Tag Archives: Νέα Δημοκρατία

Η πραγματική κόντρα

Χαρακτηριστικό παράδειγμα επικοινωνιακού μαγειρέματος και διαστρεύλωσης της πραγματικότητας: Οι σημαντικότατες αποκαλύψεις του κ. Ζορμπά για τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή στο τεράστιο σκάνδαλο των ομολόγων και ο σκοτεινός ρόλος του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Σανιδά, οι οποίες απλώς επιβεβαιώνουν όσα το σύνολο της κοινής γνώμης παρακολούθησε όλα αυτά τα χρόνια -την πολιτική συγκάλυψη δηλαδή με την πλήρη ευλογία της δικαιοσύνης- είναι για ορισμένους ενημερωτικούς κύκλους «βεντέτα μεταξύ δύο δικαστικών»!
Το καθολικό αίτημα λοιπόν για άρση της ατιμωρισίας και επιτέλους, αποκάλυψης των πραγματικών δεδομένων ενός μεγάλου σκανδάλου που δείχνει να ικανοποιεί μέχρι στιγμής η εξέλιξη της εξεταστικής επιτροπής, συρρικνώνεται και ευτελίζεται στην ανακάλυψη -φανταστικής- κόντρας μεταξύ δύο δικαστικών!
Έτσι είναι όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο, όταν έρχεται η ώρα του πραγματικού λογαριασμού, κάποιοι θυμούνται τον παλιό καλό τρόπο συσκότισης και συγκάλυψης: Τον «μπουχό» που σηκώνει η ισοπέδωση και η γενικολογία.
Εάν ο κ. Σανιδάς δεν εμπόδισε την πορεία της έρευνας, όπως ευθέως τον κατηγορεί ο κ. Ζορμπάς, τότε γιατί δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε στην υπόθεση των ομολόγων; και αν όχι αυτός, τότε ποιός; γιατί σήμερα η βουλή είναι ανοικτή κατακαλόκαιρο και γίνονται αποκαλύψεις, ενώ πέρσι τέτοια εποχή μετρούσε ήδη μήνες αργίας;
Η πραγματική κόντρα όπως φαίνεται, δεν είναι μεταξύ των δύο δικαστικών, αλλά μεταξύ του φωτός και του σκότους. Γιατί τελικά τα χρήματα ήταν πολλά και οι αποδέκτες κατά τα φαινόμενα επίσης…

Ενδεείς…


Πλησιάζει η πρώτη (αν υπάρξει τελικά και δεύτερη) διαδικασία εκλογής προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αναμφίβολα μια σημαίνουσα ημέρα, για τους ασχολούμενους με τα κοινά, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και προτιμήσεων.
Παρακολουθώντας όλο αυτό το διάστημα, τις διαδικασίες και τους διαλόγους, γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την απουσία ιδεολογικής πυξίδας, σε αντίθεση με τις προσωπικές αντιπαραθέσεις και τα α-πολιτικ “χτυπήματα” μεταξύ των υποψηφίων, τα οποία περισσεύουν…
Μπαίνοντας -αναγκαστικά και μη- στην διαδικασία αξιολόγησης η -κατά κάποιο τρόπο- επιλογής, αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμη περισσότερο, πόσο δύσκολο είναι να επιχειρηματολογήσει υπέρ του ενός η του άλλου υποψηφίου, μιλώντας σε πολιτική βάση. Γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται μόνο η ιδεολογική διαφοροποίηση από τους δυο υποψηφίους…

