Tag Archives: Οικονομία

Τα εφήμερα spreads και το βάθος του προβλήματος

Η χώρα μας χτύπησε και επισήμως πλέον την πόρτα της σύνθετης οικονομικής στήριξης, την οποία συμφώνησαν ηγέτες και υπηρεσιακοί παράγοντες της Ε.Ε. Οι αγορές δεν επέδειξαν την προσδοκόμενη «ανοχή» στο άκουσμα της συγκεκριμένης συμφωνίας στήριξης, συνεχίζοντας να αντιμετωπίζουν την ελληνική οικονομία με καχυποψία, με αποτέλεσμα να «σπρωχθεί» η κυβέρνηση στην συμφωνημένη λύση, η οποία είναι αρκετά πιθανό να προκαλέσει αναμόρφωση του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης και να οδηγήσει σε νέα οικονομικά μέτρα, κυρίως περιορισμού των δημοσίων δαπανών, με οποιοδήποτε τρόπο και κόστος.
Εκ των πραγμάτων όμως, όσα χρήματα και να δώσει η ΕΚΤ και το ΔΝΤ και όσο κι αν περιοριστούν οι «ορέξεις» των κερδοσκόπων, το βασικό πρόβλημα θα παραμένει: ένα πολυέξοδο, αντιπαραγωγικό και αργόσυρτο πελατειακό κράτος, το οποίο αιμοραγεί χωρίς να μπορεί καν να αναπνεύσει, αφού πολλές φορές «πνίγει» το ίδιο, το οξυγόνο των παραγωγικών δυνάμεων του, αλλά και της κοινωνίας συνολικά.
Το παρόν «ελληνικό οικονομικό μοντέλο» κυρίως στον άξονα του δημοσίου, έχει αποτύχει στο σύνολό του, εφ’όσον δανείζεται συνεχώς, πολύ περισσότερα απ’όσα μπορεί να παράξει ή να διαχειριστεί ως φορέας συγκέντρωσης και διανομής πλούτου.
Το στοίχημα λοιπόν, επί της ουσίας, ξεπερνά την παρούσα δύσκολη συγκυρία των διαπραγματεύσεων με τις αγορές και το κόστος των ομολόγων και επεκτείνεται στο μέγεθος, το βάθος και το πλάτος της παρέμβασης που θα επιχειρήσει το παρόν κυβερνητικό σχήμα, σε αναδιαμόρφωση δομών και αναδημιουργία υποδομών, οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους και του τρόπου διακυβέρνησης. Παρέμβαση η οποία επιβάλεται να εμπνεύσει και να οδηγήσει, σε ένα νέο και επαρκές, απέναντι στην πραγματικότητα των σύγχρονων αγορών, αναπτυξιακό μοντέλο. Συνδιασμένο με τις απαραίτητες παρεμβάσεις αναβάθμισης των κοινωνικών υπηρεσιών, των πολιτειακών θεσμών και συνολικά του βιοτικού επιπέδου ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας.
Τότε και μόνο τότε, το «έργο» θα έχει ουσία και οι πράξεις περιεχόμενο. Και το αποτέλεσμα δεν θα ανατρέπεται από κανέναν οίκο αξιολόγησης, ούτε από σκόπιμα ή μη, δημοσιεύματα του ξένου τύπου.

Μέτρα ισότητας και όχι λιτότητας

Το πρόβλημα και η κρίση της οικονομίας σε μία διαπίστωση του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη: 1982, διανομή ΑΕΠ στη χώρα, 58% στον κόσμο της εργασίας και 42% στο κεφάλαιο. 2008, (με το ΑΕΠ να αυξάνεται συνεχώς όλα αυτά τα χρόνια) ακριβώς το αντίθετο, 42% στον κόσμο της εργασίας, 58% στο κεφάλαιο.

Άρα, όλα αυτά τα χρόνια παράξαμε και συνεχίζουμε να παράγουμε όλο και περισσότερο πλούτο. Δανειζόμασταν επίσης όλο και περισσότερα χρήματα, άρα εισέρρεε ακόμη περισσότερο κεφάλαιο στην αγορά.

Είναι λογικό η συμμετοχή της εργασία στη διανομή του πλούτου να μειωθεί, όσο η αγορά άνοιγε και οι επιχειρηματικές δράσεις, υποκαθιστούσαν τις εργασιακές σχέσεις του παρελθόντος και το κράτος – παραγωγό που μειωνόταν συνεχώς μέσα από τις αποκρατικοποιήσεις.

Τα σημερινά όμως ποσοστά, συμμετοχής της εργασίας στην διανομή του πλούτου, δεν επιτρέπουν άλλες ερμηνείες, από αυτήν που ευτυχώς – μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στο Ζάππειο- και η κυβέρνηση είναι έτοιμη να ακολουθήσει: Όχι άλλα βάρη σε μισθωτούς, μεσαία και μικρά εισοδήματα. Όσο κι αν παράξαμε, όσο κι αν δανειστήκαμε, συνεχώς ευνοημένο έβγαινε το κεφάλαιο. Όσο κι αν μειωθούν οι μισθοί και περιοριστούν τα εισοδήματα, πάλι το ίδιο θα συμβεί.

