν ασχολούνται και τόσο έντονα με τα κοινά.
Για τον κ. Καραμανλή νομίζω ότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να περιμένει κάτι περισσότερο, από την αμυντική θέση στην οποία βρέθηκε και τις απολογητικές θέσεις τις οποίες εξέφραζε –όχι πάντα με επιτυχία- επιβεβαιώνοντας πλήρως το πολιτικό κλίμα των ημερών και τις εξελίξεις που σύντομα θα καταγραφούν στην κάλπη.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, παρά την γεμάτη με επιχειρήματα και προτάσεις φαρέτρα του, εμφανίστηκε αγχωμένος στο πρώτο μέρος της τηλεμαχίας, με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίσει τόσο όσο στο δεύτερο μέρος, κατά το οποίο κινήθηκε με άνεση και σιγουριά ειδικά στις ερωτήσεις για τα εξωτερικά και περιβαλλοντικά θέματα.
Η Αλέκα Παπαρήγα, εγκλωβισμένη στην μόνιμα προβλέψιμη και στατική πολιτική του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια το μόνο καινούργιο που προσέθεσε ήταν η προσπάθειά της (γιατί είναι αρκετά έξυπνη πολιτικός) να απλοποιήσει αυτό το λόγο και να τον κάνει πιο προσιτό στο κοινό.
Ο Αλέξης Τσίπρας, νομίζω ότι ήταν η πρώτη και μεγάλη ευχάριστη έκπληξη της τηλεμαχίας. Σοβαρή παρουσία, μεστός λόγος, πολιτικοποιημένη άποψη, νεανικός χαρακτήρας ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε να είναι και να εκπροσωπεί εκείνη την ώρα στο χώρο που βρισκόταν. Μου άρεσε (όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους συντρόφους αυτό)
Ο Καρατζαφέρης, κλασσικός και απαράλλακτος, «πετάει ο γαϊδάρος παντού» και μια σειρά από άλλες παροιμίες ταιριάζουν στην περίπτωσή του… (αν και στην ερώτηση για την εκκλησιαστική περιουσία …τσίνησε λίγο το γαϊδουράκι…)
Ο Νίκος Χρυσόγελος, η δεύτερη έκπληξη της βραδιάς, εξέφρασε πολιτικό λόγο ακόμη και εκτός των ορίων και των δυνατοτήτων του κομματικού σχηματισμού που ηγείται και νομίζω ότι τοποθετήθηκε κατάλληλα με βάση το «στοχευμένο» κοινό στο οποίο απευθύνεται για να κερδίσει τους ψήφους που χρειάζεται για να εισέλθει στη βουλή.

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

φώτο Β.Φ. papandreou.gr

Όσον αφορά τους δημοσιογράφους, δυστυχώς για μια ακόμη φορά επιβεβαίωσαν το χαμηλό επίπεδο της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, με εξαίρεση την δυναμική φρεσκάδα της Σίας Κοσιώνη και την σταθερά σοβαρή αλλά ουδέτερη παρουσία του Παύλου Τσίμα. Μέτρια και η παρουσία του Κωνσταντάτου γιατί οι άλλοι τρεις…

Twitter-bate

Κατά τη διάρκεια του debate συμμετείχα στον on line διάλογο στο site της Ελευθεροτυπίας και φυσικά στο twitter. Παραθέτω τις παρεμβάσεις μου παρακάτω:

(λόγω ταχείας γραφής υπάρχουν αρκετά λάθη κυρίως σε σημεία στίξης. Παρακαλώ να με συγχωρήσετε. Επίσης έχω προσπαθήσει να κατατοπίσω, πιο σημείο περίπου του debate αφορούσαν τα σχόλια)

[αρχή πρώτου γύρου]