Για την Ντόρα Μπακογιάννη, μπορεί κανείς να πει, ότι διακρίνονται κάποια στοιχεία φιλελευθερισμού στο λόγο της (χωρίς βέβαια να έχει εισχωρήσει σε ιδεολογικές αναλύσεις μέχρι τώρα) ενώ το κυρίαρχο προταγμα που προβάλει για την εκλογή της είναι η ιστορική διαδρομή της μέσα στο κόμμα. Θετικό δείγμα και οι πρώτες αντιπολιτευτικές δηλώσεις της, δεδομένου του κλίματος σοβαρότητας (έχει αντίληψη ότι πριν 1 μήνα είχαμε εκλογές) αλλά και του κλίματος συναίνεσης με την κυβέρνηση στα μεγάλα ζητήματα που θέλησε να περάσει.
Ο λόγος της μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονος, συνοδευόμενος και από την έντονη χρήση των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου, εδώ και αρκετό καιρό, στις πολιτικές της δραστηριότητες.
Μεγάλο και σοβαρό μειονέκτημα της όμως, θεωρώ ότι είναι και η ίδια η αιτία της πολιτικής της ανέλιξης: η καταγωγή της.
Όσο και αν προσπαθεί η κυρία Μπακογιάννη, να πείσει για τις θετικές της προθέσεις και φιλοδοξίες, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα από ανθρώπους σε διάφορες δημόσιες και μη θέσεις, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς συνεργαστεί η ευνοήσει η εν πάσει περιπτώσει, έχουν κάποια σχέση με την οικογένεια Μητσοτάκη, είναι παρόν και ενεργό σαν “σύστημα” για να θυμίζει σε όλους ότι θα κάνει τα πάντα αν χρειαστεί, προκειμένου να φέρει τον άνθρωπο του στην εξουσία… Για να μην αναφερθούμε σε έργα και ημέρες του συγκεκριμένου “συστήματος” είτε στο άμεσο, είτε στο απώτερο παρελθόν…

Από την άλλη, ο κ. Αντώνης Σαμαράς, προσφάτως αναδυόμενος από την πολιτική ναφθαλίνη, προτάσσει ως δική του πολιτική πλατφόρμα, τα “ιερά και τα όσια” της παράταξης, προαναγγέλλοντας πολιτικό και ιδεολογικό περιχαράκωμα σε συντηρητική βάση, με σκοπό το “συμμάζεμα” και την ανασυγκρότηση της πληγωμένης παράταξης. Ο κ. Σαμαράς δεν κόπτεται να εκφράσει κάποιου είδους σύγχρονο πολιτικό λόγο -χωρίς να σημαίνει ότι δεν μπορεί- καθώς στοχεύει όπως φαίνεται σε συγκεκριμένο κομματικό κοινό, το οποίο θα είναι αυτό που θα κρίνει την αναμέτρηση. Οι δε αντιπολιτευτικές του δηλώσεις μέχρι σήμερα, αν και ελάχιστες, κινούνται και αυτές στην ίδια γραμμή “εσωτερικής κατανάλωσης”. Δικαίως καταγγέλλει μηχανισμούς και συστήματα, δεν διακρίνεται όμως στον ορίζοντα για την δική του περίπτωση, κάποιου άλλου είδους κοινωνική δυναμική αλλά και πάλι ομάδες στελεχών που τον στηρίζουν. Θεωρώ πάντως ότι σχετίζεται αμεσότερα με τη βάση της παράταξής του, σε σχέση με την συνυποψήφια του.
Μέσα από τις παραπάνω διαπιστώσεις, τουλάχιστον προσωπικά, χωρίς να ενθουσιάζομαι η να ελπίζω -ούτως η άλλως πρόκειται για μια παράταξη που δεν με εκφράζει, ούτε τη στηρίζω- θεωρώ ότι περισσότερο συμφέρουσα για τη χώρα μας και τις πολιτικές εξελίξεις, θα ήταν η εκλογή της κυρίας Μπακογιάννη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Πιστεύω ότι και ο πολιτικός λόγος θα κινηθεί συνολικά προοδευτικά (δεδομένης της κυβέρνησης) αλλά και σε μεγάλα και σοβαρά ζητήματα θα υπάρξουν συναινέσεις η ήπιες αντιδράσεις (εκκλησιαστικά, μεταναστευτικά κλπ.) όπου χρειαστεί. Αρκεί όπως προαναφέρθηκε, να μην ενεργοποιηθεί το σύνδρομο του “συστήματος”.
Αντίθετα νομίζω ότι συμφέρουσα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η επικράτηση του κ. Σαμαρά, η οποία μπορεί μεν να δυσκολέψει η και να εμποδίσει ακόμα τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, θα περιορίσει όμως ταυτόχρονα -όπως φαίνεται- το μέγεθος επιρροής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφήνοντας “ακάλυπτο” ένα μεγάλο κομμάτι κεντρώων και φιλελεύθερων ψηφοφόρων, από τους οποίους θα μπορέσει να αλιεύσει άνετα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου – δεδομένου ότι δεν θα συσταθεί νέος πολιτικός σχηματισμός. Ειναι επιβεβαιωμένη άλλωστε και ιστορικά η εύνοια της δημοκρατικής παράταξης, κάθε φορά που βρέθηκε συντηρητικός ηγέτης στην ηγεσία της δεξιάς (Αβέρωφ, Έβερτ κλπ)
Ακόμη και σε αυτό το “φτωχό” πολιτικά και διαδικαστικά σκηνικό (γιατί θα μπορούσε να εξελίξει ακόμη περισσότερο την προηγούμενη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ η ΝΔ και όχι απλώς να την αντιγράψει) ας ευχηθούμε να βγει κάτι καλό για το πολίτευμα και τους πολίτες…