Άρα για να μιλάμε για πραγματική, ουσιαστική και δίκαιη έξοδο από την κρίση, πρέπει να επικεντρωθούμε σε μέτρα που θα απευθυνθούν κατευθείαν σε αυτούς που διαθέτουν τα κεφάλαια και τα προνόμια και μπορούν να συνεισφέρουν.

Κλείνοντας τ’ αυτιά σε εγχώριες και διεθνείς σειρήνες, που προτείνουν ήδη δοκιμασμένες και αποτυχημένες λύσεις, οι οποίες θα επιμηκύνουν κι άλλο το πρόβλημα της ανισοκατανομής και της συσσώρευσης κεφαλαίων στα χέρια λίγων, ας υποστηρίξουμε όλοι, λύσεις πρακτικές και ισότιμες που θα επιδράσουν ουσιαστικά και σε βάθος χρόνου, στην συνολική κοινωνική ευημερία και ισόρροπή ανάπτυξη.

Διαφορετικά, ας καθίσουμε αναπαυτικά να παρακολουθούμε την κατάρρευση της οικονομίας και τον υπερπλουτισμό των λίγων…

Οικονομία, μια προδιαγεγραμμένη ιστορία

7717_1135310908076_1386439345_331112_698331_n

Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσει κάτι διαφορετικό η σημερινή κυβέρνηση, ως προς την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, από αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές -στο διαγραμμένο blog-, στις ακατανόητες ενέργειες του πρώην υπουργού οικονομίας Γ. Αλογοσκούφη και στην, με μαθηματική ακρίβεια, πορεία της οικονομίας προς την κατάρρευση.

Το κακό ξεκίνησε με εκείνη την αλήστου μνήμης ενέργεια θεωρητικής και ουσιαστικής μειοδοσίας, της περίφημης απογραφής, η οποία μπορεί να καταγράφηκε από το CNN ως μία από τις 100 μεγαλύτερες γκάφες εκείνης της χρόνιας, είναι σίγουρο όμως πως σε αντίστοιχη κριτική του ιστορικού του μέλλοντος θα λάβει ακόμη πιο διακεκριμένη θέση.

Ακολούθησαν οι συνεχείς φορο-ελαφρύνσεις στα υψηλά εισοδήματα και τις μεγάλες εταιρίες, η χαλάρωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών με αποτέλεσμα το κράτος να μην μπορεί να εισπράξει ούτε τα καθιερωμένα έσοδα και παράλληλα διόγκωση του κράτους με την ίδρυση νέων επιτροπών και οργανισμών και βέβαια η συνεχής αύξηση των εξόδων του δημοσίου από μια σπάταλη διακυβέρνηση. Η οποία βέβαια ευθύνεται και για την πιο βάναυση αναδιανομή πλούτου που παρατηρήθηκε τα τελευταία χρόνια, υπέρ των υψηλότερων εισοδημάτων και κοινωνικών στρωμάτων.

Ήταν δεδομένο πως θα οδηγούμασταν σε αυτή την κατάσταση, παρά την όποια προσπάθεια «μαγειρέματος» των αριθμών και παραπλάνησης των κοινοτικών οργάνων. Εδώ βέβαια χωρά μεγάλη συζήτηση ο ρόλος και ο τρόπος διαχείρισης των αριθμών από τα αρμόδια όργανα της Ένωσης και κατά πόσο είναι δυνατόν να δηλώνουν κάθε φορά πως ξεγελάστηκαν, όταν είχαν ασκήσει υποτίθεται και τα ίδια «επιτήρηση» στην οικονομική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης.

Το ζήτημα είναι η από εδώ και πέρα πορεία, που θα οδηγήσει στην βελτίωση των αριθμών και λειτουργία της οικονομίας αλλά και στην δυνατότητα άσκησης μιας εποικοδομητικής αναπτυξιακής πολιτικής που θα προκαλέσει την αναγκαία κοινωνική ευημερία μέσα από την παραγωγή και ορθή διανομή νέου πλούτου αλλά και την αναδιανομή του υπάρχοντος.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, απαιτείται ισχυρή πολιτική βούληση και προσήλωση στον μέχρι τώρα σχεδιασμό της νέας κυβέρνησης (τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δεσμεύσεις) με έμφαση στην αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας, της προστασίας των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων και της πίστης σε μια επιθετική πολιτική δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες θα κινήσουν την οικονομία και -αντίθετα με τα λεγόμενα των διάφορων Κασσάνδρων- θα αποδώσουν σε εύλογο χρόνο στους στόχους μείωσης του ελλείμματος και αύξησης του ρυθμού ανάπτυξης.