  • απο την αρχη απεφυγε απαντηση ο κ. ΚΚ
  • Αν είναι να ξεκιναμε με «νοικοκυρεματα» και «ταξη» σωθηκαμε…
  • μεγαλη προσπαθεια της αλεκας να ξεφυγει απο τον καθιερωμενο λογο και να γινει πιο κατανοητη… να δουμε αν θ’αντεξει μεχρι το τελος…
  • μου αρεσει ο τσιπρας μεχρι τωρα.
  • διαβασμένος ο γαπ στη δευτερη ερώτηση
  • Παπαρηγα «για όλα φταίει η ΕΕ» . Γυρισε παλι η κασετα στο δευτερο γυρο ερωτήσεων
  • την ερωτηση που εκανε ο ευαγγελάτος στον τσιπρα, ανετα την εκανε κι ο καρατζαφερης αν ηταν στους δημοσιογραφους…
  • συνεχιζει να μου αρεσει ο τσιπρας- παρα τις χαμηλου επιπεδου ερωτησεις του ευαγγελατου
  • καρατζαφερης, ο πιο προβλεψιμος μεχρι τωρα…
  • η μονη ερωτηση που ηταν εντος θεματος του ευαγγελατου ηταν απεναντι στο ΓΑΠ. τους αλλους τους ρωτησε «οτι πουλαει»
  • εχω την εντυπωση οτι κερδιζει ο χρυσογελος (με βαση το κοινο που απευθυνεται) μακραν καλυτερος απο τρεμοπουλο
  • σαν αρχηγος της αντιπολιτευσης απανταει ο ΚΚ…
  • παλι καταρες για την ΕΕ η παπαρηγα…
  • απλη και κατανοητη απαντηση απο αλεξη, εξυπνο κολπο τα παραδειγματα
  • χαμηλη πτηση κι ο λιατσος μέχρι τώρα…
  • παμε στοιχημα οτι η ερωτηση προς τον χρυσογελο θα ειναι για τα Σκοπια?
  • αν το παιζαμε bet…
  • ο λιατσος ρωταει σαν πρωτοετης φοιτητης δημοσιογραφίας…
  • ουτε στημενη η δευτερη ερωτηση του λιατσου στον ΚΚ…
  • και η πρωτη στον ΓΑΠ επισης…
  • Δυνατό χαρτι για τον ΓΑΠ τα εξωτερικα…

[η ώρα που ένας αρχηγός απευθύνεται στον άλλο]

  • ωραιο αυτο το μερος του debate
  • ζεσταινονται για αυριο…
    ετσι σπασιμο των κανονων…!!!
  • τσακαλι ο τσιπρας…αξιος συνεχιστης του καλου αλαβανου…
  • ανετη απαντηση του ΓΑΠ στα εξωτερικα
  • καλυτερος δημοσιογραφος πρωτου μερους ο τσιμας… μακραν…

[αρχή δεύτερου γύρου]

  • Δυνατή είσοδο έκανε η Σια…
  • μπραβο αλέξη. πολιτικοποίησε το περιβαλλοντικο. απεφυγε όμως να απαντησει για συνεργασία
  • καρατζαφέρης: «πετάει ο γαίδαρος και στο περιβάλλον»…
  • με τους «γραφικους» ο καρατζαφερης θα κανει περιβαλλοντικη πολιτική
  • στο γήπεδο του παιζει ο χρυσογελος σε αυτο το γύρο
  • τσουζει η ερωτηση της σιας τον καραμανλη…
  • αγριο ξυλο Σιας σε Καραμανλή!!!
  • Το θέμα του περιβάλλοντος σκότωσε τον Καραμανλή…
  • τον αποτελειωσε ο ΓΑΠ
  • Συγκεκριμένος και σαφής ο ΓΑΠ!

[η απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας]

  • Η απάντηση ΓΑΠ για «οφελος τοπικών κοινωνιων» -το αντίθετο δηλ με οτι συμβαίνει σημερα- ήταν ΑΨΟΓΗ!
  • Παπαρήγα «πράσινος ή μαύρος, καπιταλισμός είναι»
  • αμυντικός ο λόγος του καρατζαφέρη στην ερώτηση για τις κουκούλες
  • καλά κάνει ο χρυσόγελος και απαντάει ευρύτερα και σοβαρα για θέματα παιδείας…
  • άρχισε τα δεξιόστροφα ευχολόγια ο ΚΚ.. τρέμε καρατζαφέρη…

[όταν απάντησε ο Καραμανλής ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα γκάλοπ (!) ]