Το δίκαιο του σπιτιού μας

10588_thumb
Η υπόθεση των stage και ο τρόπος που αυτή εξελίσσεται, μας δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την αναλγησία και τα αδιέξοδα της δημόσιας διοίκησης -ίσως και της χώρας συνολικά- τα οποία συνδέονται άμεσα με την ιδιοσυγκρασία και την κοινωνική παιδεία ημών και αλλήλων.

Χωρίς καμία αίσθηση αξιοκρατίας στις προσλήψεις αλλά και των αντοχών της ελληνικής οικονομίας, η απελθούσα κυβέρνηση «φόρτωσε» χιλιάδες συμβάσεις εργασίας με τη μορφή των stage στο ελληνικό δημόσιο, ικανοποιώντας αντίστοιχα αιτήματα της κομματικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα εξευτελιστικό πολλές φορές τόσο για τους θεσμούς του κράτους, όσο και για τα ίδια τα πρόσωπα που προσλαμβάνονταν.

Οι περισσότεροι γίναμε μάρτυρες, είτε προτάσεων από υπουργικά ή βουλευτικά γραφεία του τότε κυβερνώντος κόμματος είτε διενέξεων μεταξύ στελεχών των κομματικών τοπικών επιτροπών (μερικές από αυτές μάλιστα και δημόσια), για το ποιός θα «τακτοποιούσε» περισσότερους πολιτικούς «πελάτες».

Τώρα λοιπόν που άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μέτρα -τα οποία αποτελούν και προεκλογικές δεσμεύσεις της παρούσας κυβέρνησης- υπέρ ενός συστήματος διαφάνειας και αξιοκρατίας στις προσλήψεις, ακόμη και στις «υψηλές» θέσεις, πολιτικής ευθύνης, έσπευσαν ένθεν κακείθεν, δυνάμεις της συντήρησης, να διαμαρτυρηθούν και να υπονομεύσουν επικοινωνιακά τις διαδικασίες, προβάλλοντας με τον πιο προφανή τρόπο, τις αιτίες που συντηρούν αυτό το φαύλο κομματικό καθεστώς στην ελληνική δημόσια διοίκηση. Η «λογική» και το «δίκαιο» σταματούν …στην αυλή του σπιτιού μας. Μας ενδιαφέρει η διαφάνεια και η αξιοκρατία αλλά …για τους άλλους.

Είναι οι ίδιοι ή περίπου οι ίδιοι, με αυτούς που αντιτάχθηκαν πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια, στον Νόμο Πεπονή για τη σύσταση του ΑΣΕΠ, την πιο βαθιά ίσως και προοδευτική τομή στις δομές τους σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εκείνη την περίοδο όλες αυτές οι «δυνάμεις» και ότι αυτές εκπροσωπούν, δέχτηκαν ένα ισχυρό πλήγμα. Με την κατάλληλη πολιτική βούληση, μπορεί να ξαναδεχτούν, αν όχι τη χαριστική, μία ακόμα ισχυρή βολή…