  • ο άνθρωπος που ΕΠΕΒΑΛΕ το ΛΟΥΛΗ στην πολιτικη ζωή, περιφρονεί τις δημοσκοπήσεις…
  • δεν υπάρχει αυτό που λέει η Αλέκα. οι ιδιωτικές δαπάνες ειναι ΕΔΩ κι όποιος δεν τις βλέπει κοροϊδεύει τον εαυτό του…
  • άρτια η απάντηση του Τσίπρα για το Άσυλο και η αναφορά για τα πραγματικά προβλήματα της παιδείας
  • αλλα της και λίγο από …λαικισμό ο χρυσόγελος….
    εβαλε την κασετα παλι ο ΚΚ για το βατοπεδι… και λεει και ψεματα…
  • Καραμανλής «φταίνε οι άλλοι που δεν κυβέρνησα»
  • Τώρα κεφαλαιοποιεί ο ΓΑΠ όλες τις πρωτοβουλίες του για αναβάθμιση του ΠΑΣΟΚ (αυτές που κάποιοι τις κοροϊδευαν)
  • Ο Τσίπρας εκπροσώπησε ΑΞΙΑ τη γενιά του και τις νεότερες…
  • ο καρατζαφέρης έπαιξε άμυνα και στο εκκλησιαστικό…
  • απάντηση «τεμπελιάς» από τον καραμανλή για τις φωτιές…
  • Συγκεκριμένος ο ΓΑΠ στα εργασιακά…
  • Την πήρε ο πόνος την Αλέκα τώρα για την Τουρκία!
  • την καθάρισε την ερώτηση για τα εξωτερικά
  • μας ξενέρωσαν στο τέλος με τις ερωτο-απαντήσεις ΓΑΠ και ΚΚ…. πολύ ευγένεια ρε παιδι μου…
  • Ο χρυσόγελος μακραν ανώτερος του Τρεμο… που τον έκρυβαν;

[τοποθέτηση καρατζαφέρη σε στιλ «Νίκου Ξανθόπουλου»]

  • ο Καρατζαφέρης έριξε το ΓΕΛΙΟ της βραδιας! γειά σου ρε μπαρμπαγιώργο!
  • Ο Αλέξης νομίζω ότι ξεπέρασε ακόμη και τις καλές παρουσίες του Αλαβάνου. Ίσως έπρεπε να ήταν και στις ευρωεκλογές…
  • …αν και πιστεύω ότι η πρόδφατη περιπέτεια στον ΣΥΡΙΖΑ τον ωρίμασε
  • η παπαρήγα μια απτα ίδια με λίγο πιο απλοποιημένο λόγο…
  • ο ΚΚ ασχολείται με τον ΓΑΠ

Έτσι κόβονταν τα φτερά…

olympic_airΕίναι σίγουρα απαράδεκτο το γεγονός, ότι στις σοβαρές καταγγελίες του Ανδρέα Βγενόπουλου, σχετικά με την ευνοϊκή μεταχείριση της AEGEAN από το Υπουργείο Εξωτερικών, σε βάρος του ανταγωνισμού της (βλέπε Ολυμπιακή) το αρμόδιο ΥΠΕΞ αρκέστηκε σε μια τυπική απάντηση της μιας σειράς, χωρίς να εισέλθει καθόλου στην ουσία των καταγγελιών. Ακόμη πιό απαράδεκτη όμως είναι η ίδια η αποκάλυψη της υπόθεσης από τον γνωστό επιχειρηματία, όταν ανακαλύπτουμε ξαφνικά, πως στις πλάτες της κατά τα άλλα …χρεοκοπημένης Ολυμπιακής, παίζονταν τόσο περίεργα παιχνίδια και μάλιστα με κυρίαρχο ρόλο, του ίδιου του κράτους – ιδιοκτήτη της. Είναι απόλυτα φυσικό λοιπόν, να γεννώνται ερωτήματα σχετικά με τη στάση των μέσων ενημέρωσης, των πολιτειακών θεσμών (κομμάτων της αντιπολίτευσης κλπ) αλλά και των αρμόδιων επιτροπών του ελληνικού δημοσίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες τόσο μεγάλη ευαισθησία έδειξαν για τις κρατικές ενισχύσεις της Ολυμπιακής, οδηγώντας τελικά την εταιρία στην πτώχευση και τα ιδιωτικά χέρια, ενώ σε αυτές τις ακραίες μεθόδους εύνοιας του ιδιωτικού μονοπωλίου, ποιούσαν χορωδιακά την νήσσαν…

Ανακαλύπτοντας το wordpress…

Είναι σίγουρα μεγάλη αλλαγή, η μετάβαση από το blogspot σε wordpress. Η πρώτη εντύπωση είναι θετική, κυρίως ως προς τη δυνατότητα παρέμβασης στη δομή του ιστολογίου, σε σχέση με το blogspot, το οποίο είναι αρκετά τυποποιημένο. Το θέμα είναι ότι εν μέσω εκλογών και λοιπών ασχολιών, πρέπει σιγά σιγά να «δομηθεί», να μπουν τα ιστολόγια και οι σύνδεσμοι από το προηγούμενο (ναι τα έχω κρατήσει, αν και κάνω κάποιο …ξεσκαρτάρισμα) και γενικά δημιουργηθεί ένα «οικείο» και χρηστικό περιβάλλον γραφής και ανάγνωσης. Η προσπάθεια συνεχίζεται…